“เธอ... เธอเป็นใครกันแน่?!”
หลัวชิงหลีจ้องซูเย่เขม็ง ริมฝีปากแดงสั่นระริก
ดวงตางดงามที่เย็นชา หยิ่งทะนง และไม่เห็นใครอยู่ในสายตาคู่นั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งยังมีความสับสนลึก ๆ แฝงอยู่
ผู้ชายคนนี้... คนที่เมื่อคืนเธอมองว่าเป็นชายรับจ้างราคาถูกในโรงแรมม่านรูด
คนที่เธอโยนเช็คเงินหนึ่งล้านให้ แต่กลับไม่เห็นค่า
กลับใช้เพียงดวงตาคู่เดียวมองทะลุความลับที่เธอซ่อนไว้ใต้เปลือกนอกเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง ซึ่งเป็นความลับที่ร้ายแรงที่สุดและยากจะเอ่ยถึงที่สุด!
แต่หลัวชิงหลียังไม่ทันได้สติจากความตกตะลึงอย่างหนัก
“อึก...!”
จู่ ๆ หลัวชิงหลีก็ครางด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า
ใบหน้างดงามซีดขาวอยู่แล้วของเธอพลันไร้สีเลือดลงไปอีก จนขาวซีดราวกับกระดาษ!
ต่อมา ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง ท่าทีราชินีผู้สูงส่งที่รักษาไว้พลันพังทลาย
“แกร๊ก”
แว่นกันแดดราคาแพงในมือหลัวชิงหลีตกลงพื้น เธองอตัวด้วยความเจ็บปวดจนแทบขดเป็นกุ้ง ใช้สองมือกุมท้องไว้แน่น ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าบนพื้นหินสีเขียวเย็นเฉียบ
ปวดเหลือเกิน!
ปวดบิดจนแทบอธิบายไม่ถูก!
ราวกับมีมีดปลายแหลมขึ้นสนิมกำลังกรีดคว้านกระเพาะของเธออย่างบ้าคลั่ง!
คำพูดของซูเย่เมื่อครู่ทำให้อารมณ์ของเธอแปรปรวนอย่างหนัก ความอับอาย ความตกใจ และความตื่นตระหนกสุดขีดกระตุ้นให้แผลในกระเพาะอาหารรุนแรงกำเริบขึ้นมา!
“คุณหลัว!”
“ท่านประธาน เป็นอะไรไปคะ?!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ผู้ช่วยหลินเสี่ยวหย่ากับบอดี้การ์ดชุดดำหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
หลินเสี่ยวหย่ากรีดร้อง เธอไม่สนใจแม้แต่สัญญาซื้อกิจการที่ถืออยู่ รีบพุ่งเข้าไปข้างหลัวชิงหลีอย่างลนลานเพื่อประคองเธอ
“ยา... ยาของฉัน...”
หลัวชิงหลีเจ็บจนร่างกระตุกอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เธอแทบพูดเป็นประโยคไม่ได้
สูทสีดำที่ตัดเย็บพอดีตัวชุ่มเหงื่อเย็นจนแนบไปกับเรือนร่างงดงามของเธอ
“ยา! ใช่ ยาฉุกเฉิน!”
หลินเสี่ยวหย่าร้อนใจจนน้ำตาไหล รีบเปิดกระเป๋าแอร์เมสที่พกติดตัว แล้วควานหาขวดยาสีขาวข้างในอย่างลนลาน
เธอเทยาเม็ดสีขาวสองเม็ดออกมา มือสั่นเทาขณะป้อนยาให้หลัวชิงหลี ก่อนรีบเปิดขวดน้ำแร่แล้วป้อนให้ดื่ม
แต่ครั้งนี้อาการกระเพาะกำเริบรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ!
“อ้วก!”
ยาเพิ่งกลืนลงไปไม่ถึงสามวินาที หลัวชิงหลีก็ขย้อนออกมาอย่างแรง ทั้งกรดในกระเพาะและยาเม็ดที่เพิ่งกลืนลงไปถูกอาเจียนออกมาด้วย
แม้แต่ในกองอาเจียนยังมีเส้นเลือดสีแดงคล้ำปนอยู่ชวนให้ใจหาย!
เลือดออกในกระเพาะ!
“เลือด... คุณหลัวอาเจียนเป็นเลือดแล้ว!”
จ้าวเฉียง หัวหน้าบอดี้การ์ดเบิกตาแทบถลน คำรามราวกับสิงโตคลั่ง “เร็ว! เตรียมรถ! รีบพาคุณหลัวไปโรงพยาบาลกลางเมือง!”
“ไม่ทันแล้ว”
ท่ามกลางความโกลาหล เสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่นจนไม่มีใครกล้าคัดค้านพลันดังขึ้นข้างหูทุกคน
ซูเย่ล้วงมือไว้ในกระเป๋า ก้มมองหลัวชิงหลีที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า
“อารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงทำให้เธอมีอาการแผลทะลุกระเพาะเฉียบพลัน อีกทั้งความเย็นจากมดลูกกำเริบขึ้นมาจนไอเย็นรุกรานกระเพาะ”
“ด้วยอาการตอนนี้ อย่าว่าแต่ไปโรงพยาบาลกลางเมืองเลย แค่เดินไปถึงหัวถนน เธอก็อาจช็อกจากอาการปวดจนหัวใจล้มเหลวและตายคาที่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เงียบกริบไปชั่วขณะ
จากนั้นจ้าวเฉียง หัวหน้าบอดี้การ์ด ก็ดึงกระบองยืดจากเอวออกมาทันที ชี้หน้าซูเย่แล้วด่ากราด
“แกพูดบ้าอะไร! กล้าสาปให้คุณหลัวของเราตายเรอะ! วันนี้ฉันจะจัดการแกเอง!”
พูดจบ จ้าวเฉียงก็เหวี่ยงกระบองยืดที่ทำจากเหล็กกล้า เสียงแหวกอากาศดังวูบ ก่อนฟาดใส่ศีรษะซูเย่อย่างแรง!
“เสี่ยวซู ระวัง!” หวังโส่วเหรินร้องลั่นด้วยความตกใจ
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกระบองที่ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง ซูเย่กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เขาเพียงยื่นมือขวาออกไปอย่างสบาย ๆ
“เพียะ!”
เสียงดังฉับ
กระบองเหล็กกล้าที่มีแรงมากพอจะทุบอิฐให้แตก กลับถูกซูเย่คว้าไว้กลางอากาศด้วยมือเปล่าอย่างมั่นคง!
“อะไรนะ?!”
รูม่านตาของจ้าวเฉียงหดวูบ เขารู้สึกราวกับฟาดกระบองใส่ภูเขาเหล็กจนโคนนิ้วชา
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ซูเย่ก็สะบัดข้อมือเบา ๆ
พลังมหาศาลที่ยากจะต้านทานพลันทะลักมาตามกระบอง!
“ปัง!”
จ้าวเฉียง หัวหน้าบอดี้การ์ดสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ หนักสองร้อยจิน ถูกซูเย่ใช้มือเดียวเหวี่ยงปลิวออกไปทั้งคนทั้งกระบอง ราวกับกระสอบขาด ๆ ใบหนึ่ง!
จ้าวเฉียงกระแทกตู้ยาไกลออกไปหลายเมตรอย่างแรง ขวดโหลบนตู้แตกกระจายเกลื่อนพื้น เขากุมหน้าอกอยู่นานก็ยังลุกไม่ขึ้น
ทุกคนต่างตกตะลึง!
บอดี้การ์ดที่เหลือสูดปากด้วยความหวาดผวาโดยไม่รู้ตัว แล้วถอยหลังไปหลายก้าว สายตาที่มองซูเย่ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
ซูเย่ไม่สนใจบอดี้การ์ดเหล่านั้น เขาหันไปมองหวังโส่วเหรินที่ยืนแข็งค้างอยู่
“ลุงหวัง ขอยืมเข็มเงินหน่อย”
“หา? อ้อ... ได้ ได้เลย!” หวังโส่วเหรินได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบหยิบห่อเข็มฝังเข็มเก่าแก่จากลิ้นชักโต๊ะตรวจแล้วยื่นให้ซูเย่
ซูเย่รับห่อเข็มมาแล้วสะบัดข้อมือ
“ฟึ่บ!”
ม้วนหนังแกะคลี่ออกทันที เผยให้เห็นเข็มเงินเรียงกันอยู่หลายเล่ม ซึ่งมีความยาวไม่เท่ากัน
ซูเย่เดินไปข้างหลัวชิงหลีแล้วคุกเข่าข้างหนึ่ง
“คุณ... คุณจะทำอะไร อย่าแตะต้องคุณหลัวนะ!” แม้หลินเสี่ยวหย่าจะกลัวฝีมือของซูเย่ แต่ก็ยังกัดฟันขวางอยู่หน้าหลัวชิงหลี
“ถอยไป ถ้าอยากให้เธอรอดก็หุบปาก”
แววตาของซูเย่เย็นเยียบ แรงกดดันอันสูงส่งของผู้สืบทอดแพทย์สวรรค์บรรพกาลพลันทำให้หลินเสี่ยวหย่ารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง เธอปิดปากลงโดยไม่รู้ตัว แล้วคลานหนีไปอยู่ด้านข้าง
ตอนนี้หลัวชิงหลีเจ็บจนสติเลือนรางแล้ว
ดวงตางดงามที่เคยเย็นชาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ขนตายาวสั่นระริก
ซูเย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลางของมือขวา แล้วคีบเข็มเงินยาวสามชุ่นขึ้นมา
“หึ่ง...”
ทันทีที่ซูเย่คีบเข็มเงิน ปราณโกลาหลอันมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็ไหลจากปลายนิ้วเข้าสู่ตัวเข็ม
เข็มเงินอ่อนนุ่มเล่มนั้นกลับส่งเสียงกังวานราวกับกระบี่คำราม ปลายเข็มสั่นระริกอย่างรุนแรง!
“นี่... นี่มัน...”
หวังโส่วเหรินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตาแทบถลน ร่างสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
“ใช้ปราณควบคุมเข็ม! นี่คือวิชาใช้ปราณควบคุมเข็มในตำนาน!” หวังโส่วเหรินตะโกนก้องในใจ
สีหน้าซูเย่เคร่งขรึม มือของเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายฟ้า
“จงหว่าน!”
“เทียนซู!”
“จู๋ซานหลี่!”
“ชี่ไห่!”
ฝีมือของซูเย่รวดเร็วถึงขีดสุด ทิ้งเงามือไว้กลางอากาศเป็นสาย
ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เข็มเงินสี่เล่มที่แผ่ไออุ่นบาง ๆ ก็ปักลงบนจุดสำคัญทั้งสี่บริเวณท้องของหลัวชิงหลีอย่างแม่นยำ
จากนั้นซูเย่ก็ยื่นนิ้วชี้มือขวา ดีดเบา ๆ ลงบนหน้าท้องแบนราบของหลัวชิงหลี
เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล วิชาถ่ายปราณผ่านเข็มเงิน!
“หึ่ง ๆ ๆ ๆ!”
ปลายเข็มเงินทั้งสี่เล่มสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงพร้อมกัน ปราณโกลาหลที่บริสุทธิ์และทรงอำนาจอย่างยิ่งไหลทะลักผ่านปลายเข็มเข้าสู่ร่างของหลัวชิงหลีอย่างบ้าคลั่ง
ไอเย็นและอาการอักเสบที่กำเริบอยู่ในกระเพาะของหลัวชิงหลี พอเผชิญกับปราณโกลาหลก็สลายลงในพริบตา ราวกับหิมะที่เหลืออยู่ต้องแสงอาทิตย์แผดจ้า!
ปราณแท้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณพิสดารทั้งแปดของเธอ ซ่อมแซมเยื่อบุกระเพาะที่เสียหายอย่างรวดเร็ว พร้อมกดไอเย็นจัดที่สะสมอยู่ในท้องน้อยไว้แน่น
“อืม...”
เสียงครางแผ่วหวานเจือความเกียจคร้านและความสบายดังลอดจากริมฝีปากแดงเย้ายวนของหลัวชิงหลี
ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว!
เพียงไม่ถึงครึ่งนาที คิ้วที่ขมวดแน่นของหลัวชิงหลีก็คลายออกจนหมด
อาการปวดบิดในกระเพาะที่ราวกับจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
สิ่งที่เข้ามาแทนคือกระแสความอุ่นที่หมุนวนอยู่ในท้องของเธอ ทำให้สบายจนแทบอยากครางออกมา
ความรู้สึกที่ร่างกายผ่อนคลายทั่วทั้งตัวและไม่เจ็บปวดแม้แต่น้อยนี้ เธอไม่ได้สัมผัสมานานถึงสามปีแล้ว!
หลัวชิงหลีค่อย ๆ ลืมตางดงามขึ้น สายตาเริ่มจับภาพได้ชัดเจน
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าคมสันของซูเย่ ซึ่งเผยความจดจ่อและเย็นชาออกมา
มือของซูเย่ยังคงวางอยู่บนท้องน้อยของเธอ ผ่านเสื้อเชิ้ตผ้าไหมบาง ๆ หลัวชิงหลีสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขา
ชั่วขณะนั้นหัวใจของหลัวชิงหลีกลับเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะโดยไม่อาจควบคุม
“เรียบร้อย”
ซูเย่ชักมือกลับ สะบัดข้อมือเบา ๆ เข็มเงินทั้งสี่เล่มก็กลับมาอยู่ในฝ่ามือทันที
เขาลุกขึ้นยืน ก้มมองหลัวชิงหลีแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชาเช่นเดิม “ผมใช้ปราณกดอาการแผลทะลุกระเพาะเฉียบพลันของคุณไว้แล้ว ตอนนี้ยังไม่ตายหรอก”
“แต่ความเย็นจากมดลูกในร่างกายคุณรุนแรงเกินไป นี่เป็นแค่การรักษาที่ปลายเหตุ”
“ถ้าอยากรักษาให้หายขาด อย่างน้อยต้องฝังเข็มสามครั้ง และกินยาต้มที่ผมปรุงขึ้นเอง”
พูดจบ ซูเย่ก็คืนเข็มเงินให้หวังโส่วเหริน แล้วหันไปหยิบไม้กวาด เตรียมกวาดตู้ยาที่บอดี้การ์ดทำเสียหายเมื่อครู่
ราวกับคนที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตไว้ไม่ใช่ราชินีธุรกิจผู้มีทรัพย์สินนับแสนล้าน แต่เป็นเพียงแมวหรือสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง
หลัวชิงหลีนั่งนิ่งอยู่บนพื้น มองแผ่นหลังสูงสง่าของซูเย่ แล้วเหม่อลอยอยู่นานกว่าจะได้สติ
“คุณหลัว ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ ดีจังเลย! ตกใจแทบแย่!”
หลินเสี่ยวหย่ารีบวิ่งเข้ามา พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน ค่อย ๆ ประคองหลัวชิงหลีให้ลุกขึ้นจากพื้น
หลัวชิงหลีผลักมือหลินเสี่ยวหย่าออก แล้วลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง
เธอก้มลงแตะบริเวณกระเพาะ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นโดยไม่มีอาการไม่สบายแม้แต่น้อย
ฝีมือแพทย์ดุจเทพ!
คำสี่คำนี้แล่นผ่านสมองของหลัวชิงหลีราวสายฟ้า
ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงมองออกถึงโรคเรื้อรังที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอในพริบตา แต่ยังดึงเธอกลับมาจากประตูยมโลกได้ง่ายดายเพียงยกมือ!
ที่สำคัญที่สุดคือพลังต่อสู้ที่เขาแสดงให้เห็นเมื่อครู่ แม้แต่จ้าวเฉียงซึ่งเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษก็ยังรับมือเขาไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!
หลัวชิงหลีสูดหายใจลึก แววตาที่เคยลนลานค่อย ๆ กลับมาเยือกเย็นและลุ่มลึกอย่างราชินีแห่งวงการธุรกิจ
เธอมองแผ่นหลังของซูเย่ ความคิดในหัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว
ค่ำคืนอันเหลวไหลที่โรงแรมม่านรูดเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ร่างกายอันบริสุทธิ์ของเธอถูกผู้ชายคนนี้ครอบครองไปแล้ว
นี่คือความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
เดิมทีเธอคิดว่านี่เป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง แต่ตอนนี้ เมื่อมองชายหนุ่มที่ซ่อนฝีมือและเชี่ยวชาญทั้งการแพทย์กับวิทยายุทธ์ตรงหน้า ใจของหลัวชิงหลีกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างยากจะอธิบาย
ที่สำคัญกว่านั้นคือเธอนึกถึงทางตันที่กำลังเผชิญอยู่
ผู้อาวุโสหลัวของตระกูลป่วยหนักใกล้สิ้นใจ ภายในเครือหลัวก็กำลังมีคลื่นใต้น้ำ
บรรดาอาของเธอต้องการแย่งชิงอำนาจควบคุมเครือบริษัท จึงถึงกับร่วมมือกับตระกูลเย่ ซึ่งเป็นตระกูลผู้ทรงอิทธิพลระดับแนวหน้าของเมืองหลวงประจำมณฑล เพื่อบีบบังคับให้เธอแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคุณชายใหญ่เสเพลชื่อฉาวโฉ่ของตระกูลเย่!
ผู้อาวุโสในตระกูลยื่นคำขาดครั้งสุดท้ายแล้ว หากสิ้นเดือนนี้เธอยังไม่แต่งงาน พวกเขาจะยึดหุ้นบริษัทที่อยู่ในมือเธอกลับไป แล้วส่งเธอไปแต่งกับตระกูลเย่เพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของตระกูล
หลัวชิงหลีไม่มีวันยอมยกอาณาจักรธุรกิจมูลค่านับแสนล้านที่เธอสร้างมากับมือให้คนอื่น และยิ่งไม่มีทางแต่งกับขยะจากตระกูลเย่!
ทางเดียวที่จะพลิกสถานการณ์ได้ คือเธอต้องหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยเอง!
และผู้ชายคนนั้นต้องไม่มีเบื้องหลัง ควบคุมได้ง่าย แต่มีความสามารถมากพอจะช่วยรับมือกับอันตรายทั้งที่เปิดเผยและซ่อนเร้น!
ที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องรักษาอาการมดลูกเย็นรุนแรงของเธอได้ หรือแม้แต่รักษาโรคของผู้อาวุโสหลัวให้หายได้ด้วย!
ซูเย่ ผู้ชายที่พรากครั้งแรกของเธอไปตรงหน้า ช่างเป็นตัวแทนที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่สวรรค์ส่งมาให้เธอ!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาเย็นเยียบของหลัวชิงหลีก็ฉายประกายเด็ดเดี่ยว
“พวกคุณออกไปให้หมด”
หลัวชิงหลีเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเย็นชาเปี่ยมอำนาจจนไม่มีใครกล้าขัด
“คะ?” หลินเสี่ยวหย่าชะงักไป
“ฟังไม่เข้าใจเหรอ ผู้ช่วยหลิน พาบอดี้การ์ดออกไป แล้วช่วยปิดประตูด้วย คุณหวัง รบกวนออกไปก่อนด้วย”
หลัวชิงหลีหันไปกวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา
“ค่ะ... ครับ คุณหลัว”
หลินเสี่ยวหย่าไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบพาหวังโส่วเหรินกับบอดี้การ์ดหลายคนออกจากคลินิก แล้วปิดประตูไม้เก่าซอมซ่อให้ด้วย
ภายในคลินิกเหรินซินอันกว้างขวาง เหลือเพียงซูเย่กับหลัวชิงหลีสองคนในพริบตา
แสงสว่างค่อนข้างสลัว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นยาจีนจาง ๆ
ซูเย่หยุดมือ หันกลับมา มองประธานสาวผู้เลอโฉมตรงหน้าซึ่งกลับมามีบรรยากาศเย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งด้วยความสนใจ
“อะไร คุณหลัวหายดีแล้ว เตรียมฆ่าปิดปากผมเหรอ?” ซูเย่ยกมุมปากขึ้นอย่างมีเลศนัย
หลัวชิงหลีไม่สนใจคำหยอกล้อของซูเย่
เธอก้าวขายาวงดงามในถุงน่องสีดำ เดินสวมรองเท้าส้นสูงเข้ามาหาเขา เสียงส้นรองเท้าดังกึกก้อง
ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
หลัวชิงหลีเงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามล่มเมืองเปี่ยมด้วยความสุขุมเด็ดขาดและแข็งกร้าวแบบผู้มีอำนาจที่กำลังเจรจา
“ซูเย่ ใช่ไหม?”
ริมฝีปากแดงของหลัวชิงหลีขยับเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาและตรงไปตรงมา
“เรื่องเมื่อคืน ฉันจะไม่เอาความแล้ว ถือเสียว่าถูกหมากัดไปคำหนึ่ง”
ซูเย่เลิกคิ้ว กำลังจะโต้กลับ แต่หลัวชิงหลีก็พูดตัดหน้าเขาทันที
“แต่วันนี้คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉัน หลัวชิงหลี แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน”
“คุณมีฝีมือแพทย์สูงส่ง และคุณก็ครอบครองร่างกายฉันไปแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของหลัวชิงหลีเผยความขุ่นเขินจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น แต่เธอก็กดมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว
เธอจ้องตาซูเย่เขม็ง แล้วเอ่ยข้อเสนอที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึงทีละคำ
“ฉันต้องการให้คุณแต่งเข้าตระกูลหลัว!”
“มาเป็นสามีตามสัญญาของฉัน!”
ซูเย่ชะงักไป
เขาแคะหู คิดว่าตัวเองฟังผิด “คุณพูดว่าอะไรนะ ให้ผมแต่งเข้าตระกูลคุณ?”
“ใช่”
หลัวชิงหลีหยิบนามบัตรออกจากกระเป๋า แล้วตบลงบนอกซูเย่ น้ำเสียงราวกับกำลังเจรจาธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน
“เราจะทำสัญญาก่อนสมรสเป็นเวลาสามปี”
“ตลอดสามปีนี้ คุณแค่ร่วมมือแสดงละครกับฉัน รับมือกับคนในตระกูล และเป็นสามีของฉันในนามเท่านั้น อีกทั้งต้องรักษาโรคให้ฉันด้วย”
“แลกกับการที่ฉันจะให้ค่าครองชีพคุณเดือนละหนึ่งแสนหยวน”
“ครบสามปี เราจะหย่ากันด้วยดี ฉันจะจ่ายเงินชดเชยให้คุณสิบล้านหยวนเป็นก้อนเดียว พร้อมห้องชุดขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเจียงเฉิงอีกหนึ่งห้อง!”
หลัวชิงหลีเชิดคางขาวผ่องขึ้นเล็กน้อย ดวงตางดงามเปี่ยมความมั่นใจ ราวกับมั่นใจว่าซูเย่ไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอแสนเย้ายวนนี้
“เดือนละหนึ่งแสน สามปีได้สิบล้าน”
“ซูเย่ ต่อให้คุณจ่ายยาที่คลินิกซอมซ่อนี่ไปทั้งชีวิต ก็หาเงินได้ไม่ถึงจำนวนนี้หรอก”
“เอาละ บอกคำตอบมา”