บำเพ็ญคู่วันเดียวทะลวงขั้นหยวนอิง? งั้นข้าเกิดมาก็ไร้เทียมทาน

ตอนที่ 2 สืบทอดวิชาแพทย์สวรรค์

14 นาที· 3.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

«นี่ฉัน...ตื่นพลังตาทิพย์ระดับเทพแล้วหรือ?!»

ซูเย่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับเสียงกลองอยู่ในอก ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น

เขาหลับตาแน่น สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าปอดหลายครั้ง พยายามสงบคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในใจ

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็รวบรวมสมาธิ แสงสีทองจาง ๆ ในดวงตาพลันเลือนหาย โลกตรงหน้ากลับคืนสู่สภาพปกติ

กำแพงที่เคยโปร่งใสหายไป คู่รักที่ทะเลาะกันอยู่ห้องข้าง ๆ ก็หายไป แม้แต่เชื้อโรคที่ว่ายวนอยู่ในแก้วน้ำก็ไม่เหลือให้เห็น

«เฮ้อ...»

ซูเย่พ่นลมหายใจขุ่นมัวยาวเหยียด เหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

การมองทะลุเมื่อครู่ที่กินเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที กลับทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจ ราวกับสมองถูกดูดพลังไปส่วนหนึ่ง

ดูท่าความสามารถเหนือสามัญนี้จะใช้ได้ไม่จำกัด ในสภาพร่างกายตอนนี้ของเขา

ซูเย่ส่ายหน้า ลากขาที่หนักอึ้งเดินเข้าไปในห้องน้ำแคบ ๆ มืดสลัวของโรงแรมราคาประหยัด

เขาเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำประปาเย็นเฉียบขึ้นมาสาดใส่หน้าอย่างแรง

ความเย็นทำให้เขาตื่นเต็มตา

ซูเย่เงยหน้ามองกระจกคุณภาพต่ำที่เปื้อนคราบน้ำเหนืออ่างล้างหน้า

ในกระจกสะท้อนใบหน้าซีดเซียว อิดโรย และดูเจ็บป่วยอยู่หลายส่วน

เพราะอ่านตำราแพทย์จนดึกดื่นเป็นประจำ ทั้งยังเข้าเวรผ่าตัดในโรงพยาบาลทั้งวันทั้งคืน ดวงตาของเขาจึงลึกโหล ใต้ตาคล้ำเป็นวง

เสื้อยืดตลาดนัดที่สีซีดจากการซัก เผยให้เห็นร่างผอมบางบอบแห้ง

«นี่คือฉันในตอนนี้งั้นเหรอ?»

ซูเย่มองตัวเองในกระจก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่เจือความขมขื่นและเย้ยหยันตัวเอง

มิน่าเมื่อวานที่โรงพยาบาล หวังเจ้าเนื้อกับจ้าวเทียนอวี่ถึงกล้าโยนความผิดเรื่องอุบัติเหตุทางการแพทย์ใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ

มิน่าลูกน้องร่างใหญ่กำยำหลายคนนั่นถึงไล่เขาออกจากโรงพยาบาลด้วยกระบองไม่กี่ที ราวกับกำลังไล่หมาจรจัด

เพราะเขาดูเป็นแค่ลูกพลับนิ่ม ๆ ที่ไร้เส้นสายและไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าไก่!

«ซูเย่ ต่อให้ฝีมือแพทย์ของนายเก่งแค่ไหนแล้วมันมีประโยชน์อะไร? ในสังคมนี้ ถ้าไม่มีเงินไม่มีอำนาจ นายยังสู้หมาสักตัวยังไม่ได้!»

«ที่ให้แกแบกรับความผิดก็ถือว่าเห็นแก่หน้าแล้ว! รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกหมดทางยืนในวงการแพทย์ของเจียงเฉิง!»

เมื่อวานตอนบ่าย ใบหน้าอัปลักษณ์ของรองผู้อำนวยการหวังเจ้าเนื้อที่มันเยิ้มและวางอำนาจ พลันผุดขึ้นมาในความคิดของซูเย่อีกครั้ง

ยังมีจ้าวเทียนอวี่เจ้าคนไร้สมอง ที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังเจ้าเนื้อพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจของคนถ่อย

«ปัง!»

ซูเย่ชกลงบนอ่างล้างหน้าอย่างแรง ข้อนิ้วซีดเขียวเพราะออกแรงมากเกินไป

«หวังเจ้าเนื้อ จ้าวเทียนอวี่...พวกแกคอยดูให้ดี!»

«ตั้งแต่วันนี้ไป ฉัน ซูเย่ จะไม่ยอมให้พวกแกเหยียบย่ำอีก!»

แววตาของซูเย่พลันคมกริบอย่างยิ่ง ราวกับกระบี่ล้ำค่าที่เพิ่งชักออกจากฝัก เปี่ยมด้วยคมเขี้ยวที่ทำให้ผู้คนหวาดหวั่น

เขาสูดลมหายใจลึก แล้วโคจรปราณแท้สีทองจาง ๆ ภายในร่างให้ไหลมารวมที่ดวงตาอีกครั้ง

«ฟึ่บ!»

แสงทองวาบขึ้นในดวงตา พลังตาทิพย์ระดับเทพเปิดใช้อีกครั้ง!

คราวนี้ซูเย่ไม่ได้มองกำแพงหรือแก้วน้ำ แต่จ้องตัวเองในกระจกเขม็ง

สายตาทะลุผ่านผิวหนัง เนื้อหนัง และแม้แต่กระดูก

ภาพโครงสร้างภายในร่างกายมนุษย์ที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ทั้งยังชวนให้ขวัญผวา ปรากฏชัดตรงหน้าเขา

ซูเย่เห็นหัวใจที่กำลังเต้น เห็นรายละเอียดของปอด และยังเห็นเส้นลมปราณที่แผ่ไปทั่วร่าง ราวกับรากไม้ที่พันเกี่ยวสลับซับซ้อน!

ทว่าเมื่อเห็นสภาพเส้นลมปราณในร่างตนเอง คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นทันที

«ทำไมถึงเป็นแบบนี้...»

ตามบันทึกการสืบทอดใน《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》เส้นลมปราณของคนปกติควรไหลเวียนสะดวกไม่มีติดขัด ดุจแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย

แต่ตอนนี้ เส้นลมปราณทั่วร่างของซูเย่กลับเป็นสีดำคล้ำชวนสะอิดสะเอียน!

ช่องทางของเส้นลมปราณที่ควรกว้างขวาง มีสิ่งสกปรกเหนียวข้นสีดำอุดตันอยู่เต็มไปหมด

ราวกับท่อระบายน้ำที่ไม่เคยทำความสะอาดมานาน ถูกคราบสกปรกเหม็นเน่าปิดกั้นจนแทบขยับไม่ได้

มีเพียงเส้นลมปราณเล็กจิ๋วไม่กี่เส้นบริเวณหัวใจที่ยังพอไหลเวียนได้ คอยประคองการทำงานพื้นฐานของชีวิตเขา

«มิน่าหลายปีมานี้ฉันถึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว แค่อดนอนหน่อยเดียวก็ปวดหัวแทบระเบิด ที่แท้ภายในร่างกายของฉันมีปัญหาหนักหนาสาหัสมานานแล้ว»

ซูเย่สูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่ง ใจหวาดหวั่นขึ้นมา

การกินอาหารส่งราคาถูกไร้คุณภาพเป็นประจำ สูดควันไอเสียรถยนต์ในเมือง รวมถึงความกดดันทางจิตใจและความเหนื่อยล้าอย่างหนักที่สะสมมานาน...

พิษและบาดแผลแฝงจากชีวิตประจำวันเหล่านี้ค่อย ๆ สะสมในร่างกาย จนในที่สุดก็ทำให้เส้นลมปราณอุดตันอย่างน่ากลัว

ถ้าไม่กำจัดออก ต่อให้ไม่มีเหตุการณ์เมื่อวาน เขาก็คงอยู่ไม่ถึงอายุ 30 ปี ต้องหัวใจวายตายคาโต๊ะผ่าตัดแน่นอน!

«ต้องรีบเปิดเส้นลมปราณ ขับพิษพวกนี้ออกไป!»

ซูเย่หลับตา จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกในสมอง พลิกอ่านมรดกสืบทอดใน《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》ที่กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว

ตำราโบราณเล่มนี้ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง แต่แก่นหลักแบ่งออกเป็นสองภาค

ภาคต้นมีชื่อว่า《เข็มเทพแพทย์สวรรค์》

นี่คือวิชาฝังเข็มชั้นเลิศที่พลิกหยินหยาง คืนชีพกระดูกขาว และช่วยคนตายให้ฟื้นคืน!

ในมรดกสืบทอดบันทึกไว้ว่า หากฝึกเข็มเทพแพทย์สวรรค์จนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ไม่เพียงรักษาโรคประหลาดที่รักษายากทุกชนิดบนโลกได้ แม้แต่ยมบาลก็ยังแย่งคนกลับมาได้!

ภาคปลายมีชื่อว่า《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》

นี่คือวิชาบำเพ็ญเพียรหลอมกายที่ทรงอำนาจและน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!

ใช้พลังวิญญาณฟ้าดินขัดเกลาร่างกาย ทลายขีดจำกัดของมนุษย์ หากฝึกจนถึงจุดสูงสุด ร่างกายจะกลายเป็นเซียน ฉีกรอยแยกมิติด้วยมือเปล่า และคงกระพันแม้ผ่านเคราะห์หมื่นประการ!

«วิชาแพทย์ช่วยชีวิตคนได้ และสังหารคนได้เช่นกัน วิชาต่อสู้ใช้ป้องกันตัวได้ และผดุงใต้หล้าได้!»

ซูเย่ลืมตาขึ้นทันที แววตาเปล่งประกายเร่าร้อน

ตอนนี้เขาต้องการพลังอย่างยิ่ง!

หากอยากยืนหยัดในเจียงเฉิงที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ และอยากคืนความอัปยศที่หวังเจ้าเนื้อกับจ้าวเทียนอวี่มอบให้เขาเป็นร้อยเท่าพันทวี เขาก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น!

ก้าวแรกของการแข็งแกร่งคือใช้《เข็มเทพแพทย์สวรรค์》เปิดเส้นลมปราณ จากนั้นฝึก《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》เพื่อเกิดใหม่!

«แต่ว่า...ตอนนี้ฉันไม่มีแม้แต่เข็มเงินสักชุด แล้วจะฝังเข็มได้ยังไง?»

ซูเย่ล้วงกระเป๋าที่ว่างเปล่า คิ้วขมวดขึ้นอีกครั้ง

เมื่อวานหลังถูกโรงพยาบาลไล่ออก เขายังไม่ได้รับเงินเดือน เงินที่มีติดตัวจ่ายค่าห้องโรงแรมราคาถูกแห่งนี้ได้แค่คืนเดียว

อย่าว่าแต่ซื้อเข็มเงินแพทย์จีนชั้นดีเลย ตอนนี้แม้แต่เงินซื้ออาหารเช้าสักมื้อเขายังหาไม่พอ

ซูเย่หันกลับมา กวาดตามองห้องที่รกระเกะระกะอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กล่องใสใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียง

มันคือชุดเย็บปะฉุกเฉินแบบง่าย ๆ ที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้แขกใช้ฟรี

ซูเย่รีบเดินเข้าไปคว้ากล่องพลาสติกขึ้นมา เปิดดูทันที

ข้างในมีด้ายฝ้ายสีดำและขาวราคาถูกอยู่สองสามม้วน เข็มเย็บผ้าหยาบ ๆ หลายเล่ม และเข็มกลัดเหล็กสองอันสำหรับกลัดเสื้อผ้า

«เข็มเย็บผ้าหนาเกินไป ใช้แล้วอาจทำให้เส้นลมปราณบาดเจ็บ...»

ซูเย่หยิบเข็มกลัดสองอันขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ แววตาค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น

«ใช้อันนี้แหละ!»

แม้วัสดุและรูปทรงของเข็มกลัดจะด้อยกว่าเข็มเงินทางการแพทย์มาก แต่เมื่อไม่มีทางเลือก ก็ต้องลองเสี่ยงรักษาดู

ด้วยความสามารถในการระบุตำแหน่งจุดฝังเข็มอย่างแม่นยำจาก《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》ประกอบกับพลังตาทิพย์ระดับเทพ เขามั่นใจว่าจะไม่พลาดแม้แต่น้อย!

ซูเย่เดินไปที่โต๊ะ หยิบไฟแช็กพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งที่เหลือจากเมื่อคืนขึ้นมา

«แชะ!»

เปลวไฟสีฟ้าอมม่วงลุกวาบขึ้น

ซูเย่ยื่นปลายเข็มกลัดทั้งสองอังไฟอย่างระมัดระวัง จนปลายเข็มเริ่มแดงเล็กน้อย เป็นอันฆ่าเชื้อด้วยความร้อนแบบง่าย ๆ

จากนั้นเขากระชากเสื้อยืดสีซีดออก เผยให้เห็นร่างท่อนบนที่ผอมจนเห็นกระดูก

เขานั่งขัดสมาธิลงบนเตียงใหญ่ที่รกยุ่งเหยิง ซึ่งยังหลงเหลือกลิ่นหอมของหลัวชิงหลีอยู่

«ฟู่...»

ซูเย่สูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้ตัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวง เข้าสู่ภาวะจิตสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ

พลังตาทิพย์ระดับเทพ เปิด!

วินาทีถัดมา แผนภาพการไหลเวียนของเส้นลมปราณในร่างก็ปรากฏชัดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

«เข็มเทพแพทย์สวรรค์ กระบวนท่าที่หนึ่ง—เข็มชำระไขกระดูกเก้ารอบ!»

ซูเย่หรี่ตาลง มือขวาคีบเข็มกลัดที่เผาจนแดง เลื่อนข้อมือสะบัดอย่างแรง

«ฟึ่บ!»

เข็มกลัดดอกแรกแทงลงตรงจุดไป่ฮุ่ยบนกระหม่อมอย่างแม่นยำ ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย!

«ซี๊ด!»

ทันทีที่เข็มกลัดแทงเข้าไป ความเจ็บปวดแปลบลึกถึงขั้วหัวใจผสานกับอาการชารุนแรง พลันระเบิดจากกระหม่อมพุ่งตรงสู่สมอง!

ซูเย่สูดลมหายใจเฮือก ร่างสั่นสะท้าน ฟันกัดริมฝีปากแน่น

การใช้เข็มกลัดหยาบ ๆ แทงจุดฝังเข็มนั้นเจ็บปวดกว่าเข็มเงินธรรมดาถึงสิบเท่า!

แต่เขาไม่หยุด กลับยิ่งมีแววตาบ้าคลั่งขึ้น

«อีก!»

เขาคีบเข็มกลัดดอกที่สอง เล็งจุดตันจงกลางอก แล้วแทงลงไปโดยไม่ลังเล!

จากนั้นก็เป็นจุดชี่ไห่ตรงท้อง!

เพราะมีเข็มกลัดเพียงสองอัน ซูเย่จึงทำได้แค่ถอนเข็มอันหนึ่งออก ฆ่าเชื้อด้วยไฟแช็กอย่างรวดเร็ว แล้วแทงลงบนจุดถัดไป

«จุดเสินเชวี่ย!»

«จุดกวนหยวน!»

«จุดหมิ่งเหมิน!»

...

ทุกครั้งที่แทงเข็ม ร่างของซูเย่จะสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลพรั่งพรูราวกับเม็ดถั่ว ชั่วพริบตาก็ทำให้แผ่นหลังเปียกชุ่ม

ริมฝีปากถูกกัดจนแตก เลือดสีแดงสดไหลจากมุมปาก แต่เขากลับไม่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

เมื่อเทียบกับความอัปยศที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในโรงพยาบาลเมื่อวาน ความเจ็บปวดทางกายแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?!

«โครม!»

เมื่อเข็มดอกที่เก้า ซึ่งเป็นเข็มสุดท้าย แทงลงบนจุดฉางเฉียงบริเวณก้นกบ

ปราณแท้สีทองจาง ๆ ภายในร่างซูเย่พลันเดือดพล่าน ราวกับได้ยินเสียงเรียกขานจากโบราณกาล!

«หึ่ง ๆ ๆ...»

เข็มกลัดที่ปักอยู่บนร่างเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยความถี่สูง ส่งเสียงประหลาดคล้ายฝูงผึ้งบินหึ่ง ๆ!

เสียงเข็มกังวาน!

นี่คือสุดยอดวิชาในตำนานแห่งวงการฝังเข็มแพทย์จีน—ใช้ปราณควบคุมเข็ม เข็มส่งเสียงดังกังวาน!

แม้แต่แพทย์จีนผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดในเจียงเฉิง ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็อาจไม่เคยทำให้เข็มส่งเสียงกังวานได้สักครั้ง แต่ซูเย่กลับทำได้ด้วยเข็มกลัดพัง ๆ เพียงสองอัน!

«ทะลวงให้ฉัน!»

ซูเย่คำรามในใจดุจสัตว์ป่า เร่งโคจร《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》อย่างสุดกำลัง

ปราณแท้สีทองที่เดือดพล่านแปรเป็นมังกรทองคลุ้มคลั่ง พุ่งชนไปทั่วเส้นลมปราณของเขา!

«กร๊อบ! กร๊อบ!»

ซูเย่ราวกับได้ยินเสียงเขื่อนในร่างกายแตกร้าวเป็นระลอก

สิ่งสกปรกสีดำที่อุดตันอยู่ในเส้นลมปราณ แข็งราวกับก้อนหิน เริ่มแตกร้าวและสลายทีละชั้นเมื่อถูกปราณแท้สีทองกระแทกใส่!

«อ๊าก!!!»

ความเจ็บปวดที่เกินจินตนาการโถมทับซูเย่ราวกับคลื่นยักษ์ ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ เงยหน้าขึ้นร้องโหยหวนด้วยความทรมานสุดขีด

ความรู้สึกนี้ราวกับมีคนใช้มีดทื่อขึ้นสนิมกรีดไปมาตามเส้นเลือดของเขา คว้านเนื้อออกทีละชิ้น!

ผิวหนังของเขาแดงก่ำในพริบตา ราวกับกุ้งต้มสุก แม้แต่ผิวกายก็แผ่ความร้อนสูงน่าตกใจ

«อดทนไว้...ต้องอดทนไว้!»

ดวงตาของซูเย่แดงก่ำ เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือจมลงไปในเนื้อ

เมื่อปราณแท้สีทองโคจรครบรอบใหญ่ทั่วร่าง

«พรวด!»

รูขุมขนนับล้านทั่วร่างของซูเย่พลันเปิดออกพร้อมกัน!

จากนั้นภาพชวนสะอิดสะเอียนก็เกิดขึ้น

สิ่งสกปรกสีดำเหนียวข้น ราวกับโคลนในคูน้ำเน่า ไหลทะลักออกจากรูขุมขนทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง!

ไม่ถึงหนึ่งนาที ผิวกายของซูเย่ก็ถูกเคลือบด้วยคราบน้ำมันสีดำหนาเตอะ

«อ่อก...»

กลิ่นเหม็นคาวฉุนกึกแผ่กระจายไปทั่วห้องแคบ ๆ ในพริบตา

กลิ่นนั้นราวกับหนูตายที่เน่ามาสิบวัน ผสมกับก๊าซเน่าจากท่อระบายน้ำ เรียกได้ว่าเหม็นจนทำให้คนหมดสติได้เลย

แม้แต่ซูเย่เองก็ยังกลั้นอาการคลื่นไส้ไม่อยู่

แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า เมื่อสิ่งสกปรกสีดำเหล่านั้นถูกขับออกมา ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและเหนื่อยล้าก็กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน!

เส้นลมปราณที่อุดตันถูกเปิดออกจนหมด กว้างขวางและแข็งแกร่งขึ้น ไหลเวียนสะดวกดุจทางหลวง

ปราณแท้สีทองจาง ๆ ไหลเวียนอย่างรื่นเริงในเส้นลมปราณ หล่อเลี้ยงอวัยวะภายในและร่างกายทุกส่วน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด

ในที่สุดความเจ็บปวดภายในร่างก็สลายไปหมด เหลือเพียงความเบาสบายที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน!

ราวกับปลดภาระหนักพันชั่งที่แบกมานาน 25 ปีลงได้

ซูเย่ค่อย ๆ ลืมตา สูดลมหายใจลึก แล้วดึงเข็มกลัดออกจากร่างทีละอัน

«แกร๊ง»

เข็มกลัดตกลงบนพื้น

ซูเย่ก้มมอง รูม่านตาหดวูบ

เข็มกลัดเหล็กสองอันที่เคยส่องประกายโลหะ ตอนนี้ถูกพิษที่ขับออกจากร่างกัดกร่อนจนดำสนิท แม้แต่พื้นผิวก็ยังขรุขระเป็นหลุมบ่อ!

«พิษช่างร้ายกาจจริง ๆ...»

ซูเย่ตกใจอยู่ในใจ ไม่กล้าคิดต่อว่าหากปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ค้างอยู่ในร่างต่อไป เขาจะมีจุดจบเช่นไร

เขามองคราบน้ำมันสีดำเหม็นหึ่งบนตัวอย่างรังเกียจ แล้วพลิกตัวลงจากเตียงพุ่งเข้าห้องน้ำทันที

«ซ่า...»

เขาปรับน้ำฝักบัวให้เย็นที่สุด แล้วยืนให้น้ำเย็นจัดชะล้างร่างกาย

ใช้ครีมอาบน้ำราคาถูกไปกว่าครึ่งขวด ขัดถูอยู่สิบกว่ารอบ

จนกระทั่งน้ำที่ไหลลงท่อระบายน้ำไม่ขุ่นอีกต่อไป กลิ่นเหม็นชวนสะอิดสะเอียนจึงค่อย ๆ จางหายไปในที่สุด

ซูเย่ปิดก๊อกน้ำ คว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวก ๆ แล้วเดินกลับไปยืนหน้ากระจกอีกครั้ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเห็นตัวเองในกระจก เขาก็นิ่งงันไปทั้งตัว

«นี่...ยังเป็นฉันอยู่ไหม?»

ซูเย่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ถึงกับยกมือขึ้นคลำใบหน้าตัวเอง

ผู้ชายในกระจกยังเหลือเค้าความซีดเซียว อิดโรย และผอมแห้งป่วยไข้แบบก่อนหน้านี้อยู่ตรงไหน?

เบ้าตาที่เคยลึกโหลกลับเต็มอิ่ม ใต้ตาคล้ำหายไปจนหมด แทนที่ด้วยดวงตาลึกล้ำ กระจ่างใส และคมกริบราวดวงดาวเย็นเยียบ

ผิวของเขาแม้ไม่ถึงกับขาว แต่กลับเปล่งประกายสีทองแดงที่ดูสุขภาพดีและแข็งแกร่ง ราวกับหยกงามที่ผ่านการขัดเกลานับพันครั้ง

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือรูปร่างของตัวเอง!

ร่างกายที่เคยผอมเหลือแต่กระดูก ตอนนี้กลับมีมัดกล้ามเนื้อได้รูปสมส่วนงดงามขึ้นมา!

แผงอกกว้างแน่น กล้ามท้องปรากฏเป็นลอนชัดเจนถึงแปดก้อน ราวกับถูกสลักด้วยสิ่วและขวาน!

กล้ามเนื้อเหล่านี้ไม่ได้นูนบวมแข็งทื่อเหมือนกล้ามที่ฝึกในโรงยิม แต่แนบกระชับกับกระดูก เปี่ยมด้วยพลังระเบิดและความงามดิบเถื่อนดุจเสือชีตาห์!

เกิดใหม่!

เกิดใหม่อย่างแท้จริง!

ซูเย่กำหมัด

«กรอบแกรบ!»

ข้อนิ้วส่งเสียงลั่นกรอบแกรบใสราวกับเมล็ดถั่วถูกคั่ว

เขารู้สึกว่าร่างกายตอนนี้ซุกซ่อนสัตว์ยักษ์บรรพกาลเอาไว้ เปี่ยมด้วยพลังไร้ที่สิ้นสุด!

สายตาของซูเย่ตกลงบนที่เขี่ยบุหรี่แก้วหนาหนักตรงขอบอ่างล้างหน้า

ที่เขี่ยบุหรี่นี้เป็นของโรงแรม หนาถึงสองนิ้ว แข็งมาก ต่อให้ตกพื้นตามปกติก็ยังแตกยาก

ซูเย่ยื่นมือขวาไปกุมที่เขี่ยบุหรี่แก้วไว้ในฝ่ามือ

เขาไม่ได้ใช้ปราณแท้ในร่างเลยแม้แต่น้อย อาศัยเพียงพละกำลังล้วน ๆ ของร่างกาย แล้วกำทั้งห้านิ้วแน่นฉับพลัน!

«กร๊อบ—เพล้ง!»

เสียงแตกละเอียดที่ชวนเสียวฟันดังขึ้น

ที่เขี่ยบุหรี่แก้วหนาหนักถูกซูเย่บีบแตกคามือ ราวกับเป็นเพียงขนมกรอบเปราะบาง!

เศษแก้วเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนร่วงผ่านซอกนิ้วลงไปในอ่าง ส่งเสียงใสกังวาน

แต่ฝ่ามือของเขากลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ผิวหนังก็ไม่ถลอก!

«ซี๊ด...»

เมื่อมองฝ่ามือตัวเอง แม้แต่ซูเย่ก็อดสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้

《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》เพิ่งเริ่มฝึกเท่านั้น แค่ขับสิ่งสกปรกในร่างออกไปก็ทำให้พละกำลังของเขาน่ากลัวถึงเพียงนี้แล้ว!

แรงกำเพียงครั้งเดียวก็พอจะบดกระดูกให้แหลก!

หากฝึกจนสำเร็จ จะมีอานุภาพทำลายฟ้าถล่มดินเพียงใดกัน?!

ซูเย่หันไปมองกำแพงรับน้ำหนักที่ปูด้วยกระเบื้องในห้องน้ำ

เขาสูดลมหายใจลึก ออกแรงจากเอวส่งต่อไปยังแขนขวา แล้วชกออกไปอย่างเรียบง่ายไร้ลูกเล่น!

«ปัง!»

เสียงทุ้มหนักดังสนั่น

ห้องน้ำทั้งห้องราวกับสั่นสะเทือนตามไปด้วย

ซูเย่ชักหมัดกลับ

บนกำแพงกระเบื้องแข็งแกร่ง ปรากฏรอยหมัดลึกหลายชุ่นอย่างชัดเจน รอบ ๆ มีรอยร้าวแผ่กระจายคล้ายใยแมงมุม!

ส่วนหมัดของเขายังคงสมบูรณ์ดี ไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวดสักนิด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป