«นี่ฉัน...ตื่นพลังตาทิพย์ระดับเทพแล้วหรือ?!»
ซูเย่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับเสียงกลองอยู่ในอก ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น
เขาหลับตาแน่น สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าปอดหลายครั้ง พยายามสงบคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็รวบรวมสมาธิ แสงสีทองจาง ๆ ในดวงตาพลันเลือนหาย โลกตรงหน้ากลับคืนสู่สภาพปกติ
กำแพงที่เคยโปร่งใสหายไป คู่รักที่ทะเลาะกันอยู่ห้องข้าง ๆ ก็หายไป แม้แต่เชื้อโรคที่ว่ายวนอยู่ในแก้วน้ำก็ไม่เหลือให้เห็น
«เฮ้อ...»
ซูเย่พ่นลมหายใจขุ่นมัวยาวเหยียด เหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
การมองทะลุเมื่อครู่ที่กินเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที กลับทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจ ราวกับสมองถูกดูดพลังไปส่วนหนึ่ง
ดูท่าความสามารถเหนือสามัญนี้จะใช้ได้ไม่จำกัด ในสภาพร่างกายตอนนี้ของเขา
ซูเย่ส่ายหน้า ลากขาที่หนักอึ้งเดินเข้าไปในห้องน้ำแคบ ๆ มืดสลัวของโรงแรมราคาประหยัด
เขาเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำประปาเย็นเฉียบขึ้นมาสาดใส่หน้าอย่างแรง
ความเย็นทำให้เขาตื่นเต็มตา
ซูเย่เงยหน้ามองกระจกคุณภาพต่ำที่เปื้อนคราบน้ำเหนืออ่างล้างหน้า
ในกระจกสะท้อนใบหน้าซีดเซียว อิดโรย และดูเจ็บป่วยอยู่หลายส่วน
เพราะอ่านตำราแพทย์จนดึกดื่นเป็นประจำ ทั้งยังเข้าเวรผ่าตัดในโรงพยาบาลทั้งวันทั้งคืน ดวงตาของเขาจึงลึกโหล ใต้ตาคล้ำเป็นวง
เสื้อยืดตลาดนัดที่สีซีดจากการซัก เผยให้เห็นร่างผอมบางบอบแห้ง
«นี่คือฉันในตอนนี้งั้นเหรอ?»
ซูเย่มองตัวเองในกระจก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่เจือความขมขื่นและเย้ยหยันตัวเอง
มิน่าเมื่อวานที่โรงพยาบาล หวังเจ้าเนื้อกับจ้าวเทียนอวี่ถึงกล้าโยนความผิดเรื่องอุบัติเหตุทางการแพทย์ใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ
มิน่าลูกน้องร่างใหญ่กำยำหลายคนนั่นถึงไล่เขาออกจากโรงพยาบาลด้วยกระบองไม่กี่ที ราวกับกำลังไล่หมาจรจัด
เพราะเขาดูเป็นแค่ลูกพลับนิ่ม ๆ ที่ไร้เส้นสายและไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าไก่!
«ซูเย่ ต่อให้ฝีมือแพทย์ของนายเก่งแค่ไหนแล้วมันมีประโยชน์อะไร? ในสังคมนี้ ถ้าไม่มีเงินไม่มีอำนาจ นายยังสู้หมาสักตัวยังไม่ได้!»
«ที่ให้แกแบกรับความผิดก็ถือว่าเห็นแก่หน้าแล้ว! รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกหมดทางยืนในวงการแพทย์ของเจียงเฉิง!»
เมื่อวานตอนบ่าย ใบหน้าอัปลักษณ์ของรองผู้อำนวยการหวังเจ้าเนื้อที่มันเยิ้มและวางอำนาจ พลันผุดขึ้นมาในความคิดของซูเย่อีกครั้ง
ยังมีจ้าวเทียนอวี่เจ้าคนไร้สมอง ที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังเจ้าเนื้อพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจของคนถ่อย
«ปัง!»
ซูเย่ชกลงบนอ่างล้างหน้าอย่างแรง ข้อนิ้วซีดเขียวเพราะออกแรงมากเกินไป
«หวังเจ้าเนื้อ จ้าวเทียนอวี่...พวกแกคอยดูให้ดี!»
«ตั้งแต่วันนี้ไป ฉัน ซูเย่ จะไม่ยอมให้พวกแกเหยียบย่ำอีก!»
แววตาของซูเย่พลันคมกริบอย่างยิ่ง ราวกับกระบี่ล้ำค่าที่เพิ่งชักออกจากฝัก เปี่ยมด้วยคมเขี้ยวที่ทำให้ผู้คนหวาดหวั่น
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วโคจรปราณแท้สีทองจาง ๆ ภายในร่างให้ไหลมารวมที่ดวงตาอีกครั้ง
«ฟึ่บ!»
แสงทองวาบขึ้นในดวงตา พลังตาทิพย์ระดับเทพเปิดใช้อีกครั้ง!
คราวนี้ซูเย่ไม่ได้มองกำแพงหรือแก้วน้ำ แต่จ้องตัวเองในกระจกเขม็ง
สายตาทะลุผ่านผิวหนัง เนื้อหนัง และแม้แต่กระดูก
ภาพโครงสร้างภายในร่างกายมนุษย์ที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ทั้งยังชวนให้ขวัญผวา ปรากฏชัดตรงหน้าเขา
ซูเย่เห็นหัวใจที่กำลังเต้น เห็นรายละเอียดของปอด และยังเห็นเส้นลมปราณที่แผ่ไปทั่วร่าง ราวกับรากไม้ที่พันเกี่ยวสลับซับซ้อน!
ทว่าเมื่อเห็นสภาพเส้นลมปราณในร่างตนเอง คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นทันที
«ทำไมถึงเป็นแบบนี้...»
ตามบันทึกการสืบทอดใน《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》เส้นลมปราณของคนปกติควรไหลเวียนสะดวกไม่มีติดขัด ดุจแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย
แต่ตอนนี้ เส้นลมปราณทั่วร่างของซูเย่กลับเป็นสีดำคล้ำชวนสะอิดสะเอียน!
ช่องทางของเส้นลมปราณที่ควรกว้างขวาง มีสิ่งสกปรกเหนียวข้นสีดำอุดตันอยู่เต็มไปหมด
ราวกับท่อระบายน้ำที่ไม่เคยทำความสะอาดมานาน ถูกคราบสกปรกเหม็นเน่าปิดกั้นจนแทบขยับไม่ได้
มีเพียงเส้นลมปราณเล็กจิ๋วไม่กี่เส้นบริเวณหัวใจที่ยังพอไหลเวียนได้ คอยประคองการทำงานพื้นฐานของชีวิตเขา
«มิน่าหลายปีมานี้ฉันถึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว แค่อดนอนหน่อยเดียวก็ปวดหัวแทบระเบิด ที่แท้ภายในร่างกายของฉันมีปัญหาหนักหนาสาหัสมานานแล้ว»
ซูเย่สูดลมหายใจเย็นเฮือกหนึ่ง ใจหวาดหวั่นขึ้นมา
การกินอาหารส่งราคาถูกไร้คุณภาพเป็นประจำ สูดควันไอเสียรถยนต์ในเมือง รวมถึงความกดดันทางจิตใจและความเหนื่อยล้าอย่างหนักที่สะสมมานาน...
พิษและบาดแผลแฝงจากชีวิตประจำวันเหล่านี้ค่อย ๆ สะสมในร่างกาย จนในที่สุดก็ทำให้เส้นลมปราณอุดตันอย่างน่ากลัว
ถ้าไม่กำจัดออก ต่อให้ไม่มีเหตุการณ์เมื่อวาน เขาก็คงอยู่ไม่ถึงอายุ 30 ปี ต้องหัวใจวายตายคาโต๊ะผ่าตัดแน่นอน!
«ต้องรีบเปิดเส้นลมปราณ ขับพิษพวกนี้ออกไป!»
ซูเย่หลับตา จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกในสมอง พลิกอ่านมรดกสืบทอดใน《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》ที่กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว
ตำราโบราณเล่มนี้ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง แต่แก่นหลักแบ่งออกเป็นสองภาค
ภาคต้นมีชื่อว่า《เข็มเทพแพทย์สวรรค์》
นี่คือวิชาฝังเข็มชั้นเลิศที่พลิกหยินหยาง คืนชีพกระดูกขาว และช่วยคนตายให้ฟื้นคืน!
ในมรดกสืบทอดบันทึกไว้ว่า หากฝึกเข็มเทพแพทย์สวรรค์จนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ไม่เพียงรักษาโรคประหลาดที่รักษายากทุกชนิดบนโลกได้ แม้แต่ยมบาลก็ยังแย่งคนกลับมาได้!
ภาคปลายมีชื่อว่า《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》
นี่คือวิชาบำเพ็ญเพียรหลอมกายที่ทรงอำนาจและน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!
ใช้พลังวิญญาณฟ้าดินขัดเกลาร่างกาย ทลายขีดจำกัดของมนุษย์ หากฝึกจนถึงจุดสูงสุด ร่างกายจะกลายเป็นเซียน ฉีกรอยแยกมิติด้วยมือเปล่า และคงกระพันแม้ผ่านเคราะห์หมื่นประการ!
«วิชาแพทย์ช่วยชีวิตคนได้ และสังหารคนได้เช่นกัน วิชาต่อสู้ใช้ป้องกันตัวได้ และผดุงใต้หล้าได้!»
ซูเย่ลืมตาขึ้นทันที แววตาเปล่งประกายเร่าร้อน
ตอนนี้เขาต้องการพลังอย่างยิ่ง!
หากอยากยืนหยัดในเจียงเฉิงที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ และอยากคืนความอัปยศที่หวังเจ้าเนื้อกับจ้าวเทียนอวี่มอบให้เขาเป็นร้อยเท่าพันทวี เขาก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น!
ก้าวแรกของการแข็งแกร่งคือใช้《เข็มเทพแพทย์สวรรค์》เปิดเส้นลมปราณ จากนั้นฝึก《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》เพื่อเกิดใหม่!
«แต่ว่า...ตอนนี้ฉันไม่มีแม้แต่เข็มเงินสักชุด แล้วจะฝังเข็มได้ยังไง?»
ซูเย่ล้วงกระเป๋าที่ว่างเปล่า คิ้วขมวดขึ้นอีกครั้ง
เมื่อวานหลังถูกโรงพยาบาลไล่ออก เขายังไม่ได้รับเงินเดือน เงินที่มีติดตัวจ่ายค่าห้องโรงแรมราคาถูกแห่งนี้ได้แค่คืนเดียว
อย่าว่าแต่ซื้อเข็มเงินแพทย์จีนชั้นดีเลย ตอนนี้แม้แต่เงินซื้ออาหารเช้าสักมื้อเขายังหาไม่พอ
ซูเย่หันกลับมา กวาดตามองห้องที่รกระเกะระกะอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กล่องใสใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียง
มันคือชุดเย็บปะฉุกเฉินแบบง่าย ๆ ที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้แขกใช้ฟรี
ซูเย่รีบเดินเข้าไปคว้ากล่องพลาสติกขึ้นมา เปิดดูทันที
ข้างในมีด้ายฝ้ายสีดำและขาวราคาถูกอยู่สองสามม้วน เข็มเย็บผ้าหยาบ ๆ หลายเล่ม และเข็มกลัดเหล็กสองอันสำหรับกลัดเสื้อผ้า
«เข็มเย็บผ้าหนาเกินไป ใช้แล้วอาจทำให้เส้นลมปราณบาดเจ็บ...»
ซูเย่หยิบเข็มกลัดสองอันขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ แววตาค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น
«ใช้อันนี้แหละ!»
แม้วัสดุและรูปทรงของเข็มกลัดจะด้อยกว่าเข็มเงินทางการแพทย์มาก แต่เมื่อไม่มีทางเลือก ก็ต้องลองเสี่ยงรักษาดู
ด้วยความสามารถในการระบุตำแหน่งจุดฝังเข็มอย่างแม่นยำจาก《เคล็ดแพทย์สวรรค์บรรพกาล》ประกอบกับพลังตาทิพย์ระดับเทพ เขามั่นใจว่าจะไม่พลาดแม้แต่น้อย!
ซูเย่เดินไปที่โต๊ะ หยิบไฟแช็กพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งที่เหลือจากเมื่อคืนขึ้นมา
«แชะ!»
เปลวไฟสีฟ้าอมม่วงลุกวาบขึ้น
ซูเย่ยื่นปลายเข็มกลัดทั้งสองอังไฟอย่างระมัดระวัง จนปลายเข็มเริ่มแดงเล็กน้อย เป็นอันฆ่าเชื้อด้วยความร้อนแบบง่าย ๆ
จากนั้นเขากระชากเสื้อยืดสีซีดออก เผยให้เห็นร่างท่อนบนที่ผอมจนเห็นกระดูก
เขานั่งขัดสมาธิลงบนเตียงใหญ่ที่รกยุ่งเหยิง ซึ่งยังหลงเหลือกลิ่นหอมของหลัวชิงหลีอยู่
«ฟู่...»
ซูเย่สูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้ตัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวง เข้าสู่ภาวะจิตสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ
พลังตาทิพย์ระดับเทพ เปิด!
วินาทีถัดมา แผนภาพการไหลเวียนของเส้นลมปราณในร่างก็ปรากฏชัดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
«เข็มเทพแพทย์สวรรค์ กระบวนท่าที่หนึ่ง—เข็มชำระไขกระดูกเก้ารอบ!»
ซูเย่หรี่ตาลง มือขวาคีบเข็มกลัดที่เผาจนแดง เลื่อนข้อมือสะบัดอย่างแรง
«ฟึ่บ!»
เข็มกลัดดอกแรกแทงลงตรงจุดไป่ฮุ่ยบนกระหม่อมอย่างแม่นยำ ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย!
«ซี๊ด!»
ทันทีที่เข็มกลัดแทงเข้าไป ความเจ็บปวดแปลบลึกถึงขั้วหัวใจผสานกับอาการชารุนแรง พลันระเบิดจากกระหม่อมพุ่งตรงสู่สมอง!
ซูเย่สูดลมหายใจเฮือก ร่างสั่นสะท้าน ฟันกัดริมฝีปากแน่น
การใช้เข็มกลัดหยาบ ๆ แทงจุดฝังเข็มนั้นเจ็บปวดกว่าเข็มเงินธรรมดาถึงสิบเท่า!
แต่เขาไม่หยุด กลับยิ่งมีแววตาบ้าคลั่งขึ้น
«อีก!»
เขาคีบเข็มกลัดดอกที่สอง เล็งจุดตันจงกลางอก แล้วแทงลงไปโดยไม่ลังเล!
จากนั้นก็เป็นจุดชี่ไห่ตรงท้อง!
เพราะมีเข็มกลัดเพียงสองอัน ซูเย่จึงทำได้แค่ถอนเข็มอันหนึ่งออก ฆ่าเชื้อด้วยไฟแช็กอย่างรวดเร็ว แล้วแทงลงบนจุดถัดไป
«จุดเสินเชวี่ย!»
«จุดกวนหยวน!»
«จุดหมิ่งเหมิน!»
...
ทุกครั้งที่แทงเข็ม ร่างของซูเย่จะสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลพรั่งพรูราวกับเม็ดถั่ว ชั่วพริบตาก็ทำให้แผ่นหลังเปียกชุ่ม
ริมฝีปากถูกกัดจนแตก เลือดสีแดงสดไหลจากมุมปาก แต่เขากลับไม่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
เมื่อเทียบกับความอัปยศที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในโรงพยาบาลเมื่อวาน ความเจ็บปวดทางกายแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?!
«โครม!»
เมื่อเข็มดอกที่เก้า ซึ่งเป็นเข็มสุดท้าย แทงลงบนจุดฉางเฉียงบริเวณก้นกบ
ปราณแท้สีทองจาง ๆ ภายในร่างซูเย่พลันเดือดพล่าน ราวกับได้ยินเสียงเรียกขานจากโบราณกาล!
«หึ่ง ๆ ๆ...»
เข็มกลัดที่ปักอยู่บนร่างเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงด้วยความถี่สูง ส่งเสียงประหลาดคล้ายฝูงผึ้งบินหึ่ง ๆ!
เสียงเข็มกังวาน!
นี่คือสุดยอดวิชาในตำนานแห่งวงการฝังเข็มแพทย์จีน—ใช้ปราณควบคุมเข็ม เข็มส่งเสียงดังกังวาน!
แม้แต่แพทย์จีนผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดในเจียงเฉิง ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิตก็อาจไม่เคยทำให้เข็มส่งเสียงกังวานได้สักครั้ง แต่ซูเย่กลับทำได้ด้วยเข็มกลัดพัง ๆ เพียงสองอัน!
«ทะลวงให้ฉัน!»
ซูเย่คำรามในใจดุจสัตว์ป่า เร่งโคจร《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》อย่างสุดกำลัง
ปราณแท้สีทองที่เดือดพล่านแปรเป็นมังกรทองคลุ้มคลั่ง พุ่งชนไปทั่วเส้นลมปราณของเขา!
«กร๊อบ! กร๊อบ!»
ซูเย่ราวกับได้ยินเสียงเขื่อนในร่างกายแตกร้าวเป็นระลอก
สิ่งสกปรกสีดำที่อุดตันอยู่ในเส้นลมปราณ แข็งราวกับก้อนหิน เริ่มแตกร้าวและสลายทีละชั้นเมื่อถูกปราณแท้สีทองกระแทกใส่!
«อ๊าก!!!»
ความเจ็บปวดที่เกินจินตนาการโถมทับซูเย่ราวกับคลื่นยักษ์ ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ เงยหน้าขึ้นร้องโหยหวนด้วยความทรมานสุดขีด
ความรู้สึกนี้ราวกับมีคนใช้มีดทื่อขึ้นสนิมกรีดไปมาตามเส้นเลือดของเขา คว้านเนื้อออกทีละชิ้น!
ผิวหนังของเขาแดงก่ำในพริบตา ราวกับกุ้งต้มสุก แม้แต่ผิวกายก็แผ่ความร้อนสูงน่าตกใจ
«อดทนไว้...ต้องอดทนไว้!»
ดวงตาของซูเย่แดงก่ำ เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือจมลงไปในเนื้อ
เมื่อปราณแท้สีทองโคจรครบรอบใหญ่ทั่วร่าง
«พรวด!»
รูขุมขนนับล้านทั่วร่างของซูเย่พลันเปิดออกพร้อมกัน!
จากนั้นภาพชวนสะอิดสะเอียนก็เกิดขึ้น
สิ่งสกปรกสีดำเหนียวข้น ราวกับโคลนในคูน้ำเน่า ไหลทะลักออกจากรูขุมขนทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง!
ไม่ถึงหนึ่งนาที ผิวกายของซูเย่ก็ถูกเคลือบด้วยคราบน้ำมันสีดำหนาเตอะ
«อ่อก...»
กลิ่นเหม็นคาวฉุนกึกแผ่กระจายไปทั่วห้องแคบ ๆ ในพริบตา
กลิ่นนั้นราวกับหนูตายที่เน่ามาสิบวัน ผสมกับก๊าซเน่าจากท่อระบายน้ำ เรียกได้ว่าเหม็นจนทำให้คนหมดสติได้เลย
แม้แต่ซูเย่เองก็ยังกลั้นอาการคลื่นไส้ไม่อยู่
แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า เมื่อสิ่งสกปรกสีดำเหล่านั้นถูกขับออกมา ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและเหนื่อยล้าก็กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน!
เส้นลมปราณที่อุดตันถูกเปิดออกจนหมด กว้างขวางและแข็งแกร่งขึ้น ไหลเวียนสะดวกดุจทางหลวง
ปราณแท้สีทองจาง ๆ ไหลเวียนอย่างรื่นเริงในเส้นลมปราณ หล่อเลี้ยงอวัยวะภายในและร่างกายทุกส่วน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
ในที่สุดความเจ็บปวดภายในร่างก็สลายไปหมด เหลือเพียงความเบาสบายที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน!
ราวกับปลดภาระหนักพันชั่งที่แบกมานาน 25 ปีลงได้
ซูเย่ค่อย ๆ ลืมตา สูดลมหายใจลึก แล้วดึงเข็มกลัดออกจากร่างทีละอัน
«แกร๊ง»
เข็มกลัดตกลงบนพื้น
ซูเย่ก้มมอง รูม่านตาหดวูบ
เข็มกลัดเหล็กสองอันที่เคยส่องประกายโลหะ ตอนนี้ถูกพิษที่ขับออกจากร่างกัดกร่อนจนดำสนิท แม้แต่พื้นผิวก็ยังขรุขระเป็นหลุมบ่อ!
«พิษช่างร้ายกาจจริง ๆ...»
ซูเย่ตกใจอยู่ในใจ ไม่กล้าคิดต่อว่าหากปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ค้างอยู่ในร่างต่อไป เขาจะมีจุดจบเช่นไร
เขามองคราบน้ำมันสีดำเหม็นหึ่งบนตัวอย่างรังเกียจ แล้วพลิกตัวลงจากเตียงพุ่งเข้าห้องน้ำทันที
«ซ่า...»
เขาปรับน้ำฝักบัวให้เย็นที่สุด แล้วยืนให้น้ำเย็นจัดชะล้างร่างกาย
ใช้ครีมอาบน้ำราคาถูกไปกว่าครึ่งขวด ขัดถูอยู่สิบกว่ารอบ
จนกระทั่งน้ำที่ไหลลงท่อระบายน้ำไม่ขุ่นอีกต่อไป กลิ่นเหม็นชวนสะอิดสะเอียนจึงค่อย ๆ จางหายไปในที่สุด
ซูเย่ปิดก๊อกน้ำ คว้าผ้าขนหนูมาเช็ดตัวลวก ๆ แล้วเดินกลับไปยืนหน้ากระจกอีกครั้ง
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเห็นตัวเองในกระจก เขาก็นิ่งงันไปทั้งตัว
«นี่...ยังเป็นฉันอยู่ไหม?»
ซูเย่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ถึงกับยกมือขึ้นคลำใบหน้าตัวเอง
ผู้ชายในกระจกยังเหลือเค้าความซีดเซียว อิดโรย และผอมแห้งป่วยไข้แบบก่อนหน้านี้อยู่ตรงไหน?
เบ้าตาที่เคยลึกโหลกลับเต็มอิ่ม ใต้ตาคล้ำหายไปจนหมด แทนที่ด้วยดวงตาลึกล้ำ กระจ่างใส และคมกริบราวดวงดาวเย็นเยียบ
ผิวของเขาแม้ไม่ถึงกับขาว แต่กลับเปล่งประกายสีทองแดงที่ดูสุขภาพดีและแข็งแกร่ง ราวกับหยกงามที่ผ่านการขัดเกลานับพันครั้ง
สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือรูปร่างของตัวเอง!
ร่างกายที่เคยผอมเหลือแต่กระดูก ตอนนี้กลับมีมัดกล้ามเนื้อได้รูปสมส่วนงดงามขึ้นมา!
แผงอกกว้างแน่น กล้ามท้องปรากฏเป็นลอนชัดเจนถึงแปดก้อน ราวกับถูกสลักด้วยสิ่วและขวาน!
กล้ามเนื้อเหล่านี้ไม่ได้นูนบวมแข็งทื่อเหมือนกล้ามที่ฝึกในโรงยิม แต่แนบกระชับกับกระดูก เปี่ยมด้วยพลังระเบิดและความงามดิบเถื่อนดุจเสือชีตาห์!
เกิดใหม่!
เกิดใหม่อย่างแท้จริง!
ซูเย่กำหมัด
«กรอบแกรบ!»
ข้อนิ้วส่งเสียงลั่นกรอบแกรบใสราวกับเมล็ดถั่วถูกคั่ว
เขารู้สึกว่าร่างกายตอนนี้ซุกซ่อนสัตว์ยักษ์บรรพกาลเอาไว้ เปี่ยมด้วยพลังไร้ที่สิ้นสุด!
สายตาของซูเย่ตกลงบนที่เขี่ยบุหรี่แก้วหนาหนักตรงขอบอ่างล้างหน้า
ที่เขี่ยบุหรี่นี้เป็นของโรงแรม หนาถึงสองนิ้ว แข็งมาก ต่อให้ตกพื้นตามปกติก็ยังแตกยาก
ซูเย่ยื่นมือขวาไปกุมที่เขี่ยบุหรี่แก้วไว้ในฝ่ามือ
เขาไม่ได้ใช้ปราณแท้ในร่างเลยแม้แต่น้อย อาศัยเพียงพละกำลังล้วน ๆ ของร่างกาย แล้วกำทั้งห้านิ้วแน่นฉับพลัน!
«กร๊อบ—เพล้ง!»
เสียงแตกละเอียดที่ชวนเสียวฟันดังขึ้น
ที่เขี่ยบุหรี่แก้วหนาหนักถูกซูเย่บีบแตกคามือ ราวกับเป็นเพียงขนมกรอบเปราะบาง!
เศษแก้วเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนร่วงผ่านซอกนิ้วลงไปในอ่าง ส่งเสียงใสกังวาน
แต่ฝ่ามือของเขากลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ผิวหนังก็ไม่ถลอก!
«ซี๊ด...»
เมื่อมองฝ่ามือตัวเอง แม้แต่ซูเย่ก็อดสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้
《เคล็ดหลอมกายโกลาหล》เพิ่งเริ่มฝึกเท่านั้น แค่ขับสิ่งสกปรกในร่างออกไปก็ทำให้พละกำลังของเขาน่ากลัวถึงเพียงนี้แล้ว!
แรงกำเพียงครั้งเดียวก็พอจะบดกระดูกให้แหลก!
หากฝึกจนสำเร็จ จะมีอานุภาพทำลายฟ้าถล่มดินเพียงใดกัน?!
ซูเย่หันไปมองกำแพงรับน้ำหนักที่ปูด้วยกระเบื้องในห้องน้ำ
เขาสูดลมหายใจลึก ออกแรงจากเอวส่งต่อไปยังแขนขวา แล้วชกออกไปอย่างเรียบง่ายไร้ลูกเล่น!
«ปัง!»
เสียงทุ้มหนักดังสนั่น
ห้องน้ำทั้งห้องราวกับสั่นสะเทือนตามไปด้วย
ซูเย่ชักหมัดกลับ
บนกำแพงกระเบื้องแข็งแกร่ง ปรากฏรอยหมัดลึกหลายชุ่นอย่างชัดเจน รอบ ๆ มีรอยร้าวแผ่กระจายคล้ายใยแมงมุม!
ส่วนหมัดของเขายังคงสมบูรณ์ดี ไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวดสักนิด