หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนเซียนกวีของข้าก็ถูกเปิดเผย

ตอนที่ 3 ทุนก้อนแรก

10 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บางทีอาจเป็นเพราะวันนี้จวนจงหลีจัดงานชุมนุมวรรณศิลป์เพื่อคบหาสหายจนเอิกเกริกไม่น้อย หรือไม่ก็เพราะคุณหนูสามแห่งจวนจงหลีผู้นั้นคู่ควรกับชื่อเสียงอย่างแท้จริง

ปกติตรอกเอ้อร์จิ่งโกวยังพอคึกคักอยู่บ้าง แต่วันนี้กลับเงียบสงัดเป็นพิเศษ

หลี่เฉินอันเดินเอื่อยเฉื่อยมาจนถึงปลายตรอกด้านตะวันออก

แสงตะวันพลันหายลับจากเหนือศีรษะ เบื้องบนมีลำต้นไทรใหญ่แข็งแรงแผ่กิ่งก้านออกมาจากลานเรือน

ที่นั่นคือร้านของเขา

หากพิจารณากันตามจริง เมื่อมองทั่วเมืองกว่างหลิงอันกว้างใหญ่ ตรอกเอ้อร์จิ่งโกวแห่งนี้ก็มิใช่สถานที่ห่างไกลผู้คนที่สุด หากจัดระดับร้านนี้ ก็คงอยู่ราวท่าเรือชั้นสาม

ไม่ดีนัก แต่ก็ไม่เลวร้าย

ที่นี่มีข้อได้เปรียบสำคัญอยู่อย่างหนึ่ง

ฝั่งตรงข้ามเยื้องไปจากร้านมีสำนักศึกษาแห่งหนึ่งชื่อเฉี่ยนโม่

แม้จะเล็กกว่าสำนักศึกษาจู๋เซี่ยอยู่บ้าง แต่ก็มีบัณฑิตหลายร้อยคน

ยามนี้ไม่มีเสียงอ่านตำราดังมาจากสำนักศึกษาเฉี่ยนโม่ คิดว่าบรรดาบัณฑิตคงไปทะเลสาบฮว่าผิงกันหมดแล้ว

หลี่เฉินอันผลักประตูร้านเข้าไป ยืนสำรวจภายในอย่างละเอียด ผนังแตกลอกเป็นด่างดวง จำต้องทาสีใหม่

เตาไฟเกะกะสายตาและขวางทาง หากจะเปิดร้านสุราเล็ก ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมีของสิ่งนี้ ต้องรื้อทิ้ง

เปลี่ยนบริเวณเตาไฟให้เป็นเคาน์เตอร์ ด้านหลังทำชั้นวางสุราเรียงเป็นแถว โคมไฟเก่าไปหน่อย ต้องเปลี่ยนใหม่ ส่วนโต๊ะเก้าอี้ยังใช้ได้ ก็เก็บไว้แล้วกัน

ก็ประมาณนี้ ปัญหาสำคัญคือการหมักสุรา

แน่นอนว่าจะหมักสุราในนี้ไม่ได้ ต้องย้ายไปไว้เรือนหลัง

เขาก้าวเข้าไปในเรือนหลัง ยืนครุ่นคิดอยู่กลางลานบ่อน้ำครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจวางอุปกรณ์หมักสุราและที่เก็บเสบียงไว้ในห้องปีกตะวันตก แม้จะไม่กว้างนัก แต่ร้านสุราเล็ก ๆ ก็มีขนาดเล็กอยู่แล้ว หมักสุราได้วันละสิบกว่าชั่งก็เพียงพอ

ลองคิดดูให้ดี แคว้นหนิงแห่งนี้โดยรวมแล้วคล้ายราชวงศ์ถังในชาติก่อนของฉันอยู่ไม่น้อย

ในสมัยราชวงศ์ถัง สุราที่มีดีกรีสูงที่สุดก็อยู่เพียงยี่สิบกว่าองศา สุราทั่วไปมีดีกรีราวห้าองศา ที่สำคัญคือราคายังแพงมาก

สุราในเมืองกว่างหลิงก็แพงเช่นกัน

สุราที่ถูกที่สุด ราคาหนึ่งโต่วเล็กอยู่ที่ 300 อีแปะ

หนึ่งโต่วเล็กมีประมาณ 4 ชั่ง ตกชั่งละ 80 อีแปะ

ส่วนสุราชั้นดีขึ้นมา อย่างเช่นกว่างหลิงส่านแห่งเมืองกว่างหลิง ราคาหนึ่งโต่วอยู่ที่ 1,000 อีแปะ คิดเป็นชั่งละ 250 อีแปะ!

เมื่อเทียบกันแล้ว ข้าวสารหนึ่งโต่วมีราคาเพียง 50 อีแปะ สุราจึงนับเป็นของฟุ่มเฟือย มิใช่สิ่งที่ชาวบ้านทั่วไปจะซื้อหามาดื่มได้

สุราที่ฉันหมักด้วยวิธีกลั่นย่อมมีราคาสูงกว่านั้น สิ่งที่ต้องคำนึงถึงจึงไม่ใช่ยอดขาย แต่เป็นสินค้าพิเศษที่มุ่งขายให้คนบางกลุ่มโดยเฉพาะ

แน่นอนว่าการขายของฟุ่มเฟือยในตรอกเอ้อร์จิ่งโกวไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก เพราะคนที่อาศัยอยู่ที่นี่แทบทั้งหมดเป็นชาวบ้านธรรมดา พวกเขาไม่ใช่ลูกค้าของร้านสุราเล็ก ๆ แห่งนี้

หลี่เฉินอันครุ่นคิดอย่างละเอียด สุราในยุคนี้หากหอมอร่อยจริง คงไม่ต้องกลัวว่าร้านจะตั้งอยู่ลึกในตรอก อย่างไรเสียก็เป็นของที่มีเพียงหนึ่งเดียว หากจำเป็น วันหน้าค่อยหาวิธีประชาสัมพันธ์ ดึงดูดลูกค้ามีเงินในเมืองกว่างหลิงให้มาที่นี่

เพราะฉะนั้นร้านจึงต้องคู่ควรกับฐานะของคนเหล่านั้น การตกแต่งจำต้องพิถีพิถันยิ่งขึ้น

อย่างเช่นจัดแต่งให้คล้ายบาร์ในชาติก่อนของฉัน ต้องเรียบหรู ลึกลับ และมีความหมายลึกซึ้ง

อย่าถามว่าทำไมถึงหมักสุราอีกแล้ว เพราะนี่เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายที่สุด ที่สำคัญคือกำไรงาม

แน่นอนว่าการสกัดเกลือบริสุทธิ์ก็ทำกำไรงามเช่นกัน ทว่าสิ่งนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของทางการ หากคิดทำเกลือทั้งที่ยังไร้กำลังมากพอ ก็ไม่ต่างจากผู้เฒ่าอายุยืนแขวนคอตาย รนหาที่ตายชัด ๆ

หลี่เฉินอันวางแผนอย่างละเอียด คำนวณคร่าว ๆ แล้วพบปัญหาหนึ่งขึ้นมา เงินสองตำลึงในถุงไม่พอ

อุปกรณ์หมักสุรา การตกแต่งร้าน และการซื้อเสบียง ล้วนต้องใช้เงินราวสามสิบตำลึง!

จะจัดการอย่างไรดี?

เวลานี้การเงินของบ้านนั้นอยู่ในกำมืออนุภรรยาของหลี่เหวินฮั่นเพียงผู้เดียว กลับไปขอเงินย่อมเป็นไปไม่ได้

เขานั่งลงหน้าโต๊ะหินในลานบ่อน้ำ วางหมึก พู่กัน กระดาษ และแท่นฝนหมึกไว้บนโต๊ะ พลางฝนหมึกไปด้วยและทบทวนความทรงจำอีกครั้ง คิดหาวิธีทำเงินอย่างอื่นจากความทรงจำ

อวี้เหิงซึ่งหมอบสังเกตการณ์เขาอยู่บนหลังคาเผยสีหน้าฉงน

หลังจากเด็กหนุ่มครุ่นคิดอย่างหนัก เขาก็จรดพู่กันลงบนกระดาษ เขียนต่อเนื่องไม่หยุดถึงสิบกว่าแผ่น ความกังวลบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยความสงบนิ่ง

หลี่เฉินอันคิดวิธีหาเงินง่าย ๆ ออกมาหลายอย่างจริง ๆ

อย่างเช่นวันนี้มีคนมากมายอยู่ที่ทะเลสาบฮว่าผิง งานชุมนุมวรรณศิลป์คงไม่จบลงในเร็ววัน เขาใช้เงินสองตำลึงที่มีไปซื้อชาและขนม ตั้งแผงขายริมทะเลสาบฮว่าผิงก็ได้

หรือไม่ก็รับสั่งอาหารไปส่งให้บรรดาบัณฑิต

หรืออีกอย่าง... คุณหนูสามผู้นั้นยังขอให้บัณฑิตที่ขึ้นเรือสำราญแต่งบทกวีมิใช่หรือ?

ของแบบนี้มีอยู่มากมายในหัวฉัน น่าจะขายได้ราคาดี นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดแล้ว

ดังนั้นสิ่งที่เขาเขียนลงบนกระดาษจึงเป็นบทกวี เขาเชื่อว่าบทกวีเหล่านี้จะช่วยให้หาเงินทุนก้อนแรกได้แน่นอน

เขาผึ่งกระดาษบนโต๊ะให้แห้ง แล้วสอดเข้าไปในอกเสื้อ กำลังจะลุกไปขายบทกวีเหล่านี้ริมทะเลสาบฮว่าผิงอีกครั้ง ก็มีคนเดินสวนเข้ามา

เคยพบกันแล้ว

เป็นผู้ติดตามของคุณชายรูปงามในศาลาเยียนอวี่นั่นเอง

เมื่อจื่อยวนก้าวเข้ามาในเรือนหลัง นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะที่นี่ทรุดโทรมเกินไป

“คุณชาย”

จื่อยวนยืนอยู่ตรงหน้าหลี่เฉินอัน เตี้ยกว่าเขาเกือบหนึ่งศีรษะ นางจึงต้องแหงนหน้าขึ้น

“มีธุระอันใด?”

“คุณชายของข้า... คุณชายของข้าเชิญคุณชายไปพบที่ทะเลสาบฮว่าผิง”

หลี่เฉินอันชะงัก ครุ่นคิดว่าคุณชายรูปงามคงจำกลอนคู่ของเขาได้ หรืออีกฝ่ายจะนำกลอนคู่นั้นขึ้นเรือสำราญไปแล้ว?

จากนั้นจึงมีสิทธิ์แต่งบทกวีอีกหรือ?

คาดว่าคุณชายรูปงามคงแต่งบทกวีดี ๆ ไม่ออก อย่างไรเสียโดยทั่วไปแล้ว รูปโฉมกับความสามารถมักแปรผกผันกัน

คุณชายผู้นั้นเกิดมาสมบูรณ์แบบถึงเพียงนั้น ในอกย่อมมีน้ำหมึกอยู่ไม่กี่หยด

เมื่อคิดเช่นนี้ หลี่เฉินอันก็มีแผนในใจทันที

เขานั่งลงเสียเลย มองเด็กหนุ่มรับใช้ชุดเขียวผู้งดงามตรงหน้าแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ขออภัย ฝากบอกคุณชายของเจ้าด้วยว่าข้าไม่ว่าง”

จื่อยวนชะงักไป นึกไม่ถึงว่าคนตรงหน้าจะปฏิเสธ

ต้องรู้ก่อนว่า การได้รับเชิญจากองค์หญิงสี่แห่งต้าหนิงเป็นสิ่งที่เหล่าหนุ่มน้อยใฝ่ฝันถึง เป็นเกียรติยิ่งใหญ่เพียงใด!

หากองค์หญิงสี่ทรงสนพระทัยเจ้าหมอนี่ ด้วยความโปรดปรานที่องค์หญิงสี่มีต่อหน้าฮ่องเต้ เพียงรับสั่งสักคำ คุณชายตกอับผู้นี้ก็จะได้เลื่อนขั้นอย่างก้าวกระโดด

แต่เขากลับบอกว่าไม่ว่าง!

จริงสิ เขาไม่รู้ว่าผู้นั้นคือองค์หญิงสี่

จื่อยวนอดทนแล้วกล่าวต่อว่า “ดูจากที่คุณชายอาศัยอยู่ที่นี่ ก็มิได้มีธุระยุ่งวุ่นวาย หากไปทะเลสาบฮว่าผิงสักเที่ยวก็คงเสียเวลาเพียงชั่วยามสองชั่วยาม... เดินทางไปสักครั้ง บางทีอาจมีประโยชน์กว่านั่งอยู่ที่นี่”

ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนยิ่ง ทว่าหลี่เฉินอันกลับเข้าใจผิด

เขายิ่งมั่นใจว่าคุณชายรูปงามต้องการให้ตนแต่งบทกวีอันน่าตื่นตะลึงให้

เขาหยิบกระดาษปึกหนึ่งออกจากอกเสื้อ เลือกแผ่นหนึ่งวางลงบนโต๊ะหินอย่างไม่ใส่ใจ แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “นี่คือบทกวี ราคา... เงินหนึ่งร้อยตำลึง ด้วยบทกวีนี้ คุณชายของเจ้าต้องสมปรารถนาแน่”

ขณะกล่าว หลี่เฉินอันจ้องจื่อยวนตลอด ในใจก็รู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง อย่างไรเสียบทกวีเพียงบทเดียวขายเงินหนึ่งร้อยตำลึง ฟังดูหน้าเลือดไปสักหน่อย

อีกฝ่ายจะยอมจ่ายเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้เพื่อซื้อบทกวีหรือไม่ ก็ต้องดูความมุ่งมั่นของคุณชายรูปงามผู้นั้นแล้ว

จากเครื่องแต่งกายหรูหราของคุณชาย เงินหนึ่งร้อยตำลึงคงไม่ถือเป็นอะไร หากคุณชายผู้นั้นมีใจให้คุณหนูสามแห่งจวนจงหลี การค้านี้ก็มีโอกาสสำเร็จสูง

นี่แหละคืออุปสงค์กับอุปทาน

ดูจากตอนนี้ อย่างน้อยคุณชายรูปงามผู้นั้นก็ไม่ขัดสนเงินทอง เพราะผู้ติดตามไม่ได้ตกตะลึงมากนักเมื่อได้ยินราคา เพียงชะงักไปครู่หนึ่งเท่านั้น

จื่อยวนชะงักไปจริง ๆ หนึ่งคือองค์หญิงต้องการบทกวีนี้ไปทำอะไร? สองคือเงินหนึ่งร้อยตำลึงซื้อบทกวีหนึ่งบท... ถือว่าแพงหรือไม่?

ไม่แพง

แต่ต้องดูว่าผู้ใดเป็นคนแต่ง!

หากเป็นผลงานของฮวาหมานถิง มหาบัณฑิตอาวุโสแห่งสำนักบัณฑิตหลวง ราคาหมื่นตำลึงก็ยังหาซื้อไม่ได้

หากเป็นผลงานของสี่บัณฑิตเอกแห่งเมืองอวี้จิง ก็มีมูลค่าสูงถึงพันตำลึงเช่นกัน

แต่คนตรงหน้าผู้นี้...

อาศัยอยู่ในเรือนซอมซ่อไร้ชื่อเสียง จะเป็นไปได้อย่างไรที่ในอกมีความรู้ลึกซึ้ง?

จักรวรรดิหนิงให้ความสำคัญกับบัณฑิตยิ่งนัก โดยเฉพาะบัณฑิตผู้มีความสามารถ หากคนผู้นี้มีชื่อเสียงอยู่บ้างในเมืองกว่างหลิง สำนักลี่จิ้งย่อมไม่มีทางไม่รู้

แต่สำนักลี่จิ้งไม่เคยรู้ว่ามีเด็กหนุ่มผู้นี้อยู่

ดังนั้นต่อให้เขามีความสามารถ ก็เป็นเพียงความสามารถที่เขาคิดว่าตนมีเท่านั้น

จื่อยวนเผยรอยยิ้มเยาะ คิดว่าองค์หญิงคงมองคนพลาดในคราวนี้ คนผู้นี้... ดูเหมือนไม่รู้จักประมาณตน

ช่างโอหัง!

สายตานางตกลงบนกระดาษแผ่นนั้น เดิมทีนางเพียงคิดว่าจะทำภารกิจขององค์หญิงให้สำเร็จอย่างไร ให้เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไปทะเลสาบฮว่าผิง เมื่อเขาไปถึง องค์หญิงค่อยสนทนากับเขาอีกสักหน่อย แล้วคงมองเห็นธาตุแท้ของเขา จนไม่สนใจเขาอีกแม้แต่น้อย

ในฐานะสาวใช้ขององค์หญิงสี่ จื่อยวนมิได้มีความรู้ลึกซึ้งด้านบทกวี แต่ได้ยินได้เห็นมาจนคุ้นชิน จึงพอมีความเข้าใจอยู่บ้าง

เพียงกวาดตามอง นางก็ละสายตาไม่ได้

สีหน้าของนางเคร่งขรึมขึ้น แววดูแคลนในดวงตาหายไป

นางท่องบทกวีนั้นในใจอย่างละเอียดสองรอบ ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าตื่นตะลึงยิ่ง

ส่วนจะน่าตื่นตะลึงตรงไหน นางกลับบอกไม่ถูก เพียงรู้สึกว่าเมื่ออ่านแล้วมีอารมณ์กว้างไกลกว่าบทกวีของสี่บัณฑิตเอกแห่งนครหลวงเมืองอวี้จิงเสียอีก

หลี่เฉินอันยิ้มบาง ๆ มองความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของจื่อยวนอย่างละเอียด ในใจก็คลายกังวลแล้ว

เขารู้ว่าเงินก้อนนี้คงหลุดมือไปไม่ได้แล้ว เหลือเพียงดูว่าผู้ติดตามจะต่อราคาหรือไม่

อย่างไรเสียก็เป็นการซื้อขาย หากนางต่อราคาลงครึ่งหนึ่ง... เขาก็ยังขาย เพราะกำลังขัดสนเงินทอง และของสิ่งนี้ก็ไม่ต้องลงทุน

จื่อยวนเงยหน้ามองหลี่เฉินอันอย่างฉงน ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง ราวกับมั่นใจในบทกวีมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงนี้ยิ่งนัก

ที่จริง... เขาตั้งราคาต่ำไป

ทว่าเขายังไร้ชื่อ ราคานี้จึงนับว่าเหมาะสม

หลังจากเขามีชื่อเสียงแล้ว ตามที่จื่อยวนประเมิน บทกวีนี้น่าจะมีค่าถึงพันตำลึง!

นางคิดว่าเหตุที่องค์หญิงเชิญเด็กหนุ่มผู้นี้ไปศาลาเยียนอวี่ ก็เพื่ออยากรู้ว่าบทกวีของเขาเป็นเช่นไร ส่วนที่คุณหนูสามแห่งจวนจงหลีสนใจเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็เพราะกลอนคู่ที่เขาแต่ง

ส่วนตัวเขาเป็นคนเช่นไร คุณหนูสามแห่งจวนจงหลีรู้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่นี่ หากอยากพบก็มาได้ทุกเมื่อ

ถือเป็นการพบกันโดยบังเอิญ

หากถูกใจกันค่อยว่ากันต่อ หากไม่ถูกใจก็ปิดเรื่องนี้ไปโดยไร้ร่องรอย

เช่นนี้ย่อมไม่ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของคุณหนูสามแห่งจวนจงหลี

จากนั้นนางหยิบถุงเงินออกจากอกเสื้อ ล้วงธนบัตรมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงออกมา วางลงบนโต๊ะแล้วหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา สายตาจับจ้องมือของหลี่เฉินอัน

ในมือหลี่เฉินอันยังถือกระดาษปึกนั้นอยู่

“คุณชาย หากมีเวลาว่าง ขอเชิญไปพบคุณชายของข้าที่ทะเลสาบฮว่าผิงสักครั้งได้หรือไม่?”

เมื่อได้เงินแล้ว หลี่เฉินอันยิ่งไม่คิดจะไป

เขาโบกมือ “ขอบคุณน้ำใจของคุณชายเจ้า แต่ข้ายังมีธุระอีกมาก... อีกสักระยะ ราวยี่สิบวันกระมัง หากคุณชายของเจ้าว่าง เชิญมาดื่มสุราดี ๆ ที่ข้าหมักเองในร้านสุราเล็ก ๆ ของข้าเถิด!”

“ข้าเลี้ยงเอง”

จื่อยวนกวาดตามองรอบด้าน แล้วยังสูดดมกลิ่น อากาศมีกลิ่นอับจาง ๆ อยู่บ้าง ตรงไหนกันที่มีกลิ่นหอมของสุรา

อย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็กหนุ่ม จะหมักสุราดีเลิศที่แตกต่างออกมาได้หรือ?

จะดีไปกว่ากว่างหลิงส่านแห่งเมืองกว่างหลิงได้หรือ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรุ่ยลู่แห่งเมืองอวี้จิง

อีกอย่าง ด้วยฐานะสูงส่งขององค์หญิง จะเสด็จมายังสถานที่ซอมซ่อเช่นนี้ได้อย่างไร

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป