หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนเซียนกวีของข้าก็ถูกเปิดเผย

ตอนที่ 4 บทที่สี่ คำไพเราะ!

10 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในอกเสื้อมีตั๋วเงินมูลค่า 100 ตำลึง หลี่เฉินอันยังคงอยู่ในเรือนด้านหลังอีกเกือบครึ่งชั่วยาม

มิใช่ว่าเขาจะเขียนบทกวีเหล่านั้นอีกครั้ง ในความเห็นของหลี่เฉินอัน การที่เขาขายบทกวีบทนั้นได้ในราคา 100 ตำลึง เป็นเพียงเพราะคุณชายหน้าตาหล่อเหลาผู้นั้นต้องการมัน โอกาสเช่นนี้พบพานได้ยาก เขาจึงมิได้คิดจะขายบทที่สอง

เขากำลังวาดแบบเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการหมักสุรา

ของเหล่านี้ต้องสั่งทำ มีงานค่อนข้างมาก ต้องใช้ทั้งช่างเหล็ก ช่างไม้ ช่างก่ออิฐ และช่างทำเตาเผา

บางอย่างต้องเชิญช่างมาทำที่นี่ บางอย่างสามารถไปซื้อได้ที่ตลาดตะวันตก ส่วนบางชิ้นต้องให้ช่างขึ้นรูปที่ร้าน

ดังนั้น ทุกขั้นตอนจึงประมาทมิได้ เขาถึงกับระบุขนาดและข้อกำหนดที่ต้องการเอาไว้อย่างชัดเจน เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยในคราวเดียว

เขาไม่ชอบความยุ่งยาก หากจัดการเรื่องหนึ่งให้เรียบร้อยได้ในคราวเดียว ย่อมเป็นการดีที่สุด

หลังจากตรวจทานอย่างละเอียดหนึ่งรอบ หลี่เฉินอันมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดตกหล่น จึงเก็บกระดาษเหล่านั้นใส่อกเสื้อเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว เขาก็คิดว่าควรออกไปหาอะไรกิน จากนั้นค่อยจัดการเรื่องเหล่านี้ให้เรียบร้อย

เขาก้าวออกไปโดยยังไม่ได้ลงกลอนประตู เพราะในบ้านหลังนี้ยังไม่มีสิ่งใดที่โจรจะหมายตา

ระหว่างเดิน เขาครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ ไปด้วย จึงนึกถึงงานชุมนุมวรรณศิลป์ริมทะเลสาบฮว่าผิงขึ้นมา

ไม่รู้ว่าคุณชายหน้าตาหล่อเหลาผู้นั้นนำบทกวีที่ซื้อไปด้วยเงิน 100 ตำลึงไปคว้าตำแหน่งยอดฝีมือด้านวรรณศิลป์ได้หรือไม่

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อคิดว่าริมทะเลสาบฮว่าผิงมีผู้คนมากมาย ยามนี้พวกเขาคงยังแต่งกลอนคู่ไม่เสร็จด้วยซ้ำ กว่าจะรู้ผลสุดท้ายคงต้องรอจนยามเย็น

ที่เขาคาดไว้ไม่ผิด ทางตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิงยังมีผู้คนอยู่มากมาย

จงหลีรั่วสุ่ยจึงยังไม่ได้ขึ้นเรือ นางยังคงอยู่กับหนิงฉู่ฉู่ในศาลาเยียนอวี่ ซึ่งมีม่านล้อมรอบ

ทว่ายามนี้นางไม่ได้หยิบขนมจากกล่องอาหารอีก คล้ายลืมรสเลิศของขนมจากร้านอวิ๋นจิ่นในเมืองหลวงไปเสียแล้ว นางเบิกตากว้าง กลั้นหายใจ จ้องบทกวีบนกระดาษตรงหน้าอย่างตั้งใจ

หากกล่าวถึงความแตกฉานด้านวรรณกรรม จงหลีรั่วสุ่ยเหนือกว่าหนิงฉู่ฉู่อยู่มาก

อย่างไรเสีย ต่างคนก็มีความถนัดของตน หนิงฉู่ฉู่หลงใหลในวิถียุทธ์ยิ่งกว่า

หลังจากจื่อยวนเล่าบทสนทนาระหว่างตนกับหลี่เฉินอันให้หญิงสาวทั้งสองฟัง นางก็ยื่นกระดาษที่ซื้อมาในราคา 100 ตำลึงให้หนิงฉู่ฉู่

หนิงฉู่ฉู่และจงหลีรั่วสุ่ยต่างประหลาดใจไม่น้อย

ประการแรก ชายผู้นั้นมิได้คิดจะมาร่วมงานชุมนุมวรรณศิลป์จริง ๆ นั่นย่อมหมายความว่าเขาไม่มีใจจะเป็นเขยของจวนจงหลีเช่นกัน

ก่อนหน้านี้จงหลีรั่วสุ่ยคิดว่าชายผู้นั้นรู้จักประมาณตนดี รู้ว่าท่ามกลางบัณฑิตมากมายที่หลั่งไหลมาดั่งฝูงปลาในแม่น้ำ เขาคงยากจะโดดเด่น สู้ทุ่มเทความคิดไปก็ไร้ประโยชน์ มิสู้ล้มเลิกเสีย

แม้กลอนคู่บทนั้นจะได้รับการประเมินขั้นสูงสุดอย่างชั้นหนึ่งจากบัณฑิตทั้งสาม นางก็เพียงรู้สึกใคร่รู้อยู่บ้างเกี่ยวกับเด็กหนุ่มผู้นั้น

หากเขามาได้ย่อมดีที่สุด แต่หากไม่มา...คุณหนูสามแห่งจวนจงหลีผู้สง่างาม จะยังต้องกังวลว่าจะหาบุรุษดี ๆ มาแต่งเข้าตระกูลมิได้หรือ?

อีกทั้งเมื่อเทียบกับบทกวีและร้อยแก้วแล้ว กลอนคู่ย่อมยากน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด จงหลีรั่วสุ่ยมิได้คาดหวังว่าองค์หญิงสี่จะบังเอิญพบชายผู้มีพรสวรรค์น่าตื่นตะลึง

แต่ยามนี้ดูเหมือนจะมิใช่เช่นนั้น

นางมองบทกวีนั้น ราวกับเห็นชายผู้นั้นอยู่ตรงหน้า และรู้สึกเศร้าสร้อยไปกับฉากในบทกวี

ความรู้สึกเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นกับนางมานานแล้ว

เขามีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ทั้งยังเป็นผู้มีความรู้ล้นเหลือ!

แต่เขากลับไม่สนใจงานชุมนุมวรรณศิลป์ที่จัดขึ้นเพื่อเลือกเขยของนาง...

เรื่องนี้ทำให้คุณหนูสามผู้หยิ่งทะนงแห่งตระกูลจงหลีรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

ประการที่สองคือบทกวีซึ่งมีค่าถึง 100 ตำลึง...บทกวีดีงามเช่นนี้กลับถูกตีราคาเป็นเงินทอง ในสายตาคุณหนูสามจงหลี การกระทำนี้ชวนให้รู้สึกว่ากำลังดูหมิ่นมันอยู่บ้าง—

ตัวอักษรเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์!

บทกวีและร้อยแก้วอันยอดเยี่ยมยิ่งพาให้ผู้คนดื่มด่ำและขบคิด!

จะนำไปผูกโยงกับเงินทองได้อย่างไร?

นี่เป็นการไม่ให้เกียรติบทกวีอย่างยิ่ง!

“เจ้าคนผลาญเงิน...ขายถูกเกินไปแล้ว!”

คุณหนูสามจงหลีอัดอั้นใจยิ่งนัก นางกล่าวต่ออย่างขุ่นเคืองว่า “ด้วยระดับของบทกวีนี้ ต้องขายได้หมื่นตำลึงทองจึงจะคู่ควร!”

“บทกวีนี้ดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” หนิงฉู่ฉู่ถามอย่างประหลาดใจ

จงหลีรั่วสุ่ยสูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ยอดเยี่ยมยิ่ง!”

นางครุ่นคิด เห็นว่าคำสองคำนี้ยังไม่อาจบรรยายบทกวีนี้ได้ จึงกล่าวเสริมว่า “เพียงวรรคสุดท้ายก็จัดให้อยู่ในห้าสิบอันดับแรกของ ‘รวมร้อยบทกวีหนิง’ ได้แล้ว...ห้าสิบอันดับแรก!”

หนิงฉู่ฉู่ตกตะลึงอย่างแท้จริง นับแต่หนิงกั๋วสถาปนาราชวงศ์มาได้สามร้อยปี ฮ่องเต้แต่ละรัชกาลต่างส่งเสริมการปกครองด้วยบุ๋น จึงมีนักประพันธ์และกวีเกิดขึ้นมากมาย

ในหมู่พวกเขาย่อมมีปราชญ์ผู้เลื่องชื่ออยู่ไม่น้อย บทกวีที่เหล่าปราชญ์ประพันธ์ได้รับการคัดเลือกจากบัณฑิตทั่วแผ่นดิน จากนั้นสำนักศึกษาหลวงจึงรวบรวมเป็นหนังสือ ‘รวมร้อยบทกวีหนิง’

หนังสือเล่มนั้นรวบรวมบทกวีชั้นเลิศที่สุดในรอบสามร้อยปีไว้หนึ่งร้อยบท หยิบบทใดออกมาก็ล้วนเป็นผลงานที่ยากจะมีผู้ใดเหนือกว่า!

แต่บัดนี้จงหลีรั่วสุ่ยกลับกล่าวว่าบทกวีนี้อาจติดห้าสิบอันดับแรกในผลงานชิ้นเอกเล่มนั้น...เช่นนั้นชายผู้นั้นก็มิใช่ว่าจะมีพรสวรรค์ระดับปราชญ์หรอกหรือ?

‘คิดถึงกันเนิ่นนาน เสียดายดอกเหมย’ ที่ฮวาหมานถิง ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค เคยประพันธ์ ดูเหมือนจะอยู่อันดับที่สามสิบหกในหนังสือเล่มนี้ หากเป็นเช่นนั้น ความแตกฉานด้านบทกวีของเด็กหนุ่มผู้นั้น หรืออย่างน้อยก็คือฝีมือในบทนี้ ย่อมใกล้เคียงกับปราชญ์ฮวาผู้ยิ่งใหญ่แล้วกระมัง?

ก็จริง วรรคสุดท้ายมีรสสัมผัสลุ่มลึกยืดยาว ชวนให้ใจสลายอย่างแท้จริง

มิน่าเล่านางจึงกล่าวว่าบทกวีนี้มีค่าถึงหมื่นตำลึงทอง!

“แต่ความเห็นนี้เป็นเพียงการประเมินของข้า อาจมีอคติส่วนตัวอยู่บ้าง หากต้องการตัดสินอย่างเที่ยงธรรมกว่านี้...คงต้องเชิญปราชญ์ฮวามารวบรวมเจ็ดตระกูลใหญ่ร่วมกันวิจารณ์”

“แต่ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไร ในสายตาข้า บทกวีนี้คือบทที่เป็นเลิศที่สุดในงานชุมนุมวรรณศิลป์วันนี้!”

หนิงฉู่ฉู่พยักหน้าเบา ๆ ทว่าสีหน้ากลับเผยความฉงน “เจ้าว่า...เขาต้องเจ็บช้ำเรื่องรักมากเพียงใด จึงแต่งบทกวีที่ตราตรึงใจเช่นนี้ออกมาได้?”

“เฮ้อ...ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? แต่เขาต้องเป็นคนมีเรื่องราวแน่ มิได้ตื้นเขินเหมือนเฉินเจ๋อผู้นั้น!”

“คนเช่นนี้เคยลิ้มรสความขมขื่นของความรักมาแล้ว หากได้ใจเขาจริง เขาย่อมทะนุถนอมยิ่งกว่าเดิม เพราะฉะนั้น เรื่องนี้มิใช่เรื่องเลวร้าย”

จงหลีรั่วสุ่ยหันไปมองจื่อยวน แล้วถามว่า “เขาชื่ออะไร?”

จื่อยวนชะงัก ก่อนกล่าวเสียงเบาอย่างกระดากอาย “เป็นความผิดของบ่าวเอง บ่าวไม่คิดว่าเขาจะมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ จึงมิได้ถามชื่อเจ้าค่ะ”

“เขาพักอยู่ที่ใด?”

“อยู่ทางตะวันออกสุดของตรอกเอ้อร์จิ่งโกว ที่นั่นมีต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่ง สังเกตได้ง่ายเจ้าค่ะ”

“ไปกันเถิด พวกเราไปพบเขา!”

หนิงฉู่ฉู่ชะงัก “รีบร้อนถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? รู้ที่พักของเขาแล้ว ยังจะจัดการยากอีกหรือ? ข้ากลับเห็นว่าเจ้าควรจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน...ยังจะเลือกเขยอยู่หรือไม่?”

จงหลีรั่วสุ่ยยักไหล่ หยิบขนมอีกชิ้นใส่ปาก ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าขนมจากร้านอวิ๋นจิ่นไร้รสชาติขึ้นมา ความคิดของนางยังคงวนเวียนอยู่กับบทกวีนี้ ก่อนจะลอยไปถึงชายผู้นั้น

“เลือกก็ต้องเลือก อย่างไรเสียข้าจะต้องไม่แต่งให้เฉิงเจ๋อเจ้าหนุ่มนั่น เพียงแต่...”

จงหลีรั่วสุ่ยโน้มตัวเข้ามา ดวงตาเป็นประกาย “เจ้าลองเล่าให้ข้าฟังอีกหน่อยสิว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร!”

หนิงฉู่ฉู่เหลือบมองนาง พลางคิดว่าในยามนี้ความคิดของเด็กสาวคงถูกชายผู้นั้นดึงดูดไปหมดแล้ว หลังจากได้เห็นบทกวีนี้ นางคงไม่เหลือความสนใจให้บรรดาหนุ่ม ๆ ด้านนอกอีกเท่าใด

“หน้าตา...พูดไม่ได้ว่าหล่อเหลาเป็นพิเศษ หากมองคร่าว ๆ ก็ไม่ค่อยเหมือนบัณฑิต รูปร่างดี นิสัยสุขุม หากมีฝีมืออยู่บ้างก็คงเหมาะจะมาทำงานเป็นสายลับชั้นผู้น้อยที่สำนักลี่จิ้ง”

“เจ้าอย่าคิดหมายตาเขาเชียว” จงหลีรั่วสุ่ยปรายตามองหนิงฉู่ฉู่ “สำนักลี่จิ้งของเจ้าล้วนเป็นสตรี บุรุษตัวโตไปอยู่ที่นั่นย่อมไม่เหมาะ อีกอย่าง อย่าตัดสินบัณฑิตจากรูปลักษณ์ ใครบอกว่าบัณฑิตต้องมีท่าทางอ้อนแอ้น? ปราชญ์โจวแห่งสำนักศึกษาหลวงผู้นั้นดูอ้อนแอ้นหรือ?”

“ข้าหมายความว่า ให้คนของสำนักลี่จิ้งไปสืบดู หรือไม่ข้าก็ให้คนที่บ้านสืบ หากชาติกำเนิดของเขาบริสุทธิ์...”

ใบหน้าจงหลีรั่วสุ่ยแดงเรื่อ นางหยิบขนมอีกชิ้นขึ้นมา รอยยิ้มอ่อนหวานแต้มอยู่บนใบหน้า “ยากจนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร ข้ามีเงินทองมากมาย!”

“บ้านเรือนคับแคบไปสักหน่อยก็ไม่เป็นไร ข้าจะออกเงินซื้อจวนหลังใหญ่ให้!”

“ชาติกำเนิดต่ำต้อยไปบ้างก็ไม่เป็นไร ข้าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่!”

นางกลอกตาไปมา “คาดว่าเขาคงไม่มีตำแหน่งบัณฑิต เรื่องนี้ก็ไม่เป็นไร พวกเราไม่ต้องการ”

หนิงฉู่ฉู่ตะลึงงัน

“แล้วเจ้าถูกใจเขาตรงไหน?”

“หากไม่สงบเยือกเย็น ย่อมไม่อาจตั้งปณิธานให้แจ่มชัด หากไม่สงบนิ่ง ย่อมไม่อาจไปได้ไกล...เจ้าจำท่านอัครมหาเสนาบดีซางในรัชศกต้าเต๋อได้หรือไม่?”

หนิงฉู่ฉู่พลันตกใจขึ้นมา

ต้าเต๋อเป็นชื่อรัชศกของฮ่องเต้องค์ที่หกแห่งหนิงกั๋ว ล่วงมาจนถึงบัดนี้ก็ผ่านมาร้อยปีแล้ว

ท่านอัครมหาเสนาบดีซางผู้มีชื่อจารึกในประวัติศาสตร์นั้นกำเนิดจากสามัญชน เดิมทีทำนาอยู่ที่ซางผิง

ครั้งนั้นองค์หญิงอวี้ฮวาเสด็จประพาสทั่วแผ่นดิน ผ่านซางผิงและแวะพักผ่อนพอดี จึงได้พบซางปู้ฉีซึ่งเพิ่งกลับจากท้องนา

เล่ากันว่าในวันนั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นงดงามยิ่ง เด็กหนุ่มซางปู้ฉียกจอบพาดบ่า พลางขับบทกวีบทหนึ่งคลอแสงอาทิตย์ บทนั้นคือ ‘ชิงผิงเล่อ ยามเย็นวสันต์’ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอันดับที่ยี่สิบสองของ ‘รวมร้อยบทกวีหนิง’

องค์หญิงอวี้ฮวาประทับใจในบทกวีนั้น จึงพำนักอยู่ต่อ และก่อเกิดเรื่องราวอันงดงามดุจนกเฟิ่งหวงเสาะหาคู่

ซางปู้ฉีก็ไร้ตำแหน่งบัณฑิต ไร้ชื่อเสียง และยากจน ทว่าองค์หญิงอวี้ฮวากลับใช้ดวงตาอันเฉียบคมเลือกเขา เหตุผลประการหนึ่งคือบทกวีบทนั้น ส่วนอีกประการก็คือวาจาอันเลื่องชื่อของซางปู้ฉี—

‘หากไม่สงบเยือกเย็น ย่อมไม่อาจตั้งปณิธานให้แจ่มชัด หากไม่สงบนิ่ง ย่อมไม่อาจไปได้ไกล!’

ยามนี้จงหลีรั่วสุ่ยถึงกับนำชายผู้นั้นไปเปรียบกับซางปู้ฉี...

“หนิงกั๋วมีอัครมหาเสนาบดีสามัญชนเพียงคนเดียวเท่านั้น! อีกอย่าง...”

หนิงฉู่ฉู่โน้มตัวเข้ามาเช่นกัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนกระซิบว่า “เจ้าดูสิ ข้าก็เป็นองค์หญิงเหมือนกัน!”

จงหลีรั่วสุ่ยพลันรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที

นางถลึงตามองหนิงฉู่ฉู่ “แต่องค์หญิงอวี้ฮวามีความรู้ด้านกวีและตำรามากมาย ทั้งสองได้ครองคู่กันจึงเรียกว่าประสานเสียงพิณและเซ่ออย่างกลมกลืน ส่วนเจ้า...”

นางเลิกคิ้ว ไม่สนใจฐานะองค์หญิงของหนิงฉู่ฉู่แม้แต่น้อย “เจ้าเหมาะกับการร่ายรำดาบและกระบี่ก็จริง แต่เด็กหนุ่มผู้นั้นคงติดตามเจ้าเร่ร่อนทั่วใต้หล้ามิได้ เพราะฉะนั้นข้าจึงเหมาะสมกว่า”

หนิงฉู่ฉู่พลันหัวเราะออกมา

“ข้าหยอกเจ้าเล่น เจ้าคิดจริงหรือว่าจะเก็บซางปู้ฉีได้สักคน?”

“ฮิ ๆ ก็ไม่แน่หรอก”

“แต่ซางปู้ฉีมิได้เก่งแค่บทกวี เขายังรู้เรื่องอื่นอีกมากมาย ส่วนเด็กหนุ่มผู้นั้น...”

จื่อยวนพลันนึกถึงถ้อยคำสุดท้ายที่หลี่เฉินอันฝากไว้ก่อนนางกลับ จึงรีบเอ่ยเสียงเบาว่า

“องค์หญิง ก่อนบ่าวจะกลับ เขาได้กล่าวประโยคหนึ่ง เขาบอกว่า...เชิญองค์หญิงไปที่เรือนเล็กของเขาในอีก 20 วัน เขาจะเชิญองค์หญิงดื่มสุราที่เขาหมักเอง ฟังจากคำพูดแล้ว ดูเหมือนเขาจะหมักสุราเป็นเพคะ”

“สุราหรือ?”

“เพคะ เขาพูดเช่นนั้น อีกอย่าง องค์หญิง ดูเหมือนเขาจะมีบทกวีเช่นนี้อยู่ในมืออีกมากมาย”

หนิงฉู่ฉู่และจงหลีรั่วสุ่ยต่างตกใจ ก่อนถามขึ้นพร้อมกันว่า “จริงหรือ?”

จื่อยวนกลืนน้ำลาย นางเองก็ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มไร้ชื่อเสียงผู้นั้นจะหยิบบทกวีออกมาบทหนึ่ง แล้วมีค่าถึงหมื่นตำลึงทอง!

หากรู้แต่แรก นางคงซื้อบทกวีทั้งหมดมาแล้ว!

“อย่างไรเสีย ตอนนั้นเขาถือกระดาษปึกหนึ่งอยู่ในมือ บ่าวคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ”

“จริงสิ อวี้เหิงต้องรู้เรื่องนี้แน่”

“ไปตามอวี้เหิงกลับมา...อีกอย่าง ให้ไคหยางสืบประวัติของเขาให้ละเอียด ต้องเร็ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป