หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนเซียนกวีของข้าก็ถูกเปิดเผย

ตอนที่ 2 คุณหนูสามแห่งจวนจงหลี

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลี่เฉินอันไม่ได้สนใจการเลือกคู่ครองด้วยการประลองความรู้ของคนโบราณ

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย อาจเลือกได้บัณฑิตผู้มีพรสวรรค์จริง ทว่าหากบัณฑิตผู้นั้นมีรูปลักษณ์ไม่น่าดู... เมื่อครู่คุณชายรูปงามคนนั้นกล่าวว่าคุณหนูสามแห่งจวนจงหลีงดงามราวบุปผา มิกลายเป็นบุปผาปักบนกองมูลวัวหรอกหรือ?

เมื่อเห็นเรือประดับภาพวาดที่โอ่อ่านั้น ก็พอคาดได้ว่าจวนจงหลีเป็นตระกูลมั่งคั่งหรือมีฐานะสูงส่ง ตระกูลเช่นนี้ คุณหนูเช่นนั้น เหตุใดต้องใช้วิธีเสี่ยงดวงเช่นนี้ด้วย?

รอให้การสอบฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดและประกาศผล แล้วเลือกคู่ครองที่ดีสักคนจากรายชื่อผู้สอบผ่าน มิใช่ดีกว่าหรือ?

หรือจะเลือกจากบุตรหลานตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ ก็ยังอาจเกิดประโยชน์จากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ได้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวิธีที่น่าเชื่อถือกว่าการเลือกคู่ครองด้วยความรู้

เขาเพียงคิดเช่นนี้เท่านั้น อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย

จิตใจของเขาสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ

ชาติก่อนเขามีอายุสามสิบห้าปี บอบช้ำจากความรักอย่างหนัก จนแม้สร้างทรัพย์สมบัติมหาศาลได้ ก็ยังครองตัวเป็นโสด กลายเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมผู้มั่งคั่ง

ยามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป สภาพจิตใจในตอนนั้นแท้จริงแล้วเป็นเพราะต้องการแก้แค้นหญิงผู้นั้น หรือเพื่อชดเชยความเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างในใจ? บางทีอาจเป็นทั้งสองอย่าง

อย่างไรก็ดี ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ท่ามกลางหมู่บุปผา เดินทางไปทั่วสารทิศและกลับเรือนยามค่ำคืนอยู่บ่อยครั้ง บุปผาข้างกายย่อมผลัดเปลี่ยนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

เขาเคยพบเจอบุปผามามากมาย

กระทั่งยังมีที่มาจากประเทศไทยด้วย!

อืม ก็เหมือนคุณชายรูปงามคนนั้นเมื่อครู่

แท้จริงแล้วเมื่อจิตใจสงบลงในยามนี้ เขาจึงได้ตระหนักว่าสิ่งที่เคยทำช่างเหลวไหลเพียงใด

สิ่งที่รกร้างไปคือกาลเวลา อีกทั้งยังทำให้หญิงสาวผู้รักเขาอย่างจริงใจบางคนต้องใจสลาย

ตัวเขาในโลกใบนั้นคงตายไปแล้วกระมัง?

แล้วจะมีผู้ใดโศกเศร้าจนวิญญาณแทบสลายอยู่ในงานศพของเขา?

บางทีคงไม่มีแม้แต่คนเดียว

หลี่เฉินอันหัวเราะอย่างขื่นขม ส่ายหน้า สลัดเรื่องราวในอดีตทิ้งไป

เมื่อเดินพ้นฝูงชนที่เบียดเสียด เขาก็มาถึงทางใต้ของทะเลสาบฮว่าผิง ครั้นหันกลับไปมอง ด้านตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิงมีแต่ศีรษะผู้คนแน่นขนัด ดูท่าคุณหนูสามแห่งจวนจงหลีผู้นั้นคงมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คนอย่างยิ่ง ท่ามกลางบัณฑิตหนุ่มผู้มีพรสวรรค์มากมาย ใครจะมีวาสนาได้เป็นแขกผู้มีเกียรติบนเรือประดับภาพวาดลำนั้นกัน?

เรือประดับภาพวาดจอดเทียบท่าแล้ว

หลังจากนี้คงเป็นงานชุมนุมวรรณศิลป์ที่กล่าวขานกันกระมัง

หลี่เฉินอันหันหลังเดินจากไป ไม่หันกลับไปมองอีก

เขามองดวงอาทิตย์ ยามนี้ตะวันลอยสูงพ้นยอดไม้แล้ว ถึงเวลาต้องกลับไป—

กลับไปยังร้านที่ปิดกิจการไปแล้วแห่งนั้น เขาอาศัยอยู่ที่นั่น

ร้านนั้นขายอาหาร เคยขายแป้งนึ่งกับขนมแป้งหญ้า ทว่าเมื่อจำต้องลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ เขาจึงตัดสินใจเปิดร้านอาหารนั้นขึ้นใหม่

เขาไม่ถนัดทำอาหาร ส่วนวิธีทำแป้งนึ่งกับขนมแป้งหญ้านั้นมีอยู่ในหัว ทว่าร้านเคยปิดกิจการไปแล้วครั้งหนึ่ง หากเปิดใหม่ก็ไม่ควรขายของพวกนั้นอีก

เปิดโรงสุราขนาดเล็กสักแห่งเถิด

เขารู้วิธีหมักสุรา ครั้งหนึ่งเพราะชื่นชอบรสชาตินี้ ถึงกับตั้งใจไปดูโรงหมักสุราแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ

ในถุงเงินยังเหลือเงินสองตำลึง เป็นเงินที่มารดาของร่างเดิมฝากน้องสาวนำมาให้เมื่อหลายวันก่อน

แต่เดิมมีอยู่สี่ตำลึง ในช่วงสิบวันที่ผ่านมาใช้ไปสองตำลึง

เพราะเงินก้อนนี้ เขาจึงประทังชีวิตมาได้ชั่วคราว ความทรงจำเกี่ยวกับมารดาผู้นี้จึงชัดเจนเป็นพิเศษ

นางเป็นสตรีใจดีมีเมตตา ทั้งยังรู้จักประหยัดดูแลครอบครัว และเป็นคนค่อนข้างขลาดกลัว

ทั้งที่เป็นภรรยาเอกของตระกูลหลี่ กลับถูกอนุภรรยาข่มเหง หลี่เหวินฮั่นคงรังเกียจนางที่แก่ชราและหมดเสน่ห์ หรืออาจเป็นเพราะบุตรชายคนนี้ไม่เอาไหนก็ได้ ไม่ว่าอย่างไร ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลี่เหวินฮั่นก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ต่อมารดานัก

แต่บุตรชายของอนุภรรยากลับได้รับสืบทอดสายเลือดตระกูลหลี่ ปีนี้อายุสิบสี่ปี และสอบได้ซิ่วไฉตั้งแต่ปีก่อน กลายเป็นความหวังที่หลี่เหวินฮั่นฝากไว้

ในยุคที่มารดามีฐานะสูงส่งได้เพราะบุตร มารดาที่ไร้ภูมิหลังใด ๆ คงมีชีวิตในจวนหลี่ลำบากขึ้นทุกวัน

หากมารดาอยู่ไม่เป็นสุข ชีวิตของน้องสาวก็คงไม่ดีไปกว่ากัน

ต้องฟื้นฟูกิจการร้านให้ได้ เมื่อหาเงินได้แล้วจึงรับมารดากับน้องสาวมาอยู่ด้วยกัน นี่ถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เมื่อคิดเช่นนี้ หลี่เฉินอันก็ออกจากทะเลสาบฮว่าผิง เดินเข้าไปในตรอกชีหลี่เฉียว

เดินผ่านตรอกชีหลี่เฉียวแล้วเลี้ยวผ่านศาลาปาเจี่ยว ก็จะถึงตรอกเอ้อร์จิ่งโกวที่เขาพำนักอยู่

ระยะทางไม่ไกล หากเดินเอื่อย ๆ เช่นนี้ก็ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม

เขาไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังห่างออกไปเล็กน้อย มีสตรีผู้หนึ่งสะพายกระบี่ติดตามอยู่

นางคืออวี้เหิง หนึ่งในสี่ยอดฝีมือใต้บัญชาขององค์หญิงสี่

อวี้เหิงมองแผ่นหลังของเขา คิ้วขมวดเล็กน้อย เผยแววสงสัย—

เดิมทีแผ่นหลังของเขาค้อมลงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเดินไปข้างหน้า แผ่นหลังกลับค่อย ๆ ตั้งตรงขึ้น จนท้ายที่สุดก็เหยียดตรงดุจเส้นบรรทัด

แม้ฝีเท้ายังคงเชื่องช้า แต่กลับหนักแน่นประหนึ่งหอกที่เคลื่อนที่ได้

ราวกับพลิกเปลี่ยนไปในพริบตา

เปลี่ยนไปอย่างไรกัน?

อวี้เหิงคิดไม่ออก และไม่คิดต่อ ภารกิจของนางคือการติดตามเขา โดยไม่ให้เขารู้ตัว

เพียงแต่นางรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกประหลาด องค์หญิงสี่หนิงฉู่ฉู่ผู้ดูแลสำนักลี่จิ้ง ซึ่งเป็นหน่วยข่าวกรองสูงสุดของจักรวรรดิหนิง เหตุใดจึงสนใจบุรุษไร้ชื่อเสียงเช่นนี้?

……

……

ด้านตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิง

มีทหารองครักษ์กั้นพื้นที่โดยรอบศาลาเยียนอวี่ออกไปหลายสิบจั้ง

คุณหนูสามแห่งจวนจงหลี จงหลีรั่วสุ่ย ออกจากเรือประดับภาพวาดแล้ว ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์ นางมาถึงศาลาเยียนอวี่

แน่นอนว่าเวลานี้บริเวณเรือประดับภาพวาดคึกคักยิ่ง หากต้องการขึ้นเรือ ก็จำต้องแต่งกลอนคู่ให้ครบวรรคหลัง

บนดาดฟ้าเรือมีโต๊ะสามตัว เบื้องหน้าโต๊ะแต่ละตัวมีชายชราสามคนนั่งอยู่ ทั้งสามมีสีหน้ากระปรี้กระเปร่าเปี่ยมพลัง ล้วนเป็นผู้มีความรู้กว้างขวางและเป็นกรรมการตัดสินงานชุมนุมวรรณศิลป์ครั้งนี้

วรรคหลังที่เหล่าบัณฑิตบนฝั่งแต่งขึ้นจะถูกเขียนชื่อกำกับแล้วส่งให้กรรมการทั้งสาม หากได้รับคำชื่นชมจากกรรมการสองคน ผู้นั้นก็จะได้รับเชิญขึ้นไปยังชั้นสองของเรือ

หากได้รับคำชื่นชมจากกรรมการทั้งสาม ก็จะได้ขึ้นไปยังชั้นสามของเรือ

หากกรรมการทั้งสามตัดสินว่าวรรคหลังใดอยู่ในระดับยอดเยี่ยม ผู้นั้นก็จะได้เป็นแขกผู้มีเกียรติบนชั้นสาม

จงหลีรั่วสุ่ยหันกลับไปมองความคึกคักทางนั้น เบ้ปากเล็กน้อยแล้วนั่งลงตรงหน้าหนิงฉู่ฉู่ สาวใช้ของนางนำม่านมากั้นรอบศาลาเยียนอวี่ไว้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจึงไม่อาจมองเห็นจากด้านนอกอีก

นางยื่นมือเปิดกล่องอาหาร หยิบขนมชิ้นประณีตขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วยัดเข้าปากเล็ก ๆ อย่างไม่สนใจท่วงท่า แก้มทั้งสองข้างพองตุ่ยขึ้นมาทันที

“ขนมเกาลัดน้ำจากร้านอวิ๋นจิ่นจี้ในเมืองหลวงยังอร่อยที่สุด!”

“ข้าถามหน่อย... เดือนก่อนเจ้าเขียนจดหมายมาบอกว่าจะไปดินแดนเป่ยโม่ด้วยตนเองมิใช่หรือ? เหตุใดจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจมาที่เมืองกว่างหลิง?”

หนิงฉู่ฉู่ดูเหมือนคุ้นชินกับท่าทีเช่นนี้ของจงหลีรั่วสุ่ย นางหยิบขนมอัลมอนด์ขึ้นมาหนึ่งชิ้น กัดคำเล็ก ๆ “เสด็จพ่อเปลี่ยนพระทัยแล้ว คาดว่า... คาดว่าองค์รัชทายาทอยากได้ความชอบนี้”

นางเคี้ยวคำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยกว่าจงหลีรั่วสุ่ยเสียอีก ทว่าผู้ที่เป็นหัวหน้าสายลับผู้เลื่องชื่อในทางร้ายของแคว้นหนิงกลับเป็นนาง ส่วนจงหลีรั่วสุ่ยนั้นเป็นสตรีผู้เปี่ยมพรสวรรค์ด้านวรรณศิลป์อันโด่งดังของแคว้นหนิง

ท่าทางยามกินของทั้งคู่ดูเหมือนสลับกันเสียแล้ว

“เดือนเก้าปีก่อน พวกคนเถื่อนแห่งเป่ยโม่ยกทัพรุกรานชายแดน เป่ยโม่มีแม่ทัพใหญ่เซี่ยโหวจั๋วประจำการอยู่ พวกคนเถื่อนย่อมมิใช่คู่มือของเขา แต่พวกนั้นกลับตีด่านจิ่วอินได้ อีกทั้งยังยึดเมืองจิ่วอิน...”

“เซี่ยโหวจั๋วผู้นี้มิใช่บ่าวรับใช้ขององค์รัชทายาทหรือ? การกระทำเช่นนี้... หรือจงใจทำเพื่อให้องค์รัชทายาทสร้างความชอบทางการทหาร แล้วข่มองค์ชายรองให้ตกเป็นรอง?”

หนิงฉู่ฉู่กัดขนมอัลมอนด์อีกคำเล็ก ๆ คิ้วงามเลิกขึ้น “ผู้ใดจะรู้? หากเป็นเช่นนั้นจริง... เกรงว่าพวกเขากำลังเสี่ยงอันตรายเพื่อแสวงหาผลประโยชน์!”

“พวกคนเถื่อนไม่ได้น่ากลัวเสียหน่อย”

“เป่ยโม่สงบสุขมานาน คนเถื่อนในอดีตไม่น่ากลัวก็จริง แต่ยามนี้อาจไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว!”

“เพราะเหตุใด?”

หนิงฉู่ฉู่กลืนขนมอัลมอนด์ในปากลง “หัวหน้าของพวกคนเถื่อนในยามนี้ชื่ออวี่เหวินเฟิง! คนผู้นี้ผงาดขึ้นมาจากเผ่าซิ่วซานเมื่อห้าปีก่อน ใช้เวลาสามปีรวบรวมเป่ยโม่ให้เป็นหนึ่งเดียว แล้วสร้างเมืองแห่งแรกในประวัติศาสตร์ของพวกคนเถื่อนขึ้นบนที่ราบซิ่วสุ่ย!”

“เมืองนั้นชื่อเมืองต้าหวง เมื่อก่อนเขาพิชิตเผ่าขนาดใหญ่และเล็กทั้งสิบหกเผ่าแห่งเป่ยโม่ ก่อตั้งเป่ยโม่เป็นยี่สิบเจ็ดแคว้น กล่าวได้ว่าเขาสร้างแว่นแคว้นอันเข้มแข็งขึ้นมาแล้ว เพียงแต่... เพียงแต่เหล่าขุนนางในราชสำนักยังไม่ตระหนักถึงความทะเยอทะยานที่เขาอาจเผยออกมาในภายหน้า!”

จงหลีรั่วสุ่ยชะงัก “เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

มุมปากหนิงฉู่ฉู่ยกขึ้น “เกรงว่าจะเก่งกาจกว่าที่หลายคนคิดเสียอีก!”

“ฝ่าบาทมีพระประสงค์เช่นไร?”

“เสด็จพ่อ... คาดว่าคงอยากทอดพระเนตรความสามารถขององค์รัชทายาทกระมัง”

หนิงฉู่ฉู่กล่าวอย่างอ้อมค้อม ความจริงนางเคยกราบทูลเตือนเสด็จพ่อแล้ว ทว่าดูเหมือนจะมิได้ทำให้พระองค์ทรงใส่พระทัย

หรือบางทีฝ่าบาทอาจมีพระดำริอื่น

ผู้ใดจะรู้เล่า?

“ข้ามาที่นี่มิใช่เพื่อพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า ข้าแค่อยากถามว่าเหตุใดถึงจัดเรื่องเลือกคู่ครองด้วยการประลองความรู้บ้าบอนี่ขึ้นมา?”

จงหลีรั่วสุ่ยเม้มปาก หยิบขนมดอกกุ้ยฮวาจากกล่องอาหารขึ้นมาอีกชิ้น แล้วกัดคำโต “ท่านกั๋วกงเฉิงอยากสู่ขอข้าให้บุตรชายของเขา... เจ้าหมอนั่นเจ้าก็รู้จัก ตอนอยู่เมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน ข้าเห็นเขาเป็นพี่น้องมาตลอด ยามนี้เขากลับคิดจะร่วมหลับนอนกับข้า!”

“บิดาข้าก็ไม่อยากล่วงเกินจวนท่านกั๋วกงเฉิง แล้วข้าจะทำอย่างไรได้?”

“คิดไปคิดมาก็ยังนึกไม่ออก สุดท้ายคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น เสิ่นเฉี่ยวเตี๋ย เป็นคนเสนอแผนให้ ก่อนท่านกั๋วกงเฉิงจะเดินทางจากเมืองหลวงมาถึง ก็ปล่อยข่าวให้เหล่าบัณฑิตเมืองกว่างหลิงรู้... ดูสิ ผลลัพธ์ไม่เลวเลยใช่หรือไม่?”

ยามนี้จงหลีรั่วสุ่ย สตรีผู้เปี่ยมพรสวรรค์ด้านวรรณศิลป์แห่งแคว้นหนิง ไม่มีท่าทีของสตรีผู้มีความสามารถแม้แต่น้อย

ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยความลำพองใจ แก้มยังคงพองยุบเป็นจังหวะ ดูคล้ายเด็กสาวแก่นแก้วผู้มีนิสัยห้าวหาญเสียมากกว่า

หนิงฉู่ฉู่ไม่เห็นว่าแปลก เพราะตามลำพังแล้วจงหลีรั่วสุ่ยก็เป็นคนซุกซนมีชีวิตชีวาอยู่แล้ว

สิ่งที่นางสงสัยคือหญิงสาวที่ชื่อเสิ่นเฉี่ยวเตี๋ยผู้นั้น

“เสิ่นเฉี่ยวเตี๋ยเป็นผู้ใด?”

“อ้อ บุตรีของเสิ่นเชียนซาน พ่อค้าธัญพืชแห่งเมืองกว่างหลิง ทั้งงดงามและมีความสามารถ น่าเสียดายที่ชะตาชีวิตไม่ดี”

“ไม่ดีอย่างไร?”

“ก็เพราะบิดาของนางนั่นแหละ!”

จงหลีรั่วสุ่ยกล่าวอย่างขุ่นเคือง ก่อนเอ่ยต่อว่า “บิดาของนางหมั้นหมายให้นางตั้งแต่ยังเยาว์ เป็นการหมั้นหมายของเด็ก ฝ่ายชายคือตระกูลหลี่... ตระกูลที่มีบัณฑิตสอบได้จิ้นซื่อเจ็ดคนในชั่วเจ็ดรุ่น และมีบิดาบุตรสามคนได้ตำแหน่งทั่นฮวา น่าเสียดายที่มิใช่บุตรชายของหลี่เหวินโฮ่ว เสนาบดีกรมคลังคนปัจจุบัน แต่เป็นบุตรชายของหลี่เหวินฮั่น อธิการสำนักศึกษาจู๋เซี่ยแห่งเมืองกว่างหลิง”

“เช่นนี้ก็ดีมิใช่หรือ? อย่างไรก็มาจากตระกูลบัณฑิต อย่างไรก็เหมาะสมกับบุตรีพ่อค้าเช่นนาง”

“เจ้าไม่รู้สินะ บุตรชายของหลี่เหวินฮั่นชื่อหลี่เฉินอัน คนผู้นี้ไม่มีบรรยากาศของบัณฑิตในตระกูลหลี่แม้แต่น้อย กลับ... จะว่าอย่างไรดี แม้ชาวเมืองกว่างหลิงเรียกเขาว่าคนโง่จะเกินไปสักหน่อย แต่คนผู้นี้ก็ธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง ได้ยินว่ายามนี้ยังถูกขับออกจากบ้าน ตกอยู่ในสภาพยากจนข้นแค้น”

“เช่นนั้นก็ทำให้คุณหนูเสิ่นต้องเสียเวลาไปจริง ๆ”

หนิงฉู่ฉู่ไม่สนใจเรื่องนี้นัก จึงมิได้พูดต่อ

จู่ ๆ นางก็โน้มตัวเข้ามา กระซิบกับจงหลีรั่วสุ่ยอย่างมีลับลมคมใน “เมื่อครู่ข้าพบเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาแต่งวรรคหลังของกลอนคู่ที่เจ้าแต่งไว้ได้อย่างง่ายดาย ข้าฟังแล้วเห็นว่าดียิ่ง เจ้าอยากฟังหรือไม่?”

“หน้าตาเป็นอย่างไร?”

“หน้าตาหล่อเหลาอยู่บ้าง ที่สำคัญคือบุคลิกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา... จะว่าอย่างไรดี อายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแท้ ๆ กลับมีความสุขุมรอบคอบราวกับคนอายุเจ็ดแปดสิบปี... อืม จะเรียกว่าสุขุมรอบคอบก็ไม่ถูกนัก ข้ามองเขาไม่ออก”

“แม้แต่เจ้าก็มองไม่ออกหรือ?”

“อืม ข้าก็มองเขาไม่ทะลุปรุโปร่ง”

“ดีสิ คนเช่นนี้จึงน่าสนใจ ต่างจากเจ้าหนุ่มตระกูลเฉิงนั่นลิบลับ ตื้นเขินยิ่งนัก วรรคหลังของเขาว่าอย่างไร?”

“ฟังให้ดี!”

หนิงฉู่ฉู่กระแอมเบา ๆ ก่อนขับกลอนคู่นั้นออกมาอย่างจริงจังยิ่ง:

“นัยน์ตามีธุลี ใต้หล้าคับแคบ ใจไร้กังวล เตียงหนึ่งกลับกว้างขวาง”

“เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?”

จงหลีรั่วสุ่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย:

“...สมควรเป็นแขกผู้มีเกียรติ แล้วเขาอยู่ที่ใด?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป