หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนเซียนกวีของข้าก็ถูกเปิดเผย

ตอนที่ 1 หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนกวีเอกของข้าก็ถูกเปิดเผย

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันที่ 3 เดือน 3 ปีที่ 23 แห่งรัชศกเจาหว่า ราชวงศ์หนิง

มณฑลเจียงหนาน

เมืองกว่างหลิง

……

ฤดูใบไม้ผลิแสนสดใส เป็นช่วงเวลาอันเหมาะแก่การออกไปเที่ยวชมวสันต์ ริมฝั่งทะเลสาบฮว่าผิงจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

ล้วนเป็นชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวหน้าตาสะสวย ชายหนุ่มส่วนใหญ่แต่งกายอย่างบัณฑิต สวมเสื้อคลุมยาวเนื้อผ้าดีเยี่ยม ผมเผ้าจัดแต่งจนเป็นมันเงา มือถือพัดจีบ ยืนจับกลุ่มกันสามห้าคน แต่ละคนสีหน้ากระตือรือร้น พากันส่ายหน้าโยกศีรษะวิจารณ์บทกวีและร้อยกรองที่เลื่องลือไปทั่วเมืองกว่างหลิงในช่วงนี้ ท่าทางฮึกเหิมประหนึ่งกำลังชี้แนะใต้หล้า

ทว่าประกายในดวงตากลับทรยศพวกเขา

สายตาของพวกเขามักลอบชำเลืองมองหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งอยู่เป็นระยะ

หลี่เฉินอันแสยะยิ้ม “ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ถึงฤดูที่พวกสัตว์ร้ายกระสับกระส่ายกันอีกแล้วสินะ”

เขาไม่สนใจเหล่าบัณฑิตอีกต่อไป ก้าวเท้าเลียบทะเลสาบฮว่าผิง ผ่านกลุ่มชายหนุ่มหญิงสาวไปมาโดยไม่รู้ตัว กระทั่งมาถึงฝั่งตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิง

ผู้คนแถบนี้มีน้อย

เงียบสงบ

ทั้งยังมีศาลาพักร้อนชื่อเยียนอวี่อยู่หลังหนึ่ง

ในศาลาไร้ผู้คนพอดี จึงเหมาะแก่การนั่งพักสักครู่

หลี่เฉินอันนั่งลงในศาลาเยียนอวี่ แล้วมองทะเลสาบฮว่าผิงอีกครั้ง คราวนี้จึงทอดถอนใจแผ่วเบา

“ดูท่าฉันคงกลับไปไม่ได้จริง ๆ!”

“แต่ชาติกำเนิดของเจ้าของร่างเดิมนี่…!”

เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อหลี่เฉินอัน เป็นบุตรชายคนโตของหลี่เหวินฮั่น เจ้าสำนักศึกษาจู๋เซี่ยแห่งเมืองกว่างหลิง

ตระกูลหลี่ในเมืองกว่างหลิงอาจไม่มั่งคั่งสูงศักดิ์นัก แต่ก็เป็นตระกูลบัณฑิตที่มีชื่อเสียงยิ่ง

ตระกูลบัณฑิตย่อมมีกฎเกณฑ์มากมาย ยกตัวอย่างเช่น สิ่งที่บุตรหลานตระกูลให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือการศึกษา

ทว่าเจ้าของร่างเดิมกลับไร้พรสวรรค์ในเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง

เริ่มเรียนหนังสือตั้งแต่อายุสามขวบ กระทั่งอายุสิบเอ็ดปีก็ยังท่องคัมภีร์สามอักษรไม่ได้!

ต่อมาเรียนวรยุทธ์ ติดตามเจิ้งฮ่าวหยาง ผู้ฝึกหมัดแห่งกว่างหลิงร่ำเรียนอยู่สามปี ก็ยังไม่เข้าใจแม้แต่พื้นฐาน!

ทั้งบุ๋นก็ไม่เอา ทั้งบู๊ก็ไม่เด่น จึงเลิกเรียน แล้วหันไปทำการค้า…นี่ก็นับว่าเป็นเส้นตายที่บิดาของเขาลดหย่อนให้จนต่ำที่สุดแล้ว!

เขาซื้อร้านค้าแห่งหนึ่งในตรอกเอ้อร์จิ่งโกวของเมืองกว่างหลิง เปิดร้านอาหารอยู่สามปีก็เจ๊ง ทั้งยังมีหนี้สินท่วมหัว!

หลี่เหวินฮั่นผู้เป็นบิดาโกรธจนแทบควันออกหู ใช้เงินเก็บทั้งชีวิตชดใช้หนี้ให้เขา จากนั้นทนคำยุยงของอนุภรรยาที่คอยกระซิบข้างหูไม่ไหว จึงขับเจ้าของร่างเดิมออกจากบ้านเมื่อครึ่งเดือนก่อน!

จากนั้นก็เกิดเรื่องเหลวไหลขึ้นเรื่องหนึ่ง

พ่อค้าผู้มั่งคั่งแห่งเมืองกว่างหลิง ตระกูลเสิ่น มาถอนหมั้น นั่นเป็นการหมั้นหมายตั้งแต่วัยเยาว์ บางทีตระกูลเสิ่นอาจพนันว่าหลี่เฉินอันจะสอบได้เป็นจอหงวน—

ตระกูลหลี่แห่งกว่างหลิงมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแคว้นหนิง เพราะเรื่องราวอัศจรรย์อย่างมีจิ้นซื่อเจ็ดคนในตระกูลเดียว และบิดาบุตรสามคนได้ตำแหน่งทั่นฮวา ล้วนเกิดขึ้นในตระกูลหลี่ เพียงแต่ไม่ใช่สายของหลี่เหวินฮั่น หากเป็นเรือนใหญ่กับเรือนรองของตระกูลหลี่

แน่นอนว่าบัดนี้พวกเขาไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองกว่างหลิงแล้ว หากอยู่ที่เมืองหลวงอวี้จิง

ในสายตาของตระกูลเสิ่น ต่อให้ต้องเรียงลำดับกัน โชควาสนานี้ก็ควรตกมาถึงเรือนสามของตระกูลหลี่แล้ว ใครจะคิดว่าบุตรชายคนโตของเรือนสามกลับไร้ความสามารถถึงเพียงนี้ ช่างตาถั่วเสียจริง เกือบจะขโมยไก่ไม่สำเร็จ แถมยังเสียข้าวสารไปอีกกำมือ

ตระกูลเสิ่นคิดถอนหมั้นกับตระกูลหลี่ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ตระกูลหลี่จะยอมง่าย ๆ เรื่องนี้จึงกลายเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วเมืองกว่างหลิง ข่าวว่าตระกูลหลี่มีคนโง่คนหนึ่งแพร่กระจายตามไปด้วย ชั่วขณะนั้นชื่อหลี่เฉินอันซึ่งเดิมไร้ชื่อเสียง กลับกลายเป็นชื่อที่ใครต่อใครรู้จัก

หลี่เหวินฮั่นเสียหน้าอย่างยิ่ง จึงเรียกเจ้าของร่างเดิมกลับไปดุด่าเสียยกใหญ่

สิบวันก่อน เจ้าของร่างเดิมตรอมใจตาย หลี่เฉินอันจึงมาอยู่ที่นี่

ไม่มีใครรู้ว่าหลี่เฉินอันคนเดิมตายไปแล้ว และยิ่งไม่มีใครรู้ว่าหลี่เฉินอันที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นคนอีกคนหนึ่งแล้ว

หลี่เฉินอันไม่ได้เก็บความแค้นเก่า ๆ เหล่านั้นมาใส่ใจ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนนอก เรื่องที่เคยเกิดขึ้นและผู้คนที่เคยพบพาน ล้วนไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขามากนัก

“ก็ดีเหมือนกัน ที่นี่แม้ล้าหลัง แต่สงบกว่าชาติก่อนอยู่บ้าง”

“อืม ทั้งยังสบายกว่าอีกหน่อย”

เมื่อคิดเช่นนี้ ความอึดอัดใจที่กดทับเขามาตลอดสิบกว่าวันก็พลันคลี่คลาย ทะเลสาบฮว่าผิงซึ่งมีอายุเก่าแก่ จึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นในสายตาของเขา

โดยเฉพาะหลังจากมีเรือสำราญลำหนึ่งลอยเข้ามาในทะเลสาบฮว่าผิง

เขามองเรือสำราญสูงสามชั้นลำนั้นอย่างสนใจ ด้านหน้าของเรือปักเสาธงสูงลิ่ว บนเสาธงมีธงสีแดงสดผืนหนึ่งโบกสะบัด ตัวอักษรสองตัวบนธงพลิ้วไหวดุจมังกรเหินหงส์ร่ายรำ—จงหลี!

นี่เป็นแซ่สองพยางค์ เขาพอจำได้ราง ๆ ว่าสกุลนี้มีฐานะสูงส่งยิ่งในแคว้นหนิง

ส่วนจะสูงส่งเพียงใด เจ้าของร่างเดิมเป็นคนทึ่ม ทั้งยังชอบเก็บตัว จึงไม่มีความทรงจำที่ชัดเจนนัก

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเช่นกัน กระทั่งในยามนี้ โลกทั้งใบก็แทบไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เขารู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงผู้ชมคนหนึ่ง

อย่างเช่นตอนนี้ เขากำลังมองเรือสำราญลำนั้น และรู้สึกว่ามันงดงามใต้แสงตะวัน

ชายคาปลายงอนและหอเรือนแกะสลักลวดลาย ดูโอ่อ่าภูมิฐานแต่ก็ไม่ขาดความสง่างาม

น่าเสียดาย หน้าต่างที่แขวนม่านไม้ไผ่เซียงเฟยปิดสนิททุกบาน หากม่านไม้ไผ่ยกขึ้นเพียงครึ่งหนึ่ง และมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังดีดพิณผีผาอยู่หลังม่านที่ยกขึ้นครึ่งนั้น จึงจะงดงามที่สุด

ขณะที่หลี่เฉินอันกำลังคิดเช่นนี้ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกศาลา

เขาหันไปมอง ก็เห็นคนสองคนกำลังเดินมาทางศาลาพักร้อน

คนที่เดินนำหน้าอายุราวสิบหกหรือสิบเจ็ดปี รูปร่างไม่สูงนัก สูงประมาณ 160 เซนติเมตร ทว่าหน้าตางดงาม สวมเสื้อคลุมยาวสีขาวราวหิมะปักลายเมฆ คาดสายรัดเอวกว้างขอบลายเมฆมงคลสีเขียว ผมรวบขึ้น สวมมงกุฎเงินใบเล็กประดับหยก

ด้านหลังเขามีเด็กหนุ่มรับใช้ชุดเขียวหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง มือหิ้วกล่องอาหารสามชั้น

นายบ่าวคู่นี้หยุดลงเมื่ออยู่ห่างจากศาลาประมาณสามก้าว

เด็กหนุ่มที่เดินนำหน้าคล้ายไม่คาดคิดว่าจะมีคนอยู่ในศาลาเยียนอวี่อันห่างไกลเช่นนี้ เขาเงยหน้ามองหลี่เฉินอัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนคลายออกอย่างรวดเร็ว

เด็กหนุ่มรับใช้ที่อยู่ด้านหลังกำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่เขากลับสะบัดพัดจีบเปิดพรึ่บแล้วโบกเบา ๆ มืออีกข้างไพล่หลัง ก้าวเข้าไปในศาลาเยียนอวี่

เขานั่งลงตรงข้ามหลี่เฉินอัน

ในเวลานี้สายตาของหลี่เฉินอันหันกลับไปยังทะเลสาบฮว่าผิง เพราะการจ้องคนแปลกหน้าไม่วางตาย่อมเสียมารยาท ยิ่งกว่านั้นบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ยังรูปงามเกินไป—

ริมฝีปากแดง ฟันขาว ผิวพรรณขาวระเรื่อประหนึ่งบีบแล้วน้ำจะซึม

ประกอบกับคิ้วเรียวดุจใบหลิว ดวงตากลมโตเป็นประกายใต้คิ้วคู่นั้น และกลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายกลิ่นกล้วยไม้ที่ลอยเข้าจมูก…เขาเกือบคิดไปแล้วว่านี่คือหญิงสาวปลอมตัวเป็นชาย!

ดังนั้นเมื่อครู่หลี่เฉินอันจึงมองเด็กหนุ่มผู้นี้นานไปสักหน่อย สายตาครั้งที่สองเลื่อนไปยังหน้าอกของอีกฝ่าย อืม ราบเรียบเป็นที่ราบกว้างแปดร้อยลี้ เป็นบุรุษแน่นอน

บุรุษหนุ่มหน้าตางดงามมาก

แค่ดูอ้อนแอ้นไปหน่อย

บุรุษรูปงามผู้นั้นกำลังพิจารณาหลี่เฉินอันอยู่เช่นกัน

นอกจากรูปร่างสูงใหญ่กำยำเล็กน้อยแล้ว เสื้อผ้าของหลี่เฉินอันก็ธรรมดายิ่ง เป็นเพียงเสื้อผ้าป่านสีเขียว ทั้งยังมีรอยปะสองแห่ง

อีกทั้ง…บุรุษผู้นั้นมองเสี้ยวหน้าของหลี่เฉินอัน อืม เสี้ยวหน้ามีมิติ จมูกโด่ง คิ้วเข้มดุจกระบี่ ดูมีชีวิตชีวายิ่ง

บุรุษหนุ่มที่ดูมีชีวิตชีวามีมากมายเหลือเกิน

บุรุษรูปงามหมดความสนใจในตัวหลี่เฉินอัน เขาเงยหน้ามองทะเลสาบฮว่าผิงเช่นกัน เรือสำราญบนผิวน้ำหันหัวเรือกลับ เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แล้วแล่นเข้าหาท่าเรือแห่งหนึ่งตรงฝั่งตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิง

หลี่เฉินอันจึงเห็นป้ายผืนใหญ่สองผืนห้อยลงมาจากหัวเรือ

ด้านขวาเขียนว่า ‘ในดวงตามีฝุ่น ใต้หล้าจึงคับแคบ’

ด้านซ้ายว่างเปล่า

นี่น่าจะเป็นกลอนคู่ เพียงแต่วรรคแรกดูคับแคบอยู่บ้าง คล้ายกำลังระบายความไม่พอใจบางอย่าง ไม่รู้เหตุใดจึงไม่มีวรรคหลัง

หลี่เฉินอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างสนใจว่า

“ในดวงตามีฝุ่น ใต้หล้าจึงคับแคบ…ในอกไร้เรื่องร้อนใจ เตียงเดียวก็แสนกว้าง”

วรรคหลังนี้เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดมาก แท้จริงแล้วสอดคล้องกับอารมณ์ของเขาในยามนี้พอดี แต่กลับทำให้คุณชายรูปงามผู้นั้นตกตะลึง

“ท่านพี่…”

คุณชายรูปงามเอ่ยขึ้นในยามนี้ หลี่เฉินอันหันกลับมา แล้วก็ต้องตะลึงกับใบหน้านั้นอีกครั้ง สายตาเลื่อนไปตกอยู่ตรงหน้าอกของบุรุษผู้นั้นโดยธรรมชาติ

คล้ายสัมผัสได้ถึงสายตาหนักอึ้งสองคู่ของหลี่เฉินอัน ใบหน้าของบุรุษรูปงามพลันแดงก่ำ เขาถลึงตามองหลี่เฉินอัน หลี่เฉินอันยิ้มเจื่อน “อา ขออภัย คุณชายรูปงามหาใครเปรียบได้ยาก ข้าน้อยจึงเสียมารยาทไปแล้ว”

บุรุษรูปงามไม่คาดคิดว่าหลี่เฉินอันจะเอ่ยขอโทษก่อน สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าหลี่เฉินอัน เห็นคิ้วของอีกฝ่ายผ่อนคลาย ดวงตาใสกระจ่าง ท่าทีซื่อตรงเปิดเผย ไม่มีแววล่วงเกินแม้แต่น้อย กลับมีความสุขุมหนักแน่นเกินวัย

เขาโบกพัดจีบในมืออีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “วรรคหลังของท่านพี่ไพเราะยิ่ง ท่านเพิ่งคิดขึ้นเมื่อครู่นี้หรือ?”

หลี่เฉินอันพยักหน้า ยิ้มกล่าวว่า “เพียงเกิดความรู้สึกขึ้นมาเท่านั้น ทำให้คุณชายหัวเราะเยาะแล้ว”

นี่จะหัวเราะเยาะได้อย่างไร!

วรรคหลังที่คนผู้นี้เอ่ยออกมาลอย ๆ ช่างเป็นกลอนคู่ที่ไร้ผู้ใดเทียบได้!

หากคนผู้นี้นำวรรคหลังไปมอบให้ผู้คนในจวนจงหลี อีกฝ่ายย่อมคว้าชัยในการประลองกลอนคู่ได้เป็นแน่

หากยังชนะเลิศด้านบทกวีได้อีก เขาก็จะกลายเป็นเขยของจวนจงหลี!

นี่เป็นเรื่องที่ผู้คนมากมายใฝ่ฝัน!

โดยเฉพาะเหล่าบัณฑิตที่มาร่วมการสอบวสันตฤดูในปีนี้

“ท่านพี่ก็มาร่วมสอบคัดเลือกขุนนางหรือ?”

หลี่เฉินอันส่ายหน้า เขาเพิ่งมายังโลกนี้ได้สิบวัน จะมีความสามารถไปเข้าสอบได้อย่างไร?

เขาไม่เคยคิดจะเข้าสอบเลยสักนิด เพราะเหนื่อยเกินไป เขาเพียงอยากหาเงินเล็กน้อย ใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ

ในเมื่อเป็นคนนอกวง ก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตามบทให้ลึกซึ้งเกินไป

เห็นได้ชัดว่าท่าทางของหลี่เฉินอันทำให้คุณชายรูปงามประหลาดใจอยู่บ้าง

เขามองหลี่เฉินอันอีกครั้ง ชี้ไปยังเรือสำราญลำนั้นแล้วถามว่า “ท่านพี่ทราบหรือไม่ว่า วันนี้คุณหนูสามแห่งจวนจงหลีจะใช้วรรณศิลป์ผูกมิตรกับผู้คน ณ ทะเลสาบฮว่าผิง…แม้จะกล่าวว่าใช้วรรณศิลป์ผูกมิตร แต่ในสายตาของคนทั้งเมืองกว่างหลิง เกรงว่าจวนจงหลีกำลังเลือกคู่ให้คุณหนูสาม”

“กลอนคู่นี้เป็นด่านแรก หากแต่งวรรคหลังได้ดี ก็จะได้รับเชิญขึ้นเรือสำราญ…ด้วยวรรคหลังของท่านพี่เมื่อครู่ ย่อมได้เป็นแขกผู้มีเกียรติแน่”

“คุณหนูสามแห่งจวนจงหลีเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองกว่างหลิง ทั้งยังโฉมงามดุจบุปผา ดูบรรดาบัณฑิตหนุ่มในเมืองกว่างหลิงสิ ต่างพากันหลั่งไหลไปที่นั่น…เหตุใดท่านจึงนั่งอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง ทั้งยังวางท่าผ่อนคลายเช่นนี้?”

“อ้อ” คุณชายรูปงามเผยสีหน้าเข้าใจ “ข้ารู้แล้ว คุณชายมีความสามารถเป็นเลิศ ย่อมไม่ยอมคลุกคลีกับผู้อื่น เมื่อดูจากอายุของคุณชายแล้ว คงเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปด…นี่เรียกว่ามีตำรานับหมื่นเล่มในท้อง มีไผ่เขานับพันในอก!”

“แต่ด้วยความสามารถของคุณชาย เหตุใดจึงไม่ยอมไปเข้าสอบคัดเลือกขุนนางเล่า?”

“ฝ่าบาททรงเห็นคุณค่าของผู้มีความสามารถ การได้ภักดีต่อฝ่าบาท ได้อุทิศตนรับใช้จักรวรรดิหนิง มิใช่สิ่งที่บัณฑิตพึงใฝ่หาหรอกหรือ?”

มุมปากของหลี่เฉินอันยกขึ้น เขารู้สึกว่าคุณชายรูปงามผู้นี้คิดมากเกินไป ทั้งยังพูดมากเกินไปด้วย

เขาชอบความสงบ ยามนี้ผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงตัดสินใจจากไป ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวกับคุณชายรูปงามว่า

“คุณชายมองผิดไปแล้ว”

เขาก้าวออกจากศาลา พลางเอ่ยต่อว่า

“ชีวิตคนเป็นดั่งปุยนุ่นปลิวตามลม

ยามสุขก็ประปราย ยามทุกข์ก็ประปราย

ล้วนกลายเป็นจอกแหนแต้มอยู่เต็มสายน้ำ”

เขาก้าวพ้นศาลา

“เดิมทีข้าเป็นเพียงหญ้าป่า ไร้ใจแย่งชิงวสันต์”

ดวงตาของคุณชายรูปงามเป็นประกาย เขามองแผ่นหลังของหลี่เฉินอัน “คุณชายแซ่อะไร?”

“เมื่อพบพานกัน ไยต้องถามว่าเคยรู้จักกันหรือไม่” หลี่เฉินอันหันหลังให้เขาแล้วโบกมือ นึกขึ้นได้ฉับพลันว่าเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนตกทุกข์ได้ยากจากแดนไกล

“ลาก่อน!”

เขาเดินเข้าไปในฝูงชนที่หลั่งไหลมา

ประหนึ่งกำลังทวนกระแสน้ำ

ดูโดดเดี่ยวอยู่บ้าง ทั้งยังหยิ่งทะนงอยู่บ้าง

คุณชายรูปงามมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างเหม่อลอย ก่อนสั่งเด็กหนุ่มรับใช้ที่อยู่ด้านหลังขึ้นมาว่า “จื่อยวน สั่งอวี้เหิงติดตามเขาไป!”

“องค์หญิง…จะให้ตรวจสอบที่มาของเขาหรือไม่เพคะ?”

“ยังไม่ต้อง รออีกสักหน่อยค่อยให้สำนักลี่จิ้งไปตรวจสอบ จำไว้ อย่าให้อวี้เหิงไปรบกวนเขา!”

“ข้าน้อยรับบัญชา!”

นางกำนัลนามจื่อยวนหมุนกายจากไป ส่วนในศาลาเยียนอวี่ องค์หญิงสี่หนิงฉู่ฉู่แห่งจักรวรรดิหนิงยืนหันหน้าเข้าหาทะเลสาบฮว่าผิง มือไพล่หลัง

ดวงตาคู่งามของนางวาววับ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเปี่ยมความหมาย

ไม่ใช่เพราะตะลึงในความสามารถเล็กน้อยที่หลี่เฉินอันแสดงออกมา หากแต่…

คนผู้นี้น่าสนใจทีเดียว

หากเขากลายเป็นเขยของจวนจงหลี…เรื่องนั้นจะยิ่งน่าสนใจขึ้นหรือไม่?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป