หลังถูกถอนหมั้น ตัวตนเซียนกวีของข้าก็ถูกเปิดเผย

ตอนที่ 5 บทที่ห้า พี่มีเงิน

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามเว่ยใกล้สิ้นสุด จื่อยวนจึงตามหาอวี้เหิงพบอีกครั้ง

นางไปยังร้านใต้ต้นไทรใหญ่ในตรอกเอ้อร์จิ่งโกว แต่กลับไม่พบผู้ใด จากนั้นจึงตามรอยที่อวี้เหิงทิ้งไว้ไปจนถึงหน้าร้านเครื่องเคลือบแห่งหนึ่งในตลาดตะวันตก

อวี้เหิงตามจื่อยวนไปยังทะเลสาบฮว่าผิง ก่อนจากไปยังชะโงกหน้ามองเข้าไปในร้าน

หลี่เฉินอันไม่รู้เลยว่ามีหางเล็ก ๆ ตามหลังเขามาตลอด เวลานี้เขากำลังอธิบายสิ่งที่วาดอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ให้เถ้าแก่ร้านฟัง

ไม่ยากนัก เพียงแต่รูปทรงของภาชนะดูประหลาดไปบ้าง

ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว เขายังซื้อไหเพิ่มอีกหลายใบ และสั่งทำกระปุกเล็ก ๆ ประณีตน่ารักอีกจำนวนหนึ่ง

หลังจ่ายเงินมัดจำและกำหนดเวลาและสถานที่ส่งมอบเรียบร้อย หลี่เฉินอันก็ออกจากร้านเครื่องเคลือบ เดินหาสิ่งของที่ต้องการต่อในตลาดตะวันตก

ตลาดตะวันตกเป็นตลาดที่คึกคักอย่างยิ่งแห่งหนึ่งในเมืองกว่างหลิง ที่นี่มีทั้งน้ำมัน เกลือ ฟืน ข้าว ซอส น้ำส้มสายชู และชาให้ซื้อหา

แน่นอนว่าเครื่องเหล็ก เครื่องเคลือบ เครื่องไม้ และสิ่งของอื่น ๆ ก็มีขายเช่นกัน

หลี่เฉินอันเดินชมไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็แวะหยิบของชิ้นเล็ก ๆ หน้าร้านขึ้นมาพินิจด้วยความสนใจ แล้วค่อย ๆ เดินต่อ มองดูสินค้ามากมายละลานตาและผู้คนที่เดินขวักไขว่ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศเช่นนี้ช่างดีไม่น้อย เป็นประสบการณ์ที่ชาติก่อนไม่เคยมี เขาคิดในใจว่า นี่แหละคือชีวิตสามัญของผู้คนที่สัมผัสได้จริง

ชาติที่แล้วหลังสร้างเนื้อสร้างตัวได้ เขาใช้ชีวิตราวกับอยู่บนเมฆ เป็นชีวิตที่หลายคนอิจฉา ทว่าพวกเขาไม่รู้ถึงรสขมหวานเปรี้ยวเผ็ดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

เพื่อธุรกิจ เขาต้องชิงไหวชิงพริบกับผู้อื่น หลอกลวงกันไปมา แทบอยากกำจัดคู่แข่งให้สิ้นซากในทันที ส่วนการไปมาหาสู่กับขุนนางก็ต้องประจบสอพลอ ก้มหัวต่ำต้อยราวกับหลานชาย

เส้นประสาทในสมองตึงขึงอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดตรงไหนจนตัวเองร่วงจากฟากฟ้าลงมา

อาการนอนไม่หลับ กระวนกระวาย หรือแม้แต่ซึมเศร้า ล้วนเป็นความทรมานที่คนอื่นมองไม่เห็น สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงภาพภายนอกอันรุ่งโรจน์

ตอนนี้แบบนี้ดีแล้ว

แม้เรือนเล็กจะเรียบง่าย แต่เขาก็นอนหลับได้อย่างสงบ

เวลานี้ความกระวนกระวายก็หายไป ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้ อืม หลังเปิดโรงสุราแล้วก็ไม่ต้องหวังให้กิจการรุ่งเรือง ขอเพียงมีกำไรเล็กน้อยก็พอ

ตอนนี้หลี่เฉินอันเพิ่งเข้าใจอย่างแท้จริงว่าเงินทองเป็นเพียงสิ่งนอกกาย

ขาดไม่ได้ก็จริง แต่ไม่จำเป็นต้องทุ่มเทไขว่คว้ามากเกินไป

เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายตามปกติของคนทั้งครอบครัวก็พอแล้ว แน่นอน หากสิ้นปีมีเงินเหลืออยู่บ้างย่อมดีที่สุด

สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ไม่ยาก

หลี่เฉินอันคิดเช่นนั้น พลางเดินผ่านร้านเครื่องไม้แห่งหนึ่งและซื้อเตียงเพิ่มอีกสองหลัง จากนั้นก็แวะร้านของชำข้าง ๆ ซื้อฟูกกับผ้าห่มนวมมาหลายผืน

จ่ายเงินแล้ว ร้านก็รับหน้าที่ส่งของให้ บริการนับว่าดีไม่น้อย

ขณะที่เขาออกจากร้านและเดินต่อไปข้างหน้า จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “พี่! พี่!”

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นหลี่เฉี่ยวซี น้องสาวของตน

หลี่เฉี่ยวซีอายุสิบสี่ปี รูปร่างเล็กบอบบางสมกับชื่อ เพียงแต่ใบหน้ายังไม่เติบโตเต็มที่ เส้นผมออกเหลืองแห้งเล็กน้อยและใบหน้ายังดูเยาว์วัยอยู่มาก

ทว่าจิตใจของนางละเอียดอ่อน ยามยังอยู่ในบ้านหลังนั้น น้องสาวไม่เคยรังเกียจพี่ชายที่โง่เขลา กลับคอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ

“เป็นพี่จริง ๆ ด้วย ข้าไปที่ร้านแล้ว แต่พี่ไม่อยู่”

หลี่เฉินอันมองถุงใบเล็กที่หลี่เฉี่ยวซีถืออยู่ในมือแล้วถามยิ้ม ๆ “มาเดินตลาดตะวันตก มีธุระหรือ?”

“ท่านแม่ป่วย ก่อนหน้านี้เชิญหมอมาจับยาให้หนึ่งเทียบ ดื่มไปสามชุดแล้วยังไม่ดีขึ้น... ข้า... ข้าตั้งใจจะไปเชิญหมอจางแห่งหอหุยชุนมาอีก...”

หลี่เฉี่ยวซีเม้มปาก แก้มปรากฏลักยิ้มจาง ๆ สองข้าง นางก้มหน้า กัดฟันแน่น แก้มพองขึ้นลง ก่อนกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “สตรีผู้นั้นไม่ให้เงิน!”

สตรีผู้นั้นย่อมหมายถึงอนุภรรยาคนนั้น

หากนับตามศักดิ์แล้ว พี่น้องหลี่เฉินอันควรเรียกนางว่าแม่รอง แต่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองไม่ชอบแม่รองผู้นั้นนัก

บัดนี้มารดาป่วย จำเป็นต้องใช้เงินค่าตรวจและค่ายา แต่นางกลับไม่ยอมให้... ทำให้หลี่เฉินอันขมวดคิ้ว

“ไปกันเถิด พวกเราไปเชิญหมอจางแห่งหอหุยชุน”

หลี่เฉี่ยวซีไม่ได้ขยับ

เพราะค่าตรวจของหอหุยชุนแพงมาก

นางไม่มีเงินติดตัว

ส่วนพี่ชายคนนี้ของนาง กระเป๋าก็ว่างเปล่ายิ่งกว่าใบหน้าเสียอีก

นางสูดลมหายใจลึก ยกถุงใบเล็กในมือขึ้น “ข้าใช้เทียบยานั้นจับยามาหนึ่งชุด กลับไปต้มให้ท่านแม่ดื่มก่อน แล้วค่อยดูอาการอีกที”

หลี่เฉี่ยวซีไปตามหาหลี่เฉินอันที่ตรอกเอ้อร์จิ่งโกว ไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายจะมีเงินเชิญหมอ ในสายตาของนาง เงินสี่ตำลึงที่ให้เขาไปเมื่อสิบวันก่อนคงถูกใช้หมดแล้ว

นางเพียงหวังให้พี่ชายกลับไปเยี่ยมท่านแม่

แต่คำพูดหนึ่งของหลี่เฉินอันในเวลานี้กลับทำให้นางเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึงงัน—

“ไปหอหุยชุนกันเถิด พี่มีเงิน”

เมื่อเห็นดวงตาเหลือเชื่อของหลี่เฉี่ยวซี หลี่เฉินอันก็หยิบตั๋วเงินสิบตำลึงสามใบที่เหลือออกมาจากอกเสื้อ ยังมีเงินปลีกอีกราวห้าตำลึงด้วย

หลี่เฉี่ยวซีอ้าปากค้าง ก่อนจะหันมองซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนก แล้วดึงชายเสื้อหลี่เฉินอันพลางถามเสียงเบา “พี่ พี่ไปเล่นพนันอีกแล้วหรือ?”

เจ้าของร่างเดิมทำกิจการมาสามปี แต่กลับมีหนี้สินท่วมหัว ทั้งหมดเป็นเพราะไปบ่อนพนัน

แรกเริ่มไม่ใช่เขาไปเอง แต่ถูกนักเลงชื่อซุนเอ้อร์ในตรอกเอ้อร์จิ่งโกวพาไป

ครั้งแรกชนะเงินมาหนึ่งตำลึงเล็กน้อย

ครั้งที่สองชนะเงินมาถึงห้าตำลึง

หลังจากนั้นก็ยั้งตัวไม่อยู่ ไม่นานก็เสียจนหมดตัว

หากโฉนดร้านไม่ได้อยู่ในมือมารดา หลี่เฉินอันคงได้พบกับโศกนาฏกรรมที่ว่า เมื่อตนข้ามภพมายังไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน

ดังนั้นเมื่อหลี่เฉินอันหยิบเงินออกมามากมายเช่นนี้ หลี่เฉี่ยวซีจึงตกใจไม่น้อย

“พี่เคยสาบานต่อหน้าท่านแม่แล้ว... พี่... พี่...”

สีหน้าของนางร้อนรนยิ่งนัก กระทืบเท้าพลางทำท่าราวกับโกรธที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน “เหตุใดพี่จึงไม่เอาถ่านเช่นนี้! จะทำให้ท่านแม่โมโหจนตายหรือไร!”

ในใจหลี่เฉินอันพลันเกิดความอบอุ่นขึ้นมา

เขาไม่เพียงไม่โกรธที่น้องสาวตำหนิโดยไม่ไต่ถามเหตุผล กลับเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

มีใครใส่ใจเขาเช่นนี้มานานเท่าไรแล้ว?

เขาลูบศีรษะหลี่เฉี่ยวซี “พี่ไม่ได้ไปเล่นพนัน”

“แล้วเงินมากมายนี้มาจากไหน?”

“พี่หามาอย่างสุจริต ไปกันเถิด พวกเราไปหอหุยชุน อย่าทำให้การรักษาท่านแม่ล่าช้า”

หลี่เฉี่ยวซีมองหลี่เฉินอันอย่างสงสัย ไม่เห็นความผิดปกติบนใบหน้าเขา แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกไปเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้พี่ชายมีนิสัยอ่อนแอ ขี้ขลาด และไม่ช่างพูด

ความอ่อนแอนั้นราวกับสลักอยู่บนใบหน้า ปกติเขามักเดินงอตัวหดหัว คล้ายกลัวว่าจะมีใครจำได้ และยิ่งกลัวว่าผู้อื่นจะรู้ว่าเขาคือบุตรชายคนโตผู้ไร้ความสามารถของจวนหลี่ ทั้งบุ๋นก็ไม่ได้ความ บู๊ก็ไม่ได้เรื่อง

แต่เวลานี้...

บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม สงบนิ่งอย่างยิ่ง ความสงบนั้นเผยประกายที่ทำให้หลี่เฉี่ยวซีรู้สึกอุ่นใจ

นางจึงพักข้อสงสัยไว้ก่อน และเห็นว่าการรักษามารดาสำคัญกว่า

พี่น้องทั้งสองออกจากตลาดตะวันตก มุ่งหน้าไปยังหอหุยชุนในตรอกฉางเล่อ

……

……

ฝั่งตะวันออกของทะเลสาบฮว่าผิง ศาลาเยียนอวี่

หลังอวี้เหิงเล่าสิ่งที่นางพบเห็นให้หนิงฉู่ฉู่กับจงหลีรั่วสุ่ยฟังอย่างละเอียดแล้ว สตรีทั้งสองก็สบตากันอย่างไม่อยากเชื่อ

“เดิมทีข้าคิดว่าบทเพลงนี้ของเขาต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะประพันธ์ขึ้นมาได้ ถึงอย่างไรการแต่งบทเพลงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”

จงหลีรั่วสุ่ยนั่งตัวตรง ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วกล่าวต่อ “บทเพลงดีถึงเพียงนี้ เขากลับเขียนออกมาได้ทันที... ดูจากเรื่องนี้ กระดาษตั้งปึกในมือเขานั่นคงมีบทเพลงอยู่สิบกว่าบท!”

“ยังไม่ต้องพูดถึงบทอื่น เพียงฝีมือเขียนคล่องราวเทพประทานและแต่งเสร็จในคราวเดียว ก็เหนือกว่าพวกที่อวดอ้างตนเป็นบัณฑิตมากแล้ว! นี่คือความรู้กว้างขวางเพียงใด นี่คือความช่ำชองระดับไหน!”

“ไม่ได้การ ข้าต้องไปพบคนผู้นี้!”

จงหลีรั่วสุ่ยลุกขึ้น “ไปเดี๋ยวนี้!”

หนิงฉู่ฉู่ย่อมตกตะลึงในพรสวรรค์ของชายหนุ่มเช่นกัน เพียงแต่นางมีเหตุผลมากกว่าจงหลีรั่วสุ่ยอยู่บ้าง

นางกดไหล่จงหลีรั่วสุ่ยไว้ “อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าให้ไคหยางไปสืบแล้วมิใช่หรือ?”

“การสอบรอบแรกใกล้สิ้นสุดแล้ว เจ้ายังต้องไปที่เรือสำราญเพื่อจัดการการประลองบทกวีที่กำลังจะเริ่ม ส่วนเขา... รอไคหยางสืบประวัติชาติกำเนิดของเขาเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”

“อย่างไรเสีย ผู้มีพรสวรรค์ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้กลับซ่อนตัวอยู่ในหมู่ชาวบ้าน ย่อมมีอะไรไม่ชอบมาพากล ข้าสงสัยว่าเขามาจากที่อื่น หากนิสัยมีปัญหา... ดูจากบทเพลงนี้ เขาคงเจ็บปวดเพราะความรักอย่างหนัก หากที่อื่นเขามีครอบครัวอยู่แล้ว ต่อให้มีความสามารถล้นฟ้าก็ไม่เหมาะจะเป็นคู่ครองของเจ้า”

คำพูดของหนิงฉู่ฉู่ทำให้จงหลีรั่วสุ่ยสงบลง

เมืองกว่างหลิงกว้างใหญ่ก็จริง แต่จู่ ๆ กลับมีบัณฑิตผู้มีพรสวรรค์น่าตื่นตะลึงปรากฏขึ้น ย่อมชวนให้สงสัยอยู่บ้าง

เรื่องบุ๋นมีบางด้านที่คล้ายกับเรื่องบู๊ การเรียนบุ๋นต้องขยันฝึกฝน ส่วนการฝึกบู๊ต้องตรากตรำ ทั้งสองล้วนต้องอาศัยการสั่งสม แม้เป็นอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์ที่สุดก็ยังต้องสะสมความรู้เสียก่อน แล้วจึงเปล่งประกายภายหลัง

แน่นอนว่า สิ่งที่รั้งนางไว้จริง ๆ คือประโยคสุดท้ายของหนิงฉู่ฉู่

คุณหนูสามแห่งตระกูลจงหลีไม่มีทางยอมเป็นภรรยารองของผู้ใด ต่อให้เขาดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่งก็ไม่ได้!

จื่อยวนบอกว่าเขาจะเปิดโรงสุราเล็ก ๆ ในตรอกเอ้อร์จิ่งโกวมิใช่หรือ?

นั่นย่อมมีเวลามากพอให้สืบสาวราวเรื่องบรรพบุรุษสิบแปดชั่วคนของเขาให้กระจ่างเสียก่อน แล้วค่อยลงมือย่อมรอบคอบกว่า

จงหลีรั่วสุ่ยจึงนั่งลงอีกครั้ง พลันเผยรอยยิ้มสดใสออกมา

“เจ้าว่า... หากชาติกำเนิดของเขาบริสุทธิ์และยังไม่มีคู่หมาย ข้าควรเป็นฝ่ายรุกก่อนหรือไม่?”

คิ้วงามของหนิงฉู่ฉู่เลิกขึ้น นางยกเหตุผลขึ้นโต้ “แต่ข้าเป็นคนพบเขาก่อน!”

“ฮึ เจ้าเป็นถึงองค์หญิง คู่ครองในภายหน้าย่อมต้องมาจากจวนกั๋วกงสักแห่ง เจ้าจะถูกใจชาวบ้านป่าเขาได้อย่างไร?”

“เรื่องนี้ก็ไม่แน่ ข้าเองก็หวังให้คู่ครองในภายหน้าเป็นเช่นอัครมหาเสนาบดีซาง!”

จงหลีรั่วสุ่ยถลึงตาใส่หนิงฉู่ฉู่ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดนี้นัก เพราะหนิงฉู่ฉู่เป็นองค์หญิง อนาคตของนางย่อมยากจะกำหนดด้วยตนเอง

ในเวลานั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งก็รีบร้อนเดินเข้ามา

นางคำนับทั้งสอง ก่อนกล่าวกับจงหลีรั่วสุ่ยว่า “คุณหนู การประลองโคลงคู่รอบนี้ อาจารย์โจวกับท่านอื่น ๆ คัดเลือกชายหนุ่มอายุสิบหกถึงยี่สิบปีไว้หนึ่งร้อยคนเจ้าค่ะ”

“ในจำนวนนี้มีผู้ขึ้นไปยังชั้นสามยี่สิบหกคน คุณหนูเสิ่นเฉี่ยวเตี๋ยที่ท่านเชิญมาก็มาถึงแล้ว กำลังรออยู่ในห้องท้ายเรือชั้นสามเจ้าค่ะ”

จงหลีรั่วสุ่ยพยักหน้า แล้วกล่าวกับหนิงฉู่ฉู่ “ไปกันเถิด พวกเราไปพบเหล่าบัณฑิตกัน”

ทั้งสองลุกขึ้น จงหลีรั่วสุ่ยกล่าวอย่างเสียดายเล็กน้อยว่า “น่าเสียดายที่เขาไม่ได้มา จึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป”

“ถือเสียว่าเป็นงานชุมนุมวรรณศิลป์ในวันที่สามเดือนสาม ส่วนเรื่องเลือกคู่ครอง... หากท่านกั๋วกงเฉิงมาถึง เจ้าต้องช่วยข้าขวางเขาไว้หน่อย!”

เมื่อเดินออกจากศาลาเยียนอวี่ ดวงอาทิตย์ก็คล้อยต่ำใกล้ลับฟ้าแล้ว

จงหลีรั่วสุ่ยมองทะเลสาบฮว่าผิงที่ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมจนแดงฉาน แล้วคิดว่า หากเขาอยู่ที่นี่ ได้เห็นทิวทัศน์เช่นนี้และแต่งบทเพลงเกี่ยวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นสักบท จะเทียบเคียงซางปู้ฉีผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปชั่วกาลได้หรือไม่?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป