ตอนออกจากแผนกวิจัยและพัฒนา ก็เกือบหกโมงแล้ว
ไฟในแผนกธุรการดับไปเกือบหมด เหลือจอคอมพิวเตอร์สว่างอยู่สองสามเครื่อง เพื่อนร่วมงานที่ยังทำงานล่วงเวลาสวมหูฟังจ้องหน้าจอ ไม่มีใครสนใจที่ฉันเดินออกมา
โต๊ะทำงานของหลิวฟางลี่ว่างเปล่า เก้าอี้ถูกดันเก็บไว้อย่างเรียบร้อย บนโต๊ะก็จัดเก็บจนสะอาดเอี่ยม
นิสัยโหวกเหวกโวยวายอย่างเธอ กลับไปได้คล่องแคล่วไม่เบา
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาดู
ในวีแชตเธอส่งสติกเกอร์มาให้ เป็นรูปแมวปิดปากหัวเราะ พร้อมข้อความว่า “รู้กันนะ”
รู้อะไรกันล่ะ ยัยเด็กผมทอง
คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ไม่สนเธอหรอก
ฉันเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ช่วงบ่ายไม่ได้รับสายจากพวกเพี้ยนเท่าไร แถมยังถูกหลินล่างลากไปลองเล่นเกมอยู่สองชั่วโมง
ถึงปากจะด่าเสียยับ แต่พื้นฐานของเกมนั้นดีจริง ๆ ระบบก่อสร้างมีไอเดีย ถ้าปรับปรุงเรื่องการเพิ่มประสิทธิภาพอีกหน่อยก็น่าจะไปได้สวย
แถมยังได้เงินเดือนระหว่างเล่นเกมอีก เรื่องแบบนี้ชาติที่แล้วฉันไม่กล้าแม้แต่จะฝัน
ฉันรวบกล่องของขวัญกองใหญ่บนโต๊ะ เลือกกล่องเล็ก ๆ สองสามใบใส่กระเป๋า ส่วนที่เหลือเรียงซ้อนลงกล่องกระดาษ
กล่องที่จางหว่านชุนให้มาก่อนหน้านี้ยังอยู่ ข้างในอัดแน่นไปหมด ทั้งช็อกโกแลต คุกกี้ พัฟ ผลไม้ แล้วยังมีน้ำหอมกับผ้าพันคอกล่องนั้นที่ไม่รู้ว่าใครให้มา
ของฟรี แถมไม่เขียนชื่อคนให้ จะทิ้งไปก็ใช่เรื่อง
อย่างที่เขาว่ากัน ของถูกไม่คว้าไว้ก็โง่แล้ว
ฉันอุ้มกล่องไปถึงหน้าลิฟต์แล้วกดปุ่มลง
ประตูลิฟต์เปิดออก ข้างในว่างเปล่า
ฉันเดินเข้าไป ยืนพิงผนังลิฟต์ วางกล่องไว้ข้างเท้า
ตัวเลขชั้นค่อย ๆ ลดลง 13, 12, 11, 10, 9, 8
ลิฟต์จอดที่ชั้นหนึ่ง ประตูเปิด ฉันอุ้มกล่องเดินออกมา
ตอนนี้ยังมีคนอยู่ในโถงชั้นหนึ่งไม่น้อย พนักงานที่ทำงานล่วงเวลาเพิ่งเลิกงาน ส่วนพนักงานกะดึกก็เพิ่งเข้ามา ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา
ตอนเดินผ่านป้อมยาม ฉันพยักหน้าให้ยามหนุ่มหน้าประตู
ฉันเห็นยามหนุ่มคนนี้เข้าออกทุกวัน
เขาอายุราวยี่สิบต้น ๆ ตัดผมสั้นเกรียน ผิวคล้ำแดด ใส่เครื่องแบบเรียบร้อยเป๊ะ
พอฉันพยักหน้าให้ เขาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว สีหน้าราวกับมีใครกดปุ่มหยุดภาพกะทันหัน