สุดทางเดินคือโซนของแผนกวิจัยและพัฒนา
ยังไม่ทันเดินไปถึง ก็ได้ยินเสียงแป้นพิมพ์กลไกดังรัวมาจากข้างใน ปะปนกับเสียงสบถห้าวหาญอยู่หลายครั้งว่า “แม่งเอ๊ย บั๊กมาอีกแล้ว”
พอผลักประตูเข้าไป กลิ่นกาแฟกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ลอยปะทะหน้า
โต๊ะทำงานหลายสิบตัวเรียงชิดกันแน่นขนัด มองไปทางไหนก็เห็นแต่โปรแกรมเมอร์สวมเสื้อลายตาราง ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า บนหน้าจอมีโค้ดที่ฉันอ่านไม่รู้เรื่องวิ่งผ่านไปมา
“สวัสดีครับ คุณหลิน...” หนุ่มคนหนึ่งที่นั่งใกล้ประตูเงยหน้าทักตามความเคยชิน แต่ยังพูดไม่ทันจบ สายตาก็ชะงักค้าง
เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ เห็นเขานิ่งไปนาน เลยใช้ศอกสะกิด พอมองตามสายตาไป ส้อมกินบะหมี่ในมือก็หยุดค้างกลางอากาศทันที
ฉันเดินตามหลินล่างเข้ามา ไม่ได้สนใจสายตาคนอื่น แค่กวาดตามองรอบ ๆ ด้วยความสงสัย
อ้อ ที่นี่เองสินะ แหล่งผลิตของดีที่ชาติก่อนฉันได้เสพ ได้ความรู้ใหม่แล้วแฮะ
แต่บรรยากาศในแผนกวิจัยและพัฒนากลับชะงักงันอย่างประหลาด เห็นได้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงแป้นพิมพ์ที่เมื่อครู่ดังแปะ ๆ รัว ๆ ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ค่อย ๆ เบาลงทีละแถว
พวกโปรแกรมเมอร์ที่ปกติแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าดื่มน้ำ ตอนนี้เหมือนมีเครื่องติดตามอัตโนมัติติดอยู่ที่คอ สายตาพากันมองข้ามหลินล่าง แล้วจับจ้องฉันเขม็งอย่างห้ามไม่อยู่
ใบหน้าสะสวยโดดเด่นเกินไปของฉัน พออยู่ท่ามกลางหนุ่มเนิร์ดที่ทำงานล่วงเวลาจนหน้าตามอมแมม ก็มีพลังทำลายล้างไม่ต่างจากระเบิดนิวเคลียร์