ป้ายพื้นสีน้ำเงินตัวอักษรสีขาวตรงทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินอยู่ข้างหน้าแล้ว
ฉันเลี้ยวไปตามทาง แล้วเดินลงบันได
ลมเย็นยามค่ำคืนด้านหลังถูกกันไว้ข้างนอก ไออุ่นจากสถานีรถไฟใต้ดินปะทะหน้า แอร์เย็น ๆ ปนกลิ่นคน เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย
จากนั้นเสียงดนตรีก็กระแทกเข้าหู
เสียงกลอง เบส และสายกีตาร์ไฟฟ้า ปะปนกับเสียงจอแจของผู้คน ลอยมาจากลานเล็ก ๆ ข้างทางเข้าสถานี
จังหวะหนักแน่น กระแทกลงพื้นทีละที ราวกับเสียงหัวใจเต้น
ความอยากรู้อยากเห็นถูกกระตุ้น ฉันหันไปมองตามเสียง
ลานเล็ก ๆ ข้างทางเข้าสถานีมีคนยืนล้อมเป็นวง
คนเบียดกันหลายชั้น บ้างชูโทรศัพท์ บ้างถ่ายวิดีโอ บ้างโยกตัวตามจังหวะ ล้อมผู้ชายสามคนตรงกลางไว้แน่น
ผู้ชายสามคน
แต่งตัวเรียบง่าย จะเรียกว่าซอมซ่อก็ได้
หมวกแก๊ป กางเกงยีนส์ขาด ๆ ทั้งที่อากาศร้อนจัดยังใส่แจ็กเก็ตเข้ารูป
ทั้งสามคนใส่ต่างหูไม้กางเขนสีเงินเหมือนกัน แสงไฟถนนสะท้อนวับ ๆ
คนทางซ้ายถือกีตาร์ไฟฟ้า ก้มหน้าดีดสาย ผมย้อยลงมาปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง
คนทางขวานั่งอยู่หลังชุดกลอง สองมือเหวี่ยงไม้กลอง จังหวะนิ่งเหมือนเครื่องเคาะจังหวะ
คนตรงกลางยืนอยู่ ย้อมผมเป็นสีเหลืองทั้งหัว กำไมโครโฟนไว้ในมือ ก้มหน้าแรปอยู่
ฉันหยุดยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง
พูดตามตรง ฉันฟังไม่รู้เรื่อง
ไม่รู้เรื่องจริง ๆ
ชาติก่อนเพลงที่ฉันฟังมีแต่เพลงประกอบเกมกับเพลงร็อกเก่าเมื่อสิบปีก่อน แรปอะไรนี่สำหรับฉันไม่ต่างจากสวดมนต์
เจ้าผมทองขยับปากเร็วจี๋ คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากทีละประโยค ส่วนใหญ่ฉันฟังไม่ทัน
แต่ก็ยังเงี่ยหูพยายามฟัง
“ในป่าคอนกรีต ฉันเดินกร่างได้ทั้งวัน กลางวันเป็นหมา กลางคืนเป็นหมาป่าคำราม
เจ้านายวาดฝันให้ก้อนใหญ่กลมโต กลืนลงไปมีแต่เศษแก้วบาดคอ
ค่าเช่าขึ้น ค่าน้ำค่าไฟขึ้น เงินเดือนไม่ขึ้น แฟนสาวหนีไปกับคนขับบีเอ็ม ฉันยังบอกยินดีด้วย
ถามว่าฉันยอมไหม ฉันบอกไม่ยอม แต่ไม่ยอมแล้วไง พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นแต่เช้าไปเป็นวัวเป็นควายอยู่ดี—”
ฉันตั้งใจจับทุกคำ รู้สึกภูมิใจอยู่ลึก ๆ
เฮ้ แรปก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่นา ก็แค่ด่าชีวิตไม่ใช่เหรอ คล้าย ๆ ตอนฉันด่าเจ้านายในลิฟต์นั่นแหละ
แล้วเขาก็หยุดไปก่อนจะครบ 2 นาที