อาทิตย์อัสดงสีดั่งโลหิต ย้อมขอบฟ้าให้แดงฉาน ปกคลุมอำเภอกู่เป่ยไว้ในแสงสนธยาสีทองอุ่น
ขบวนเดินหน้ามุ่งตรงไป เสียงเกือกม้าเหยียบแผ่นศิลาดังชัดเจน สุดท้ายเมื่ออาทิตย์คล้อยต่ำก็มาถึงอำเภอกู่เป่ย
สถานีม้าประจำอยู่ทางทิศตะวันออกของตัวอำเภอ เป็นเรือนพักขนาดใหญ่พอสมควร ก่อนหน้านี้ข่งซานฉีได้ส่งคนมาแจ้งสถานีทหารแล้ว ดังนั้นเมื่อหลิงชวนและคณะมาถึง หัวหน้าสถานีก็พาผู้ใต้บังคับบัญชามาคอยต้อนรับอยู่ด้านนอก
เห็นธงสัญลักษณ์ของขบวน หัวหน้าสถานีก็รีบสาวเท้าเข้ามาทำความเคารพอย่างนอบน้อม ใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง
เข้าพักในสถานีแล้ว หลิงชวนให้ลั่วชิงอวิ๋นและแมลงวันจัดกำลังพลเข้าเวรยามสามชุด สถานีไม่ใหญ่นัก ต้องเบียดหน่อย แต่ก็พอรองรับขบวนนี้ได้
หลิงชวนกำชับเป็นพิเศษให้เหล่าทหารได้พักผ่อนเต็มที่ เพราะพรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่อ
“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยตรวจสอบแล้ว ระยะทางวันพรุ่งนี้ประมาณหกสิบลี้เศษ จะพักที่อำเภอหนานถิง!” ลั่วชิงอวิ๋นเข้ามารายงาน
หลิงชวนพยักหน้า “ลำบากเจ้าแล้ว ไปพักผ่อนเถิด!” พูดพลางตบบ่าลั่วชิงอวิ๋น
ค่ำวันนั้น สถานีม้าค่อยๆ เงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝีเท้าทหารยามดังขึ้นเป็นครั้งคราว หลิงชวนนอนบนเตียง แต่ใจกลับรู้สึกกระสับกระส่ายยากสงบ
เขาพลิกตัวกอดซูหลีไว้ ปลายนิ้วลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของนางเบาๆ จากนั้นก็เคลื่อนย้ายไปทั่วบั้นเอวนางอย่างไม่สงบ
ซูหลีรู้ว่าเขาคิดอะไร ใบหน้างามขึ้นสีเรื่อนั้น นางดุอย่างออดอ้อน “สามี นี่มันในสถานีม้า ให้ใครได้ยินเข้าจะไม่งามนะ...” เสียงนางนุ่มนวลดุจขนนก แฝงความเขินอาย