หลิงชวนและคนอื่นๆ ออกเดินทางหลังอาหารเช้า ขบวนทัพจัดแถวเรียบร้อย ธงประดับพลิ้วไหว
วันนี้ระยะทางค่อนข้างไกล ประมาณ 80 ลี้เศษ ต้องผ่านปากทางกู่เป่ยของโยวโจว ไปพักที่อำเภอกู่เป่ย
หลังจากออกจากชายแดนเหนือ อากาศก็ร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทหารไม่น้อยเหงื่อออกพราว ต่างปลดกระดุมคอเสื้อ ภูมิประเทศสองข้างทางก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ภูเขายิ่งสูงชัน ต้นไม้เขียวครึ้ม
ปากทางกู่เป่ยอยู่ทางเหนือของโยวโจวมากกว่า 200 ลี้ เป็นประตูทางเหนือของโยวโจว อีกทั้งยังเป็นด่านผาเสี่ยงธรรมชาติ
ในประวัติศาสตร์ ชนเผ่าจากทุ่งหญ้าทางเหนือบุกทะลวงชายแดนเข้ามาหลายครั้ง แต่ก็ถูกขัดขวางไว้ที่ปากทางกู่เป่ย ต้องล่าถอยพ่ายแพ้กลับไป ที่นี่เป็นสักขีพยานการเข่นฆ่านองเลือดนับครั้งไม่ถ้วน ฝังร่างทหารหาญผู้ภักดีมากมายสุดจะรู้
หลิงชวนรู้เพียงว่าผู้รักษาปากทางกู่เป่ยชื่อว่าข่งซานฉี นำทัพสองพันนายประจำการอยู่ นอกนั้นไม่ทราบเลย
ลั่วชิงอวิ๋นยังคงนำทหารม้าชั้นดีห้าร้อยนายไปก่อน ถือหนังสือผ่านด่านที่สกุลเจี๋ยตู้มั่วเป่ยมอบให้หลิงชวนไปยังปากทางกู่เป่ย
ห่างจากปากทางกู่เป่ยไม่ถึงสิบลี้ มีม้าเร็วตัวหนึ่งบุกฝุ่นตลบเข้ามา ทหารม้าพลิกตัวลงจากหลังม้า คุกเข่าลงข้างเดียว “รายงานนายท่าน ผู้รักษาปากทางกู่เป่ย ข่งซานฉี ออกมาคารวะถึงนอกด่าน!”
ข่าวนี้ทำให้หลิงชวนค่อนข้างประหลาดใจ เพราะไม่เคยพบหน้าคนผู้นี้มาก่อน กระทั่งกับแม่ทัพของโยวโจวทั้งหมดก็ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ อีกฝ่ายกระตือรือร้นเช่นนี้ กลับทำให้หลิงชวนเกิดความระแวง
ตอนนี้ซูหลีบังคับม้าเข้ามาข้างกาย พูดเสียงเบาว่า “ข่งซานฉีคนนี้ ข้าเหมือนเคยได้ยินท่านพ่อเอ่ยถึง แต่นานมากแล้ว จำไม่ค่อยได้…”