“เคร้ง……”
เสียงฟ้าผ่าแล่นเปรี้ยงปร้างดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก ทุกคนต่างหดคอโดยสัญชาตญาณ
และในวินาทีนั้นเอง เสียงอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากป่าสนทั้งสองข้างทาง เพียงเห็นต้นสนโบราณหลายสิบต้นที่ต้องใช้สองคนโอบถึงจะรอบลำต้นตามแนวถนนหลวงพร้อมใจกันล้มระเนระนาดลงมากลางเส้นทางอย่างน่าหวาดหวั่น
ภาพตรงหน้าราวกับภูเขาถล่มทลายทับถม ภายใต้เสียงฟ้าคำรามกึกก้องยิ่งน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
ลำต้นขนาดใหญ่พุ่งกระหน่ำลงมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนและม้าศึกร้องอย่างเจ็บปวดระงม
ทหารจำนวนไม่น้อยถูกต้นไม้ใหญ่ทับ ม้าศึกก็ถูกทับล้มระเนระนาด สถานที่เกิดเหตุโกลาหลอลหม่าน
“ระวังตัว!” ลั่วชิงอวิ๋นตวาดลั่น มือชักกระบี่ออกมาในทันที
ท่ามกลางสายฝนและเสียงฟ้าคำราม เสียงของเขาฟังดูเบาบาง หากแต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจที่มิอาจขัดได้
โชคดีที่ทหารม้าฝีมือดีห้าร้อยนายนี้ล้วนเป็นทหารเก๋าผ่านศึกร้อยสมรภูมิ แม้เผชิญเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้ก็ยังตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว หลายคนไม่ทันสนใจม้าศึกที่ถูกทับหรือสหายที่บาดเจ็บ ลุกขึ้นตั้งรับอย่างว่องไว เสียงชักกระบี่ดังกังวานไม่ขาดสาย
ในเวลาเดียวกัน ขบวนรถช่วงกลางก็ยับเยินระเกะระกะ เกวียนครึ่งหนึ่งถูกซากต้นไม้ที่โค่นลงมาทุบแตกพัง ม้าเทียมเกวียนจำนวนไม่น้อยก็ถูกทับจนหมอบลง
กองทหารคนสนิทด้านหลังขบวนรถก็ประสบสถานการณ์คล้ายคลึงกัน ทหารคนสนิทไม่น้อยพร้อมม้าศึกถูกต้นไม้ใหญ่ฟาดทับ หรือไม่ก็ถูกลำต้นที่โค่นครูดร่างจนแบนราบ เสียงร้องโหยหวนของทหารกับเสียงม้าศึกร้องระงมประสานกันท่ามกลางสายฝน ชวนให้ใจหายวาบ
หลิงชวนซึ่งอยู่กลางขบวนก็เช่นเดียวกัน ต้นสนขนาดใหญ่สิบกว่าต้นหักโค่นลงมา โชคดีที่หลิงชวนและคนอื่นๆ มีฝีมือว่องไว อีกทั้งอาชาดีใต้กายยังมีญาณวิเศษ หลบหลีกได้ทันท่วงที จึงไม่ถูกทับ