สถานที่เกิดเหตุตกอยู่ในความเงียบงันประหนึ่งความตาย แม้แต่เสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านมุมถนนไกลออกไปยังได้ยินชัดเจน
จางอวิ๋นลู่หน้าซีดราวกับเถ้าถ่าน ริมฝีปากสั่นเทา เขาไม่อาจเชื่อเลยว่า สวี่ต้าหนิวผู้ขลาดอ่อนแอในวันวาน จะพลิกฟื้นกลับมามีวันนี้ได้จริง
หวงซูหล่างเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้เขามิได้อยู่ในกองทัพ แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของกองพันอัปรีย์ ยิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า 'ผู้ถือธงบุกเบิก' — นั่นคือผลงานการรบที่สั่งสมจากศีรษะศัตรูนับไม่ถ้วน เป็นชื่อเสียงที่สังหารออกมาจากกลางเลือดและเปลวเพลิง
สิ่งที่น่าตกใจที่สุดเห็นจะเป็นเกอหยวนจง
สิ่งที่เขาหวาดกลัวมิใช่ตัวต้าหนิวเอง แม้อีกฝ่ายจะเป็นนายกองเช่นกัน แต่หากก่อเรื่องในเขตอำนาจของตน เขามั่นใจว่ายังจัดการได้ สิ่งที่ทำให้เขาหวั่นเกรงอย่างแท้จริงคือคำว่า 'กองทัพอวิ๋นโจว' ที่อยู่หน้าตำแหน่งนายกองของต้าหนิว และนามที่ดังก้องกังวานนั้น
ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพอวิ๋นโจวในวันนี้ คือขุนพลในตำนานที่กำลังรุ่งโรจน์ หลิงชวน
บุคคลผู้นี้ใช้กองทัพประหนึ่งเทพ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความรักพวกพ้อง ก่อนหน้านี้ข่าวที่นายกองทหารม้าเสวียนหยิงพ่ายแพ้อย่างยับเยินในเงื้อมมือเขา ได้แพร่สะพัดในกองทัพไปแล้ว ฝ่ามือของเกอหยวนจงชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ในใจลอบครุ่นคิดหาวิธีรับมือ
ขณะที่เกอหยวนจงกำลังลังเล จางอวิ๋นลู่ที่อยู่ข้างกายก็ทนไม่ไหวกระโดดออกมา
เขาชี้หน้ารัวใส่ต้าหนิว น้ำเสียงแหลมปรี๊ด: “เจ้าบอกว่าเป็นก็เป็นงั้นหรือ? ข้าว่าเจ้าก็คือทาสทหารที่หนีมาจากกองพันอัปรีย์! ต่อหน้านายกองเกอและท่านหวง ยังกล้าพูดจาโอหัง ไม่รู้ตายเสียจริง!”
เมื่อได้ยินคำนี้ เจตนาฆ่าในดวงตาของต้าหนิวยิ่งทวีความรุนแรง ข้อนิ้วมือที่กำด้ามมีดขาวซีด