ทหารอำเภอหลายสิบคนสวมเกราะเหล็กถือดาบศึกกรูกันเข้ามาในลานประลอง ใบมีดส่องประกายเยือกเย็นล้อมรอบหลิงชวนและพรรคพวกไว้เป็นชั้น ๆ เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังไม่ขาดสาย บรรยากาศสังหารแผ่ซ่านไปทั่ว
กลางขบวนแม่ทัพวัยสี่สิบต้น ๆ นั่งบนหลังม้า สวมเกราะนายกอง สายตาหยิ่งยโส มองลงมายังผู้คนในลาน
พร้อมกันนั้น ปลายถนนอีกด้านก็เกิดความโกลาหล ชายผอมเกร็งสวมชุดขุนนางขั้นเจ็ดขั้นแปด เดินส่ายอาด ๆ เข้ามาท่ามกลางข้าราชการฝ่ายปกครองจำนวนหนึ่ง แม้เขาจะตั้งใจเดินย่างก้าวแบบขุนนาง แต่ก็ไม่อาจกลบภาพลักษณ์อันต่ำช้าของโจรหน้าตัวเมียได้
เมื่อเห็นสองคนนี้ ใบหน้าซีดเซียวของจางอวิ๋นลู่ก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ราวกับคนจมน้ำคว้าเชือกช่วยชีวิต เขาพุ่งเข้าไปหา
"ใต้เท้าหวง ท่านแม่ทัพเก่อ พวกท่านมาได้จังหวะยิ่ง!" จางอวิ๋นลู่เสียงแหบ ชี้ไปที่ชางอิงและพรรคพวกพร้อมกัดฟันกรอด "พวกคลั่งบ้าบิ่นสังหารผู้บริสุทธิ์กลางวันแสก ๆ ขอใต้เท้าสั่งจับกุมโดยเร็ว!"
ชายสวมชุดขุนนางคือหวงซูหล่าง ผู้คุมกฎอำเภอหย่งอัน ส่วนแม่ทัพเกราะคือเก่อหยวนจง นายกองอำเภอหย่งอัน
หวงซูหล่างตบแขนจางอวิ๋นลู่เบา ๆ ปลอบเสียงนุ่มว่า "พี่จางอย่าร้อนใจ ข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว จะไม่ปล่อยให้อาชญากรร้ายกาจลอยนวล!"
จางอวิ๋นลู่ตาแดงก่ำ ถูกไฟแค้นเผาจนแทบสิ้นสติ ชี้ไปที่ต้าหนิวผู้ถือดาบศึกพลางตะโกนลั่น "ใต้เท้าทั้งสอง นั่นคือสวี่ต้าหนิว เมื่อสองปีก่อนมันลักขโมยถึงจวนข้า ถูกส่งไปกองพันอัปรีย์ แต่มันกลับแหกคุกพาพวกมาสังหารคนจวนข้าเพื่อแก้แค้น!"