คำกล่าวนี้ทำให้เกอหยวนจงเครียดไปทั้งร่าง สายตาคมกริบขึ้นในพริบตา เขากำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“ท่านแม่ทัพหลิง ข้าไม่อยากเป็นศัตรูกับท่าน แต่หากท่านยืนกรานจะไม่ให้ข้ามีทางรอด ก็อย่าหาว่าข้าล่วงล้ำลำดับชั้นก็แล้วกัน!” น้ำเสียงเกอหยวนจงเยียบเย็นขึ้นเรื่อยๆ
สิ้นคำของเขา ทหารรอบด้านต่างกำดาบศึกแน่น แล้วค่อยๆ ล้อมเข้ามา เสียงชักดาบดังกังวานไม่ขาดสาย
หลิงชวนไม่แม้แต่จะชายตามอง เพียงยิ้มจางๆ “อย่างไรเล่า? นี่จะฆ่าปิดปากงั้นรึ?”
“ท่านบีบข้าเอง! ต่อให้ท่านจะเป็นขุนพลปราบเหนือที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งแล้วจะทำไม? ยังไงก็ต้องตาย ฆ่าท่านก็แค่หนีไปซ่อนตัวในที่ไร้ผู้คน เปลี่ยนชื่อแซ่ใช้ชีวิตอย่างหลบลี้!” เกอหยวนจงกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสิ้นหวัง
หลิงชวนพยักหน้า “ความคิดก็ไม่เลว น่าเสียดายที่วันนี้เจ้าไปไหนไม่ได้”
“หึ! อย่าลืมว่าที่นี่คืออำเภอหย่งอัน! พวกท่านมีแค่สี่คน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้!” เกอหยวนจงกัดฟันพูด ดาบศึกในมือสั่นเทาเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าม้าดังหนักแน่นมาจากอีกฟากของถนน ดังกึกก้องราวฟ้าคำรามกระทบใจคนทุกคน
เกอหยวนจงใจกระตุกวาบ เงยหน้ามอง เห็นกองทหารม้าที่สวมยุทธภัณฑ์แวววาวกำลังควบม้าตรงมาจากปลายถนน ฝุ่นดินฟุ้งตลบ
ตั้งแต่รูปแบบเกราะ ความองอาจของม้าศึก ไปจนถึงไอสังหารเยือกเย็นที่แผ่ออกจากขบวน ล้วนบ่งชี้ว่านี่ไม่ใช่ทหารอำเภอหย่งอัน แต่เป็นทหารของหลิงชวนเท่านั้น
“ลงมือ!” เกอหยวนจงตะเบ็งเสียงสั่งทหารเข้าโจมตี เขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย
พริบตานั้น ทหารมากมายกรูเข้าหา ถึงพวกเขาเทียบกับกองทัพชายแดนที่ผ่านศึกมามากไม่ได้ แต่ก็มิใช่พวกนายอำเภอเมื่อก่อนเทียบได้