"อีกเรื่องหนึ่ง!" หลูยุ่นโฉวจับจ้องหลิงชวนอีกครั้ง พลางกดดันต่อ "ครั้งนี้เพื่อสนับสนุนการออกศึกของเจ้า กองทัพต่าง ๆ ในชายแดนเหนือต้องเคลื่อนพลไปมาบ่อยครั้ง สิ้นเปลืองเสบียงกรังและยุทโธปกรณ์ไปนับไม่ถ้วน ค่าใช้จ่ายส่วนนี้ ให้อวิ๋นโจวของเจ้าเป็นฝ่ายรับผิดชอบ ไม่ถือว่ามากเกินไปกระมัง?"
ก่อนหน้านี้เงื่อนไขม้าศึกพันธุ์ดีสามพันตัวก็ทำให้หลิงชวนปวดใจยิ่งนักแล้ว แต่คิดว่าเป็นเรื่องของอีกสองปีข้างหน้า ยังพอมีเวลาหาช่องทาง เขาจึงกัดฟันตอบตกลงไป
อันที่จริง หลูยุ่นโฉวกำลังอัดอั้นโทสะจนแทบระเบิด และก็ไม่เปิดโอกาสให้หลิงชวนปฏิเสธด้วย
เวลานี้เมื่อเห็นหลูยุ่นโฉวหยิบยกเรื่องเสบียงกรังขึ้นมาอีก หลิงชวนกลับแสดงสีหน้าลำบากใจ ถึงกับฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวว่า "เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ เรื่องเสบียงกรัง อันที่จริงข้าน้อยได้จ่ายไปก่อนแล้ว!"
"จ่ายไปแล้ว? ตั้งแต่เมื่อใด?" หลูยุ่นโฉวขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
หลิงชวนหันไปมองเยี่ยซือเจินที่อยู่ข้าง ๆ
เยี่ยซือเจินลุกขึ้นอย่างเข้าใจในทันที คารวะแล้วรายงานว่า "เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ มีเรื่องนี้จริงขอรับ ประมาณหนึ่งเดือนก่อน แม่ทัพหลิงได้ส่งคนขนเงินหนึ่งล้านตำลึงกับเสบียงหนึ่งล้านถังมายังจวนผู้อำนวยการ ข้าน้อยได้ตรวจนับอย่างถูกต้องแล้ว นำเข้าเก็บในคลังหลวงทั้งหมดแล้วขอรับ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉียบ ข้อเท็จจริงชัดเจน
เรื่องนี้หลูยุ่นโฉวย่อมรู้ดี แต่เขาไม่คาดคิดว่าหลิงชวนจะยกเรื่องนี้มาปิดปากเขาในเวลานี้