ขบวนทหารเคลื่อนฝ่าความมืดมิดยามราตรีต่อไปอย่างทุลักทุเล ทว่าความคิดของหลิงชวนกลับทะยานนำหน้าวิกฤตตรงหน้าไปไกล กำลังคำนวณความเป็นไปได้และมาตรการรับมือต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
“แม่ทัพของทหารม้าห้าพันนายที่หุบเขาจินเชวี่ยคือผู้ใด” จู่ ๆ หลิงชวนก็รั้งบังเหียนพลิกม้ากลับ มองไปยังเฉาหลู่ที่ถูกมัดบนหลังม้า สีหน้าซีดเซียวพลางเอ่ยถาม
เฉาหลู่เสียเลือดและถูกเขย่าจนกระเดือกกระเด็น สีหน้าย่ำแย่ยิ่ง แม้แต่ลมหายใจยังสั่นเครือ
แต่เมื่อเผชิญคำถามของหลิงชวน เขาก็ยังฝืนรวบรวมสมาธิตอบตามจริง “เป็นแม่ทัพคนสนิทของแม่ทัพใหญ่ อู้เลี่ย!”
อู้เลี่ย
ชื่อนี้หลิงชวนมิได้รู้สึกแปลกหู เป็นขุนศึกผู้เกรียงไกรเลื่องชื่อในกองทัพหูเจี๋ย เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเผชิญหน้ากันซึ่ง ๆ หน้า
“เล่าเรื่องคนผู้นี้ให้ละเอียด!” น้ำเสียงหลิงชวนราบเรียบ ปราศจากน้ำเสียงออกคำสั่งแม้แต่น้อย ประหนึ่งกำลังขอคำชี้แนะ
เฉาหลู่ยิ้มขมขื่น เสียงอ่อนแรง “ท่านแม่ทัพหลิง จะช่วยแก้มัดให้พวกเราก่อนได้หรือไม่ ถูกโยนกระแทกเช่นนี้หลายสิบลี้แล้ว แทบหายใจไม่ออกจริง ๆ!”
หลิงชวนกวาดสายตาแหลมคมไปยังเขา ครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่ง ก็โบกมือให้ทหารคนสนิทเข้ามาแก้มัดให้ทั้งสอง พร้อมตักเตือนด้วยน้ำเสียงกร้าว “เจ้าเป็นคนฉลาด น่าจะเข้าใจขีดจำกัดของข้า หากคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยม ข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะกลายเป็นสองศพในทันที”
เชือกถูกปลดออก เฉาหลู่ขยับข้อมือที่แทบไร้ความรู้สึกอย่างยากลำบาก หายใจหอบพลางกล่าว “ท่านแม่ทัพกังวลเกินไปแล้ว ข้ามีบาดแผล ต่อให้หนีรอดไปได้ ก็ต้องตายในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่นี้ สู้ยอมเป็นเชลยอย่างสงบเสียยังจะดีกว่า อาจรักษาชีวิตต่ำต้อยนี้ไว้ได้”
หลิงชวนส่งสัญญาณให้ทหารคนสนิทแจกจ่ายน้ำสะอาดและเนื้อแห้งให้พวกเขา
เฉาหลู่รับมา พลางกินพลางเอ่ยปากช้า ๆ เล่าถึงอู้เลี่ยที่เขารู้จัก