และที่ยิ่งทำให้อู้เลี่ยร้อนรนดั่งไฟลน ราวกับนั่งอยู่บนเข็มหนามก็คือ รายงานล่าสุดที่หน่วยสอดแนมแนวหน้าส่งมาโดยยอมพลีชีพ แจ้งว่าแม่ทัพผู้รักษาคอกม้าถ่าลา เฉาหลู่ และองค์หญิงผู้มีสถานะสูงส่งยิ่ง ผู้ซึ่งแอบเสด็จไปยังคอกม้าเพื่อเลือกอาชาที่ต้องพระทัยก่อนหน้านี้ กลับไม่เห็นแม้แต่ร่างเป็นหรือตายศพให้พบ
สถานการณ์เช่นนี้ เป็นไปได้สูงมากที่ทั้งสองจะตกอยู่ในเงื้อมมือของทหารโจว และถูกกวาดต้อนไปทางใต้พร้อมกัน
ทว่า เรื่องที่องค์หญิงตกอยู่ในอันตรายนั้น อู้เลี่ยกลับปิดข่าวอย่างเข้มงวดในกองทัพ นอกจากแม่ทัพระดับสูงแล้ว มิได้แจ้งให้ทหารทั่วไปล่วงรู้
เรื่องนี้ไม่เพียงเกี่ยวโยงถึงหน้าตาและเกียรติศักดิ์ของราชวงศ์เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องโดยตรงกับความปลอดภัยในพระชนม์ชีพขององค์หญิง หากจัดการไม่เหมาะสม ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึง
“ร้อยปีมานี้ มีเพียงทหารม้าหุเจี๋ยของข้าที่บุกจู่โจมลงใต้ ตีปราการของชาวโจวแตกพ่าย! ทหารโจวหดหัวอยู่หลังกำแพงเมืองยังหวาดกลัวไม่พอ แล้วเคยกล้าบุกรุกแผ่นดินหุเจี๋ยของเราแม้แต่น้อยหรือ?” อู้เลี่ยซึ่งรูปร่างกำยำดั่งหมีป่า หนวดเครารุงรังปกคลุมใบหน้าเกือบครึ่ง ยืนตระหง่านบนแท่นบัญชาการรบชั่วคราว ดวงตาดุดันเยี่ยงหมาป่าหิวโซกวาดมองเหล่าทหารม้าพันนายที่สงัดสังัดเบื้องล่างอย่างช้า ๆ
“แต่วันนี้! ต่อหน้าต่อตาเรา พวกมันกลับบังอาจจู่โจมถ่าลา ปล้นคอกม้าของเรา! นี่คือความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีของจักรวรรดิ!” เสียงของเขาดังก้องราวฟ้าคำราม สะท้อนไปทั่วหุบเขายามรุ่งอรุณ
“ความอัปยศนี้ มีเพียงโลหิตเท่านั้นที่จะชะล้าง! ใช้ดาบของเรา จับพวกหมาป่าโจวที่อาจหาญเกินควรฝังร่างไว้ในทุ่งหญ้าถ่าลาตลอดกาล! เหยียบกระดูกพวกมันให้จมธุลี ใช้เลือดพวกมันหลั่งรดหญ้า! ทำให้ชาวโจวทุกคนตระหนักว่า ผู้กล้าลบหลู่อำนาจหุเจี๋ย จักไร้ที่ฝังศพ!”