“หรือว่า…… เจ้ามาเพื่อปล้นคอกม้าถ่าลา?” แม้ในใจจะคาดเดาไว้แล้ว แต่เมื่อหลิงชวนยืนยันแผนการบ้าระห่ำนี่ด้วยตนเอง เฉาหลู่ก็ยังไม่อาจระงับความสั่นสะท้านรุนแรงในใจได้
การบุกเข้าปล้นคอกม้าถ่าลา หนึ่งในสามคอกม้าหลักของกองทัพบุกใต้หูเจี๋ย ช่างเป็นความคิดที่บ้าคลั่งเพียงใด เกรงว่าทั่วใต้หล้านี้จะมีเพียงหลิงชวนผู้บ้าบิ่นที่กล้าคิด และยังกล้าลงมือทำจริง!
หลิงชวนพยักหน้าอย่างไม่รับไม่ปฏิเสธ จากนั้นสายตาก็กวาดผ่านหญิงสาวอีกครั้ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มขบขัน: “เป้าหมายก็เช่นนั้น! แต่ดูตอนนี้กลับมีเรื่องน่ายินดีเกินคาด คว้าตัวปลาใหญ่พลอยได้มาหนึ่งตัว!”
เฉาหลู่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ภายในจิตใจต่อสู้อย่างรุนแรง สุดท้ายจึงกัดฟันถามด้วยความหวังริบหรี่: “หากข้าตอบคำถามเจ้า เจ้าจะปล่อยนางไปได้หรือไม่?”
“ไม่ได้!” หลิงชวนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ไม่มีที่ว่างให้ต่อรอง
เฉาหลู่สีหน้าหมองลง กำลังจะหุบปากเงียบสนิท เสียงของหลิงชวนก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างสงบ: “แต่ข้าสัญญาได้ว่า ตราบใดที่พวกเจ้าว่าง่ายให้ความร่วมมือ ข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า!”
คำพูดนี้ทำให้สายใจที่ตึงเครียดของเฉาหลู่คลายลงเล็กน้อย ใจของเขากลับเข้าสู่สมรภูมิแห่งการตัดสินใจอีกครั้ง
เขารู้ดีว่าในสายตาข่าน แม้แต่ทหารม้าชั้นเยี่ยมสามพันนายใต้บังคับบัญชาของเขาบวกกับคอกม้าถ่าลาทั้งหมด ก็ยังเทียบไม่ได้กับองค์หญิงผู้นี้
อีกทั้ง มีแต่ปกป้ององค์หญิงให้ปลอดภัย เผ่าโหรวหรานถึงจะมีหนทางรอด