"นายท่าน เชิญไปเถิด!" ชายกำยำผู้สวมเกราะนายกองเอ่ยเตือน
หากหลิงชวนอยู่ที่นี่ คงต้องจำได้แน่ว่าเขาคือ นายกองผู้คิดลอบสังหารตนในค่ายใหญ่โม่เป่ย—นั่นคือ หลัวเหมิ่ง
โชคดีที่ฝานเผิง นายกองทหารคนสนิทของเยี่ยซือเจินและหลูยุ่นโฉวปรากฏตัวทันกาล มิเช่นนั้นครั้งนั้นตนคงถึงคราววิบัติ
จางจี้เหลือบมองหลัวเหมิ่งพลางหัวเราะเย็น "เจ้าว่า หลิงชวนจะติดกับหรือไม่?"
หลัวเหมิ่งไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนว่า "ก่อนหน้านี้ข้าได้ทุ่มเททรัพยากรไปมากกับคฤหาสน์ร้างริมถนนหลวง บวกกับเพลิงโหมเมื่อวาน ด้วยนิสัยของหลิงชวนแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยโอกาสเดียวนี้หลุดมือแน่!"
จางจี้ผงกศีรษะ "ไปกันเถิด!"
หลิวซื่อเดิมเป็นหญิงคณิกา หลายปีก่อนจางจี้ได้ไถ่ตัวนางออกมา เก็บเป็นอนุภรรยา
นางย่อมเข้าใจดีว่าการติดตามจางจี้นั้น แม้จะไร้กังวลเรื่องปากท้อง แต่ด้วยความดุร้ายของภรรยาหลวง นางมิอาจเข้าสู่เรือนจางและมีสถานะ ทั้งมิอาจให้กำเนิดบุตรแก่จางจี้
แม้ครั้งนี้จางจี้จะพานางกลับนครเทวะ แต่แน่นอนว่าเมื่อถึงนครเทวะ นางจะถูกส่งไปอยู่เงียบๆ นอกสายตา
แม้วัยจะล่วงเข้าสามสิบต้น แต่หลิวซื่อยังคงไว้ซึ่งเสน่ห์หาใดเทียบ อีกทั้งชาติกำเนิดในเรือนคณิกา ทำให้นางรู้ใจบุรุษ รู้หนทางเอาใจ