ขณะที่หลิงชวนก้าวออกจากประตูคฤหาสน์เจียตูซือ เขาก็เห็นฟลายกำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีวิตกกังวล
ก้าวพ้นประตูใหญ่สกุลเจี๋ยตู้ หลิงชวนก็เห็นจาง... แมลงวันสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนเดินเข้ามาหา
“ใต้เท้า อำเภอหยุนหลานเกิดเรื่องแล้ว!” แมลงวันร้อนรนกล่าวว่า
“นายท่าน เกิดเรื่องที่อำเภออวิ๋นหลานขอรับ!” แมลงวันเอ่ยอย่างร้อนรน
หลิงชวนใจสั่นวูบขึ้นมาทันที ความรู้สึกไม่สบายใจพลุ่งขึ้นมาในอก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ในใจหลิงชวนพลันสะดุ้ง อารมณ์กระสับกระส่ายพลุ่งพล่านขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้น?”
"ป้อมปราการเหล่านั้นของหอโลหิตเป็นเพียงฉากบังหน้า หน่วยสอดแนมของจีเทียนลู่ต่างพากันกลับบ้านมือเปล่า!" ฟลายกระซิบ
“ที่มั่นหลายแห่งของชุดโลหิตล้วนเป็นกลลวง หน่วยสอดแนมของจี้เทียนลู่ล้วนไปเก้อ!” แมลงวันกล่าวเสียงเบา
หลิงชวนรู้ว่ายังมีอะไรมากกว่านี้ มิเช่นนั้นแมลงวันคงไม่รีบร้อนขนาดนี้
หลิงชวนรู้ว่า ต้องมีเรื่องต่อแน่ หากเพียงเท่านี้ แมลงวันคงไม่ร้อนรนถึงเพียงนี้
"มือสังหารจากสำนักโลหิตหลายสิบคนเดินทางมาถึงอำเภอหยุนหลานแล้ว โดยมีเป้าหมายที่จะทำร้ายท่านหญิง!" ฟลายกล่าวต่อ
“มือสังหารหลายสิบคนของชุดโลหิตทั้งหมดรุดไปถึงอำเภออวิ๋นหลาน คิดร้ายต่อฮูหยินขอรับ!” แมลงวันกล่าวต่อ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงชวนก็ตัวเกร็งและรีบถามว่า "ท่านหญิงเป็นอย่างไรบ้างครับ/คะ?"
ได้ยินดังนั้น ประสาททั่วร่างของหลิงชวนพลันตึงเครียด รีบถามขึ้นว่า “ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง?”
"ด้วยความที่ชุยฮวาเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเธอ และการมาถึงอย่างทันท่วงทีของทหารอู่เปียว ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่กองทัพอู่เปียวกลับสูญเสียทหารไปกว่ายี่สิบคน!"
“ชุยฮวาเอาชีวิตเข้าปกป้อง อีกทั้งทหารจากอู้เปียวมาถึงทันท่วงที ฮูหยินเพียงได้รับบาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย แต่อู้เปียวกลับสูญเสียทหารไปกว่ายี่สิบนาย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจตนาฆ่าของหลิงชวนก็พลุ่งพล่านขึ้นทันที นี่คือ "ของขวัญชิ้นใหญ่" ที่จางจี้พูดถึงนี่เอง ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน! เมื่อทำร้ายเขาไม่ได้ เขาก็หันไปหมายตาคนใกล้ชิดแทน