ภายในโถงโรงเตี๊ยม ตั้งแต่เถ้าแก่เจ้าของร้านลงไปถึงเสี่ยวเอ้อและพ่อครัวในครัว ล้วนถูกมัดตราสังข์คุกเข่าอยู่ ณ ที่นั้น ไม่ไกลออกไปมีศพอีกหลายร่างนอนจมกองเลือด
เงาร่างหนึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล จิบชาอย่างเรียบเฉย แสงไฟสลัวทาบบนใบหน้า ยิ่งทำให้เขาดูเย็นชาน่าขนลุก
เป็นจางจี้ที่ควรจะตายอยู่บนเตียงนั่นเอง
“นายท่าน หรือว่าหลิงชวนจะส่งไอ้กุ้งกระจอกไม่กี่ตัวมาแค่นี้? งั้นแผนการของเราก็เตรียมการเสียเปล่าน่ะสิ!” หลัวเหมิ่งเดินมาข้างกายจางจี้ สีหน้าเสียดายกล่าวขึ้น
จางจี้ส่ายศีรษะ กล่าวว่า “ด้วยความที่ข้าเข้าใจหลิงชวน เขาไม่มีทางพลาดโอกาสนี้!”
สำหรับหลิงชวนแล้ว นี่คือโอกาสเดียวที่จะสังหารจางจี้ เพราะหากปล่อยให้เขากลับนครเทวะไปแล้ว การจะสังหารเขาอีกย่อมยากเย็นประดุจปีนฟ้า
ดังนั้น จางจี้จึงยืนยันมั่นใจว่าหลิงชวนต้องมาแน่นอน
เขาจึงใช้กลซ้อนกล วางตาข่ายดักใหญ่ไว้ที่นี่ รอให้หลิงชวนติดกับดัก
คนที่ตายบนเตียงนั้นย่อมเป็นตัวแทน จุดประสงค์ก็เพื่อขายจุดอ่อนให้หลิงชวนลงมือ แน่นอนว่าการตายของหลิวซื่อก็อยู่ในแผนของเขาเช่นกัน
เขาไม่มีทางพาหลิวซื่อกลับนครเทวะหรอก มิฉะนั้นหากภรรยาเอกหยางซื่อรู้เข้า ด้วยนิสัยเอาแต่ใจของนาง จะไม่ถลกหนังเขาทั้งเป็นหรือ?
ที่สำคัญที่สุดคือ หากพ่อตาของเขาตามใจบุตรสาวขนาดนั้น อนาคตราชการของเขาก็จบสิ้นแล้ว
อนาคตเป็นเรื่องเล็ก แผนการที่องค์กรเตรียมมานานหลายสิบปีต่างหากคือเรื่องใหญ่ เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ ไม่ต้องพูดถึงหญิงงามเมืองที่รู้ใจเลย ถึงยามคับขัน ไม่มีอะไรที่ทิ้งไม่ได้ รวมถึงชีวิตของตนเอง