“ข้ารู้ว่าหลิวอู่ไอ้ขยะนั่นถูกเจ้าฆ่า ที่ข้าไม่ลงมือกับเจ้ามานาน ก็เพราะข้ากำลังดูว่าเจ้าจะใช้การได้หรือไม่ ข้าถึงขั้นยอมใช้พวกหูเจี๋ยบีบเจ้าให้จนมุม แล้วค่อยช่วยเจ้าขึ้นมา! แต่สุดท้ายก็พบว่า เราไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน เจ้าไม่เพียงใช้การไม่ได้ แต่ยังอาจกลายเป็นศัตรูร้ายในภายภาคหน้า ดังนั้น เจ้าต้องตาย!”
พูดถึงตรงนี้ แววตาฆ่าฟันของจางจี้ก็วาบขึ้นมาทันที
หลิงชวนกลับมีสีหน้าสงบ มองเขาแล้วเอ่ยถาม “ท่านมั่นใจเพียงนี้หรือว่าฆ่าข้าได้?”
จางจี้มั่นใจเต็มเปี่ยม กล่าว “หากข้าไม่มั่นใจเต็มร้อย จะบอกความลับพวกนี้กับเจ้าได้อย่างไร?”
“ก็จริง!” หลิงชวนพยักหน้า กล่าวต่อ “เพื่อฆ่าข้า ท่านช่างอุตส่าห์สิ้นเปลืองกำลังคิดนะ! ถึงกับยอมใช้รากฐานที่บ่มเพาะมาสิบปีเป็นเหยื่อล่อข้ามาที่นี่!”
จางจี้ส่ายหน้าพร้อมหัวเราะ “เพียงได้ฆ่าเจ้า ไม่ว่าต้องสิ้นเปลืองมากเท่าใดข้าก็ยอม!”
จางจี้ชี้ไปทางนอกประตู ว่า “ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ก็เป็นสมาชิกชั้นนอกขององค์กร พร้อมถูกทิ้งได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ก็ถึงเวลาให้พวกเขาอุทิศตนแล้ว!”
“คิดไม่ถึงว่าข้าจะมีน้ำหนักในใจท่านมากนัก!” หลิงชวนยิ้มขมขื่น เอ่ยถาม “ท่านใช้ความพยายามรอข้าขนาดนี้ คราวนี้ข้ามาแล้ว ท่านยังรออะไรอีก?”
จางจี้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วขว้างถ้วยชาในมือออกไปทันที
“เพล้ง...”
เสียงแตกดังชัด ถ้วยชาแตกกระจาย จางจี้ก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างรวดเร็ว
ในพริบตานั้น ทางหน้าต่างชั้นบน ระเบียง และบันไดก็มีเสียงแหวกอากาศดังต่อเนื่อง เพียงแต่ ภาพที่คาดว่าจะมีเกาทัณฑ์พุ่งลงมาราวสายฝน ยิงหลิงชวนเป็นเม่นนั้นหาได้เกิดขึ้นไม่