บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนี้ทุกคนในสนามรบเคร่งเครียดเกินไป พอได้ผ่อนคลายลงบ้าง จึงดื่มกันอย่างสนุกสนาน
ผ่านไปสองชั่วยาม ลานฝึกอันกว้างใหญ่ยังคงสว่างไสว ทหารจำนวนไม่น้อยเมามายล้มลงนอนกรนอยู่กับพื้น บ้างก็จับกลุ่มสามห้าคนร้องเสียงดังโหวกเหวกเล่นพนันดื่ม คึกคักเสียจนหาความสงบไม่ได้
"พี่เสือน้อย! เร็วเข้า เล่าให้พวกข้าฟังหน่อยสิ ว่าคราวนี้ในสนามรบสู้กันยังไง!" ทหารกองอู้เปียวกลุ่มหนึ่งล้อมรอบเสือน้อย สหายผู้เพิ่งกลับจากสนามรบ จ้องมองด้วยความตื่นเต้นอยากรู้
ช่วงนี้ข่าวดีจากแนวหน้าล้วนเป็นเรื่องน่ายินดี ทำเอาทหารกองอู้เปียวที่เฝ้าค่ายใหญ่ดีใจจนเนื้อเต้น แต่ในใจก็เหมือนมีแมวมาข่วน เรื่องที่ออกหน้าได้ขนาดนี้ เสียดายที่พวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วม
แต่ก่อน การหลีกเลี่ยงการออกรบได้ก็เหมือนจุดธูปเทียนขอพร แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม กองทัพอวิ๋นโจวรบได้งดงามนัก อย่าว่าแต่ความดีความชอบเลย ต่อให้ไม่ได้ผลประโยชน์ใด แค่วิ่งเข้าไปฟันพวกหมาป่าเฮ่อสักสองสามคน ก็สะใจไปอีกครึ่งค่อนชีวิต!
เสือน้อยสีหน้าลำพองใจ ยกชามขึ้นมาจิบสุราเสียงดัง เช็ดปากแล้วกล่าว "เฮ้! คราวนี้กองทัพอวิ๋นหลานของพวกเรา สร้างหน้าตาให้พี่น้องชายแดนเหนือได้ยิ่งใหญ่เลยทีเดียว! เอาแค่ศึกแรกนอกหุบเขากุ่ยคูหลิ่ง พวกเรารวมพลแค่หนึ่งพันห้าร้อยนาย เผชิญหน้ากับทหารม้าหูเจี๋ยสามพันกว่านาย! เฮ้! เจ้าประคุณเอ๋ย ฟันกันมันสะบั้นเหมือนเกี่ยวข้าวสาลีในนา ที่บ้านเกิดฤดูใบไม้ร่วงเลย ล้มระเนระนาดเป็นทุ่ง สะใจจนบอกไม่ถูก!"