ทันใดนั้น เสิ่นเหวินตั้นก็ล้วงสัญญาฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ ส่งให้หลิงชวนตรวจดู
ในสัญญาระบุให้เหมืองสองแห่งบนเขาฉีหยางให้หลิงโจวเป็นผู้ขุด มีรายละเอียดหลายจุดที่คลุมเครือมาก ไม่ได้ระบุว่าหลิงโจวต้องจ่ายเงินเท่าไหร่ให้อวิ๋นโจว ทั้งไม่ได้ระบุระยะเวลาอนุญาต ชัดเจนว่านี่คือสัญญาหมัดเหล็กไร้กำหนดเวลา
หลิงชวนไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ต้องเป็นข้อตกลงลับระหว่างเสิ่นเหวินตั้นกับอดีตข้าหลวงอวิ๋นโจวเฮ่อหลินโจว แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ไม่อาจเอามาพูดบนโต๊ะได้
แต่ตราประทับของจวนข้าหลวงทั้งสองแคว้นกลับชัดเจนไม่อาจโต้แย้งได้
ชั่วขณะ หลิงชวนรู้สึกปวดหัวขึ้นมา แต่วันนี้เมื่อมาแล้ว ก็ต้องพยายามเอาเหมืองมาให้ได้มากที่สุด มิฉะนั้น แค่เหมืองเหล็กสามแห่งในอำเภอตานเสีย อำเภออู่ฉวี่ และอำเภออวิ๋นหลาน ไม่เพียงพอจะรองรับการหลอมสร้างอาวุธของทั้งอวิ๋นโจวได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น เหมืองเหล็กสองแห่งนี้ไม่ว่าจะคุณภาพแร่หรือปริมาณผลผลิตล้วนดีที่สุด เพียงสองเหมืองนี้เมื่อเทียบกับอีกสามแห่งในอำเภออวิ๋นหลาน ผลผลิตก็มากกว่าไม่น้อย
หลิงชวนพับสัญญาคืนให้เสิ่นเหวินตั้น กล่าวว่า "ข้าไม่ทราบว่าผู้ตรวจการเสิ่นกับอดีตข้าหลวงอวิ๋นโจวตกลงอะไรกันไว้ เมื่อจวนถิงเว่ยสอบสวนเฮ่อหลินโจวก็ไม่ได้สืบเรื่องนี้ ข้าก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่นี่คือสัญญาที่ท่านทำไว้กับเฮ่อหลินโจว ท่านคิดว่าตอนนี้ควรเจรจากันใหม่หรือไม่?"