เสิ่นเหวินตั้นจากไปแล้ว หานจิงหู่ก็พาหลิงชวนมุ่งหน้าสู่เหมืองแร่
จากจุดนี้ไปเหมืองแร่ไกลเพียง 10 กว่าลี้ และเหมืองทั้งสองแห่งก็อยู่ไม่ไกลกันนัก
หานจิงหู่ก็เด็ดขาดชื่นใจเช่นกัน เรียกนายกองที่ดูแลเหมืองแร่มาโดยตรง ประกาศต่อหน้าหลิงชวนว่า
“นายกองเจิ้ง นับจากนี้ เหมืองแร่ทั้งสองแห่งของเขาฉีหยางจะถูกควบคุมโดยแม่ทัพหลิง เจ้าส่งมอบงานที่เกี่ยวข้องเสร็จแล้ว ก็นำคนกลับหลิงโจว!” หานจิงหู่เป็นคนไม่ยืดยาด พูดไม่กี่คำก็สั่งเสียเรื่องต่าง ๆ อย่างชัดเจน
“ขอรับ!” นายกองผู้นี้ดูเหมือนจะเคยได้ยินชื่อเสียงของหลิงชวนมาก่อน ในแววตาของเขามีความเคารพนับถือ แล้วคารวะหลิงชวนหนึ่งครั้ง
“ข้าน้อยเจิ้งชิง ขอคารวะแม่ทัพหลิง!”
หลิงชวนพยักหน้ารับ แล้วกล่าวว่า “นายกองเจิ้งลำบากเจ้าหน่อย เล่าสถานการณ์ของเหมืองแร่ทั้งสองแห่งนี้ให้ข้าฟังที!”
“ได้เลยขอรับ!”
ตามที่เจิ้งชิงรายงาน คนงานเหมืองทั้งสองแห่งมีมากถึงพันกว่าคน คนงานก็เป็นชาวบ้านละแวกใกล้เคียง เพียงแต่ค่าจ้างไม่สูงนัก
หลิงชวนเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว พยักหน้ารับ กล่าวว่า “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะส่งคนมาหารายละเอียดงานกับเจ้า เจ้าพาข้าไปดูสถานที่จริงก่อน!”
ต่อจากนั้น ภายใต้การนำทางของเจิ้งชิง ก็ไปเดินสำรวจเหมืองแร่ทั้งสองรอบหนึ่ง พอเข้าใจภาพรวมเบื้องต้นแล้ว จากนั้นก็กลับอำเภอหลิงหยางพร้อมกับหานจิงหู่
เมื่อสะสางภารกิจที่นี่เสร็จ หานจิงหู่ก็เอ่ยลากลับหลิงโจวโดยตรง ส่วนหลิงชวนและคณะก็หาที่พักแรมหนึ่งคืนในอำเภอหลิงหยาง