ใจของปั๋วเอ่อซู่ทรุดฮวบลงฉับพลัน ในรายงานฉุกเฉินที่ได้รับจากแม่ทัพใหญ่เมื่อกลางดึกคืนวาน มีข้อความลับสุดยอดระบุไว้
องค์หญิงเสด็จไปคอกม้าถ่าลาเป็นการลับเพื่อคัดเลือกอาชา บัดนี้หายสาบสูญไปพร้อมกับเฉาหลู่ผู้รักษาประตูเมือง มีความเป็นไปได้สูงยิ่งว่าถูกทหารโจวจับกุมตัวไป
ก่อนหน้านี้เขายังแอบหวังริบหรี่ ว่าองค์หญิงคงหลบหนีพ้นภัยภายใต้การอารักขาของเฉาหลู่แล้ว
แต่ ณ บัดนี้ เข็มขัดหยกขาวสลักลายที่เป็นสัญลักษณ์สูงสุดแห่งฐานันดรศักดิ์องค์หญิง ราวกับน้ำเย็นจัดสาดรดศีรษะ ทำลายภาพลวงตาทั้งมวลของเขาลงในพริบตา
องค์หญิง ทรงตกอยู่ในเงื้อมมืออีกฝ่ายแล้วจริงๆ!
ชั่วขณะนั้น แวบคิดนับไม่ถ้วนแล่นพล่านในหัว
ม้าศึกทั้งคอกม้าถ่าลากับพระขนิษฐาร่วมพระอุทรของข่านองค์ปัจจุบัน หนักเบากว่ากันอย่างไร? เรื่องนี้ไม่ต้องชั่งใจเลยด้วยซ้ำ
ไม่ว่าด้วยราชการหรือส่วนพระองค์ ความปลอดภัยขององค์หญิงล้วนสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด!
สำหรับตัวปั๋วเอ่อซู่ แน่นอนว่าสั่งการเพียงครั้งเดียว ก็สามารถโถมบดขยี้ทหารโจวสองพันนายเบื้องหน้าเป็นผุยผง
แต่หากระหว่างต่อสู้ องค์หญิงต้องบาดเจ็บแม้เพียงปลายก้อย... ความผิดมหันต์นี้ เขาแบกรับไม่ได้เด็ดขาด
ถึงแม่ทัพใหญ่ทั่วปาจี๋จะทรงเป็นพระปิตุลาของข่าน ย่อมรับพระพิโรธโดยตรงเป็นลำดับแรก แต่ข่านเพิ่งขึ้นครองราชย์ การขยายดินแดนยังต้องพึ่งพาพระปิตุลาอยู่ สุดท้ายต้องมีใครสักคนแบกบาปเคราะห์ และคนนั้นก็อาจเป็นเขาผู้เป็นแม่ทัพหน้านี้เอง
ชั่วพริบตาดุจอสนีบาตฟาด ปั๋วเอ่อซู่ตัดสินใจได้แล้ว
เขาข่มจิตสังหารที่เกือบพุ่งพล่านออกมา เอ่ยสั่งเสียงกร้าวว่า “กองทหารคนสนิท ตามข้ามา! กองทัพใหญ่เคลื่อนพลตามช้าๆ รักษาระยะห่างจากข้าสองลี้ หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามเคลื่อนไหวเด็ดขาด!”