ยามนี้ ต่อให้นับรวมหน่วยสอดแนมหนึ่งพันนายของเฉินเว่ยสิงทั้งหมด กำลังรบของฝ่ายตนก็เหลือเพียงสามพันกว่านายเท่านั้น แถมยังเป็นกองทัพที่อ่อนล้าทั้งคนทั้งม้า
แม้หลิงชวนจะมีกลยุทธ์นับพัน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความเสียเปรียบทางการทหารที่มากล้นเช่นนี้ ก็รู้สึกลึก ๆ ว่ายากจะพลิกฟ้าคืนมาได้
ยิ่งกว่านั้น ณ บัดนี้ที่อยู่กลางทุ่งหญ้าโล่งกว้าง อันเป็นสนามรบถนัดของทหารม้าหูเจี๋ย กองทัพโจวตกเป็นรองทางภูมิประเทศอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งเวลาก็เร่งรัด หาพื้นที่ได้เปรียบเพื่อใช้ตั้งรับไม่ได้เลย
ศึกนี้ ยังไม่ทันเริ่มต้น ดูเหมือนผลลัพธ์จะถูกกำหนดไว้แล้ว
ฟ้าดิน สภาพภูมิประเทศ ผู้คน ล้วนเป็นใจให้ศัตรู
ก่อนลงมือ หลิงชวนได้จำลองสถานการณ์ในหัวนับครั้งไม่ถ้วน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ รวมถึงการถูกทหารม้าชั้นดีห้าพันนายแห่งหุบเขาจินเชวี่ยตามทันและเปิดฉากต่อสู้ ล้วนอยู่ในการคาดการณ์ของเขาทั้งสิ้น
แม้แต่ความเป็นไปได้ที่กองกำลังหลักหมื่นนายที่เหล่าหลงโข่วจะเคลื่อนพลออกมาสกัด เขาก็ไม่รู้สึกประหลาดใจ
เพียงแต่ในการประเมินก่อนหน้านี้ของเขา ก่อนที่กองกำลังหลักของข้าศึกจะมาถึง ฝ่ายตนน่าจะพาม้าฝูงใหญ่กลับเข้าด่านอวิ๋นโจวได้อย่างปลอดภัยแล้ว
ทว่า ท้ายที่สุดเขาก็ยังประเมินความยากของการต้อนม้าฝูงมหึมาเดินทางไกลต่ำเกินไป หลังจากอ่อนล้าถึงขีดสุด ม้าจะกระวนกระวาย ควบคุมยาก ความเร็วย่อมห่างไกลจากที่คาด
อีกทั้งสัญชาตญาณหวงถิ่นของสัตว์ ทำให้เมื่อม้ารับรู้ว่ากำลังห่างจากถิ่นเดิมที่คุ้นเคยมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เกิดการต่อต้านแบบหมู่และพยายามวิ่งย้อนกลับหลายครั้ง
หากไม่ใช่เพราะเฉินเว่ยสิงตรวจพบได้ทันเวลาแล้วส่งกำลังไปขวางและปราบปรามอย่างสุดชีวิต สถานการณ์คงเสียการควบคุมไปนานแล้ว