สายตาของปั๋วเอ่อซู่หรี่ลงฉับพลัน ริ้วรอยสามเส้นกลางหน้าผากราวกับดวงตาดิ่งลึกขึ้นเพราะเพ่งสมาธิอย่างสุดขีด
เขาจ้องเขม็งไปที่หลิงชวน พยายามมองทะลุแววตาสงบนิ่งคู่นั้นให้เห็นว่าเบื้องหลังคือการข่มขู่ หรือซ่อนกับดักถึงตายไว้
ทันใดนั้น มุมปากของปั๋วเอ่อซู่ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันเย็นชาและประเมินอีกครั้ง เขาค่อย ๆ ชูเข็มขัดหยกขาวอันเป็นสัญลักษณ์ขององค์หญิงขึ้น
"หลิงชวน เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ? หากพวกเจ้าซุ่มกำลังหนักไว้ที่นี่จริง หมายจะกลืนกินคนหมื่นหนึ่งของข้า เหตุใดต้องเปลืองแรงส่งของสำคัญเช่นนี้มาก่อน?"
ปั๋วเอ่อซู่พูดถูกจุด ฉีกกระชากแผนคลุมเครือที่หลิงชวนวางไว้ออกในพริบตา ทำให้กับดักที่เขาอุตส่าห์สร้างถูกเปิดโปงกลางแสงตะวัน
แม้แผนข่มขู่ที่รังสรรค์อย่างดีจะถูกอีกฝ่ายจับได้ง่ายดาย แต่ใบหน้าของหลิงชวนยังคงไว้ซึ่งความสบาย ๆ ที่ยากหยั่งถึง
ถึงขั้นนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากกัดฟันแสดงต่อไป
หรือพูดอีกอย่างคือ เขากำลังพนันครั้งใหญ่ ว่าลึก ๆ แล้วปั๋วเอ่อซู่ไม่กล้าเมินเฉยต่อความเป็นความตายของทั่วปาชิงหลวน!
ทว่า ปั๋วเอ่อซู่เชือดเฉียบและเด็ดขาดเกินกว่าที่เขาคิดไว้
แม่ทัพหูเจี๋ยห้าวหาญผู้นี้หันหลังม้าโดยไม่ลังเล ถอยกลับเข้าไปในวงล้อมทหารคนสนิทที่อารักขาแน่นหนา
จากนั้น เสียงกีบม้าดังก้องหนักแน่นขึ้นจากเส้นขอบฟ้า ราวกับพายุฟ้าคะนอง กองทหารม้าหลักหนึ่งหมื่นของเขาได้รับคำสั่ง เริ่มเคลื่อนพลบุกเข้าใส่ กระบวนทัพดำทะมึนบดขยี้มาพร้อมแรงปะทะทำลายล้าง!