"ฮี่!"
ซูหลีร้องเบา หนึ่งเสียง สะท้อนหิมะได้ยินก็ขยับตัว วิ่งออกไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าอันสง่างาม
พายุทมิฬที่อยู่ข้าง ๆ นั้นรอไม่ไหวแล้ว ใช้กีบหน้าเขี่ยดินไม่หยุด เร่งให้หลิงชวนขึ้นม้า
"ดูเจ้ารีบร้อนนัก!" หลิงชวนหัวเราะ กระโดดขึ้นหลังม้า ยังไม่ทันออกคำสั่ง พายุทมิฬก็ร้องยาวลั่น พุ่งทะยานออกไป
ไม่นาน พายุทมิฬกับสะท้อนหิมะก็ควบม้าเคียงคู่กัน หัวหน้าทหารคนสนิทแมลงวันนำขบวนพลติดตามมาติด ๆ
"ภรรยาขี่ม้าเก่งนัก ทำเอาข้าต้องทึ่ง!" หลิงชวนเอ่ยชมจากใจ
ซูหลียิ้มหวาน "บิดามารดาไม่เคยให้ข้าแตะอาวุธตั้งแต่เล็ก การขี่ม้านี้ท่านพี่เป็นคนสอนข้า!"
เมื่อเอ่ยถึงท่านพี่ ในแววตานางแวบผ่านแววกังวลที่ยากจะสังเกต
ควบม้าต่อเนื่องกว่าสิบลี้ ทั้งพายุทมิฬและสะท้อนหิมะยังคงสนุกไม่หาย แต่หลิงชวนกลับดึงบังเหียนไว้ ทั้งสองลงจากม้า รอขบวนด้านหลังอยู่ที่นี่
จากอำเภออวิ๋นหลิงไปเมืองอวิ๋นโจว ระยะทางน้อยกว่าไปอำเภออวิ๋นหลานหลายสิบลี้ ยามโหย่วก็มาถึง
แม้เวลายังเช้าอยู่ แต่จำเป็นต้องพักที่นี่ หากเดินทางต่อ สถานีทหารแห่งถัดไปยังอยู่อีกสามสิบลี้
ทุกคนไม่ได้เข้าพักในโรงเตี๊ยม แต่เลือกพักที่สถานีทหาร สถานีทหารมีพื้นที่กว้าง หญ้าฟางสำหรับม้าศึกและอาหารการกินของพลล้วนไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม
หลิงชวนไม่ได้เสียดายเงิน เพียงรู้สึกว่าสถานีทหารปลอดภัยกว่า
แน่นอน นี่ก็จำกัดอยู่แต่ชายแดนเหนือ หากออกนอกเขตชายแดนเหนือไปแล้ว สถานีทหารจะยังปลอดภัยหรือไม่ ก็ยากจะรู้ได้
ทหารม้าชั้นเยี่ยมห้าร้อยนายของลั่วชิงอวิ๋นเข้าตรวจสอบสถานีทหารอย่างละเอียดรอบหนึ่งก่อนแล้ว จากนั้นก็รีบวางกำลังป้องกัน ไม่ให้มีจุดบอดหลงเหลือ