“เ...เป็นไปได้อย่างไร?” สีหน้าต้าหนิวซีดเผือดในพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก แทบกลิ้งตกจากหลังม้า
หลิงชวนและคนอื่น ๆ ไม่กล้ารอช้า ต่างลงจากหลังม้าแล้วรีบตามไป
เห็นต้าหนิวพุ่งเข้าไปในซากปรักหักพังราวกับคนเสียสติ ขาทรุดลงคุกเข่าท่ามกลางเศษอิฐหัก
หัวไหล่เขาสั่นเทิ้มรุนแรง สองมือปักลึกลงในดิน ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
กระท่อมน้อยหลังนี้ แม้จะเรียบง่าย แต่คือบ้านที่ต้าหนิวอาศัยตั้งแต่เล็กจนใหญ่ เป็นท่าเรือหลบภัยแห่งเดียวของเขากับน้องสาว มาวันนี้แม้แต่ความทรงจำสุดท้ายยังดับสูญ โลกทั้งใบของเขาราวถล่มทลายในชั่วขณะ
ทันใดนั้น ต้าหนิวเหมือนนึกบางอย่างได้ เงยหน้าผวาปราด ตะโกนเสียงแหบแห้งว่า “อิงจื่อ...”
“อิงจื่อ! เจ้าอยู่ไหน? พี่กลับมาแล้ว! อิงจื่อ...”
เขาควานหาในซากปรักหักพังอย่างบ้าคลั่ง สองมือคุ้ยเขี่ยเศษกระเบื้องไม้หักโดยไม่คิดชีวิต ต่อให้ของมีคมบาดฝ่ามือก็ไม่รู้สึก
เลือดสดผสมดินโคลนแต้มอิฐหักเป็นสีแดง ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวด มีแต่พร่ำเรียกชื่อน้องสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงจากร้อนรนในตอนแรกค่อย ๆ แหบพร่าและสิ้นหวัง
“อิงจื่อ...เจ้าบอกว่าจะรอพี่กลับมา...พี่กลับมาแล้ว เจ้าออกมาเถิด...” เขาคุกเข่าในซาก หัวไหล่สั่นเทิ้มรุนแรง ราวกับเด็กหลงทางที่สิ้นไร้หนทาง
ทุกคนยืนอยู่ไม่ไกล มองต้าหนิวแทบพังทลาย รู้สึกเจ็บแปลบในทรวงอก
แมลงวันจะเข้าไปปลอบ หลิงชวนยกมือห้ามไว้ เวลานี้ถ้อยคำใดล้วนซีดเซียว มีแต่ปล่อยให้ต้าหนิวระบายความเจ็บปวดในใจอย่างสุดซึ้ง