กลับถึงจวนแม่ทัพใหญ่ หลิงชวนเพิ่งส่งสายบังเหียนของสะท้อนหิมะให้ทหารคนสนิท ก็เห็นรถม้าคันงามโอ่อ่าค่อย ๆ แล่นมาจากไม่ไกล ผู้ขับดันเป็นชุ่ยฮวา
“ชุ่ยฮวา รถม้าคันนี้มาจากไหน” หลิงชวนเดินเข้าไปถาม
“ท่านแม่ทัพ!” ร่างใหญ่สูงตระหง่านของชุ่ยฮวากระโดดลงจากคานรถราวกับก้อนหินยักษ์กระแทกพื้น “นี่เป็นรถที่ท่านม่อสวินสร้างให้ฮูหยิน พึ่งเสร็จเมื่อสองวันก่อน ฮูหยินเลยให้ข้าไปเอากลับมา!”
หลิงชวนถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนอยู่ที่อำเภออวิ๋นหลิง ตนเคยขอให้ม่อสวินสร้างรถม้าที่นั่งสบายและปลอดภัยให้ซูหลีเป็นพิเศษ ภายหลังงานทหารยุ่งวุ่นวาย เลยปล่อยเรื่องนี้ไป ไม่คิดว่าม่อสวินจะจำได้ตลอด และลงมือทำจนเสร็จเงียบ ๆ
หลิงชวนเดินวนดูรอบรถม้าก่อน พบว่าทั้งวัสดุและฝีมือล้วนประณีตพิถีพิถัน จะเห็นได้ว่า ม่อสวินทุ่มเทฝีมือมาก
ที่ลากรถเป็นม้าพันธุ์ต้าหยวนแข็งแรงสองตัว ตามเหตุผล ม้าศึกชั้นดีเช่นนี้เอามาใช้ลากรถ นับว่าทิ้งของเสียเปล่า แต่เมื่อนึกถึงรูปร่างของชุ่ยฮวา ก็จนใจต้องทำเช่นนี้
จากนั้น หลิงชวนขึ้นไปบนรถม้า พบว่าภายในกว้างขวางกว่ารถม้าปกติมาก จุได้สี่ห้าคนยังเหลือที่ ผนังด้านในใช้ไม้หนานมู่ขัดมันเป็นโครง หุ้มเบาะไหมนุ่ม ที่นั่งกว้างสบายดี รายละเอียดแกะสลักลวดลายเมฆงดงาม วัสดุและฝีมือล้วนประณีตสุดฝีมือ
“ท่านแม่ทัพ ท่านม่อสวินให้ข้าเอานี่มาให้ท่าน!” ชุ่ยฮวายื่นม้วนผ้าไหมพิมพ์เขียวให้
หลิงชวนคลี่ออกดู สีหน้าพลันเคร่งขรึม นี่ไม่ใช่พิมพ์เขียวโครงสร้างรถม้าธรรมดา แต่เป็นแบบแปลนกลไกที่ละเอียดลอออย่างยิ่ง!
บนพิมพ์เขียวระบุกลไกลับซับซ้อนที่ซ่อนอยู่บนรถม้าอย่างชัดเจน ผนังทั้งสี่ของห้องโดยสารฝังชั้นไม้หลี่เหล็กหนาหนึ่งชุ่น ซ้อนอยู่ด้านใน ชั้นในยังสอดแทรกแผ่นเหล็กบางที่เหนียวแน่นเป็นเลิศ อาวุธทั่วไปฟันแทงไม่เข้า