ทั่วปาชิงหลวนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่ริมเตียง
เห็นสีหน้าบึ้งตึงของเขาเข้ามา นางไม่หวาดหวั่น กลับยกยิ้มสดใสแฝงความดุดันที่มุมปาก
ว่ากันตามจริง นางงามยิ่งนัก ต่างจากความอ่อนหวานสำรวมนัยของสตรีจงหยวน เป็นความงามที่แผ่รุกราน ดั่งม้าพยศที่สุดในทุ่งหญ้า โลดโผน ตรงไปตรงมา ไร้พันธนาการ
ผิวสีข้าวสาลีเนียนกระชับ ใบหน้าคมเข้มลึกชัดเจนเป็นพิเศษในยามเช้า โดยเฉพาะดวงตาสีครามคู่นั้น ราวกับซ่อนทะเลสาบลึกลับที่สุดนอกด่านชายแดนไว้ภายใน บัดนี้กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่เกรงใจ
นางค่อย ๆ คลุมเสื้อคลุมขนหมาจิ้งจอกลายเหยี่ยวเฉี่ยวตัวนั้น ทำให้ทรวดทรงยิ่งดูสง่างาม โดยเฉพาะเรียวขายาวที่ไขว้กันตามสบาย เต็มไปด้วยพละกำลังและความงาม
“คิกคักคร่อก……” เสียงหัวเราะใสดั่งลูกกระพรวนดังขึ้น ทำลายความอึมครึมในห้อง
ทั่วปาชิงหลวนเอียงคอ สายตาอาจหาญตรงไปตรงมา วาจาแฝงความยั่วยวนโจ่งแจ้งและคำชื่นชมอย่างเปิดเผย: “ท่านแม่ทัพช่าง… องอาจห้าวหาญนัก! ข้าน้อยซาบซึ้งแล้ว!”
นางพูดภาษาจงหยวนได้คล่องแคล่วผิดคาด มีเพียงสำเนียงแปลกหูเล็กน้อย
หลิงชวนไม่มีเวลาประหลาดใจกับภาษาของนาง และไม่มีอารมณ์สนใจนัยสองแง่ในวาจา เสียงทุ้มเครียดขรึม: “เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ทั่วปาชิงหลวนเอนตัวไปด้านหลังอย่างเกียจคร้าน “ก็พวกใต้บัญชาของท่านน่ะสิ ที่ขังข้าไว้ที่นี่!”
หลิงชวนแทบจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ระงับโทสะ “ข้าถามว่า เจ้ามาอยู่บนเตียงข้าได้อย่างไร!”