สามวันต่อมา กองทัพอวิ๋นโจวของหลิงชวนยังคงพักอยู่ที่อำเภอเกาผิง ประการแรกเพราะอ่อนล้าเกินกว่าจะนอนหลับเพียงคืนเดียวแล้วฟื้นคืนกำลังได้
อีกประการคือเพื่อป้องกันทัพใหญ่หูเจี๋ยตีโต้กลับมาโจมตีชายแดน หลิงชวนจึงจำเป็นต้องสังเกตความเคลื่อนไหวของข้าศึกนอกด่านอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุนี้เอง ทหารม้าหลงขุยจึงยังคงประจำการอยู่ที่นี่ ไม่ได้ถอนกำลังออกไป
ที่จริงแล้ว ไม่ใช่เพียงชายแดนอวิ๋นโจวเท่านั้น หลายวันก่อน เมื่อหลิงชวนเริ่มออกปฏิบัติการ สกุลเจี๋ยตู้ก็ได้ส่งคำสั่งเป็นทาง ๆออกไปแล้ว ตลอดแนวชายแดนเหนือทั้งหมดกำลังเสริมกำลังพลและแนวป้องกัน
พื้นที่ทั้งในและนอกด่านตลอดชายแดนเหนือนั้น เปรียบเสมือนกระดานหมากรุก กองทัพฝ่ายเหนือต้าโจวและกองทัพบุกใต้ของหูเจี๋ยจัดกระบวนทัพประชิดกันอย่างคับขัน ดั่งคำที่ว่า 'สะกิดเส้นเดียว สะเทือนทั้งร่าง' ทุกย่างหมากที่วางลงล้วนทำให้สถานการณ์พลิกผัน
สามวันต่อมานี้ หลิงชวนไม่ได้เข้าพักในเรือนเล็กหลังนั้น แต่ใช้ชีวิตร่วมนอนเบียดกับทหารคนสนิทในค่ายทหาร ส่วนทั่วปาชิงหลวนนั้น หลิงชวนให้แมลงวันจัดคนคอยผลัดเปลี่ยนกันเฝ้า
ในวันที่สาม หลิงชวนได้พบกับเฉาหลู่ที่รู้สึกตัวแล้ว ตอนนี้เขาหน้าซีดราวกระดาษขาว ทั้งร่างอ่อนแอถึงขีดสุด
"แม่ทัพหลิง องค์หญิงของข้าอยู่ที่ใด?" น้ำเสียงของเฉาหลู่อ่อนเปลี้ยยิ่งนัก
หลิงชวนชะงักไป แววตามองไปทางอื่น แล้วตอบว่า "วางใจเถิด นางอยู่ดี ข้าเคยบอกแล้วว่าจะไม่ลำบากพวกเจ้า ย่อมไม่ผิดคำพูดเป็นแน่!"
เขาย่อมดูออกว่า ท่าทีที่เฉาหลู่มีต่อทั่วปาชิงหลวนนั้นหาใช่เพียงแม่ทัพคนหนึ่งที่มีต่อนายหญิงอย่างเรียบง่ายไม่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจใยดี