หลิงชวนเปลี่ยนน้ำเสียง ถอนหายใจว่า "น่าเสียดาย! ท่านแม่ทัพรังเกียจของสกปรกจากเงินทอง ชอบแต่เพียงม้าศึกเท่านั้น! แต่ท่านเคยคิดหรือไม่ หากตอนนี้ท่านมาชิงม้าจากข้า เมื่อจวนผู้อำนวยการแจกจ่ายม้าศึกชุดใหม่ให้แต่ละกองทัพ กองทหารม้าหลงขุยจะยังได้ส่วนแบ่งอีกเท่าไร"
"ฮื่ม..."
หยางจิ้นฉีสูดลมหายใจเย็นวาบโดยไม่รู้ตัว ราวกับถูกปลุกให้ตื่น
ที่หลิงชวนกล่าวมานั้นไม่ใช่เรื่องโกหก หากตอนนี้เขาได้ม้าของหลิงชวนไป ทางสกุลเจี๋ยตู้จะไม่ปริปากพูดอะไร แต่ครั้งหน้าตอนแบ่งปัน ทหารม้าเสวียนหยิงหรือทหารม้าหู่เปินจะยอมให้เขามาแบ่งเท่าเทียมกันอีกหรือ
ในสายตาท่านแม่ทัพหลู ทรัพยากรทั้งหมดในเจ็ดแคว้นชายแดนเหนือล้วนเป็นของสกุลเจี๋ยตู้ จะยอมให้เจ้าตัดตอนยึดเอาเป็นของส่วนตัวได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ขาดแคลนม้าศึกของกองทัพฝ่ายเหนือยังดำเนินมานานเกือบร้อยปี นับตั้งแต่พวกหูเจี๋ยบุกข้ามเขาอินซานมา ทุ่งหญ้ากว้างไพศาลอุดมสมบูรณ์ทางตอนใต้ของเขาอินซานก็ถูกพวกหูเจี๋ยยึดครองอย่างเหนียวแน่น แม้แต่แม่ทัพใหญ่ก็ยังจนปัญญา
แววตาของหยางจิ้นฉีวูบไหวด้วยความลังเล หลิงชวนมองเห็นทั้งหมด แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ ดื่มสุราพลางว่า "วันนี้กรำงานมาทั้งวัน ท่านแม่ทัพก็รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ท่านไปเลือกม้าโตเต็มวัยสักสองสามพันตัวด้วยตัวเอง ข้าผู้น้องไม่ขัดศรัทธาแม้แต่คำเดียว!"
"อย่า! อย่า อย่า อย่า..." หยางจิ้นฉีรีบกดตัวหลิงชวนที่กำลังจะลุกขึ้น "ข้าคิดดูอีกทีแล้ว พวกพ้องที่อยู่ใต้บังคับบัญชาไม่ได้เห็นรางวัลตอบแทนมานานแล้ว ม้าที่เจ้าเอามาครั้งนี้ส่วนใหญ่ยังไม่เคยถูกฝึก หากเอากลับไปก็ต้องเสียแรงฝึกอีก ยุ่งยากเกินไป!"
เขายกชามสุราขึ้นพลางหัวเราะฮ่า ๆ "ข้าว่า เงินกับเสบียงทหารถึงจะจับต้องได้จริง!"