ยามสาย ร่างของทหารสามสิบสามนายที่ตายในสนามรบถูกฌาปนกิจอย่างทะนุถนอม ฝนโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับฟ้าดินก็ร่วมร่ำไห้ให้กับนักรบผู้กล้าเหล่านี้
หลิงชวนนำทหารด้วยตัวเอง บรรจุอัฐิของสหายร่วมรบลงในกล่องไม้จันทน์ทีละนิด การเคลื่อนไหวของเขาช้าและนุ่มนวลอย่างยิ่ง ราวกับกลัวว่าจะรบกวนดวงวิญญาณผู้กล้าเหล่านี้
เถ้ากระดูกแต่ละกำมือแทนชีวิตที่มีเลือดเนื้อ หนึ่งชีวิตที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา
แผ่นไม้ประจำตัวที่สลักชื่อถูกวางไว้บนกล่องแต่ละใบด้วยความเคารพ นิ้วของหลิงชวนลูบไล้ไปบนทุกชื่อเบาๆ ภาพใบหน้าของพวกเขาผุดขึ้นในห้วงคิด
ฝางสื่อชิง ชายฉกรรจ์ที่มักยิ้มซื่อ เขาเป็นคนที่คำรามดังที่สุดทุกครั้งที่บุกเข้าโจมตี ซุนหม่าน ขึ้นชื่อเรื่องขี้เหนียว ภายหลังถึงรู้ว่าเขาเก็บเงินเพื่อรักษาแม่แก่ที่บ้าน เหรินซวงอวี่ พร่ำพูดเสมอว่าเมื่อได้เป็นแม่กองจะกลับบ้านอย่างสง่าผ่าเผย ไปแต่งงานกับหญิงสาวที่เฝ้าคิดถึง
ขอบตาของหลิงชวนแดงก่ำ แต่เขากลั้นน้ำตาไว้ไม่ปล่อยให้ไหล ในฐานะผู้บัญชาการ เขาต้องเข้มแข็ง
ทหารทั้งหมดยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าเคร่งขรึม ภายในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ผู้ที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างสงบเงียบ ล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย เมื่อสองวันก่อนทุกคนยังนั่งดื่มเหล้าหัวเราะพูดคุยกันอยู่ เพียงพริบตาก็กลายเป็นคนละโลกแล้ว
ทหารจำนวนมากตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น เล็บจิกลงในฝ่ามือจนมีเลือดซึมก็ไม่รู้สึกตัว
หลิงชวนยืนอยู่หน้าสุด สายฝนไหลลงมาตามแนวแก้มของเขา