ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปไม่กี่ก้าว ทุกย่างก้าวของเขาทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ถ้วยชาบนโต๊ะเกิดริ้วคลื่นจาง ๆ
ในสายตาของแขกทั่วไป นี่เป็นเพียงคนแปลกหน้าสองคนที่มีพฤติกรรมประหลาด แต่มองไปทั่วทั้งยุทธภพแล้ว แทบไม่มีใครไม่รู้จักน้ำหนักของสองฉายา บุรพาจารย์แห่งสำนักเหิงสุ่ย และบัณฑิตแห่งเขาฉีซาน
เห็นเพียงบุรพาจารย์ชราเดินช้า ๆ มาถึงตรงหน้าบัณฑิต ดวงตาเฉียบคมดั่งคมมีด จ้องมองอีกฝ่ายตรง ๆ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามาที่นี่ด้วยเรื่องใด?”
บัณฑิตชรายิ้มบาง แขนเสื้อพลิ้วไหวไร้ลม “มิเช่นนั้น เหตุใดข้าจึงรอเจ้าอยู่ที่นี่เล่า?”
“เจ้าคิดจะขวางข้า?” น้ำเสียงของบุรพาจารย์พลันหม่นลง ดุร้าย กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่ว แขกผู้ขี้ขลาดสองสามคนแอบเล็ดลอดออกจากโรงเตี๊ยมไปแล้ว
บัณฑิตชราพยักหน้าเบา ๆ ดูราวกับไม่ใส่ใจ ยกมือขวาวางลงบนม้วนไม้ไผ่
ในชั่วพริบตานั้น บุคลิกของเขาพลันเปลี่ยนไป ภาพลักษณ์บัณฑิตอนาถาหายวับไป สิ่งที่มาแทนคือท่วงท่าปรมาจารย์อันลึกล้ำเกินหยั่ง
“ผู้นั้น เจ้าแตะต้องมิได้!”
บุรพาจารย์ได้ยินดังนั้น ดวงตาฉายแววดุร้าย ทว่าจู่ ๆ ก็หัวเราะลั่น สะเทือนกระเบื้องมุงหลังคา “ก็แค่เจ้าน่ะรึ?”
สิ้นเสียง เขาก็ทำท่าไม่ใส่ใจ วางน้ำเต้าเหล้าลงบนโต๊ะ
“ปัง!”
ทันทีที่น้ำเต้าเหล้าสัมผัสโต๊ะไม้ ขาโต๊ะทั้งสี่ข้างก็จมลงดินอย่างเงียบเชียบไปสามชุ่น
ถ้วยชาเนื้อหยาบบนโต๊ะก็ถูกแรงสั่นกระเด็นลอยขึ้น น้ำชาในถ้วยสาดกระจายกลางอากาศ
ในจังหวะนั้น บัณฑิตชายื่นมือข้างหนึ่งออกมา หมุนข้อมือเบา ๆ หงายฝ่ามือขึ้น ถ้วยชาใบนั้นก็ร่วงหล่นลงบนมือของเขาอย่างมั่นคง จากนั้นเขาสะบัดข้อมือดึงกลับ น้ำชาที่กระเซ็นออกไปพลันไหลย้อนกลับดั่งกาลเวลาถอยหลัง ถูกเก็บกลับคืนสู่ถ้วยหมดสิ้น ไม่หกเล็ดลอดแม้แต่หยดเดียว