เมื่อกลับถึงที่พัก ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ซูหลีคงทำงานหนักมาทั้งวันจึงหลับไปแล้ว เสียงหายใจสม่ำเสมอและแผ่วเบา
หลิงชวนไม่อยากปลุกนาง จึงถอดเสื้อนอกอย่างเบามือ ก่อนขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง
แต่เมื่อนอนลง เขากลับพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ เมื่อคืนหลังจากได้ยินเรื่อง "ปราณแท้" จากหยางโต้วจ้ง ใจเขาก็ไม่สงบลงเลย
มือข้างหนึ่งลูบคลำหน้าท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว พยายามรับรู้ปราณปฐพีในตำนาน แต่ผ่านไปหลายชั่วยาม นอกจากความอุ่นในท้อง ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
หลิงชวนอดขมวดคิ้วไม่ได้ หรือตนจะเป็นพวกไร้ค่าที่ฝึกไม่ได้ ไม่มีปราณแท้ในร่างตั้งแต่แรก
นอกหน้าต่างเริ่มมีแสงรุ่งอรุณโดยไม่รู้ตัว
หลิงชวนลุกขึ้น สวมเสื้อผ้า คว้าดาบศึกเดินมาที่ลานบ้าน
แสงอรุณสลัว แผ่นหินเขียวในลานสถานีไปรษณีย์ยังชื้นไปด้วยน้ำค้างยามค่ำคืน หลิงชวนสูดอากาศเย็นยามเช้าลึกๆ เริ่มฝึกกระบวนดาบกับทวน
เสียงดาบศึกฟาดอากาศปลุกนกบนกิ่งไม้ แสงดาบวาดโค้งสีเงินท่ามกลางแสงเช้า ทลายวิญญาณหนักห้าสิบกว่าจินในมือเขาร่ายรำจนหนาแน่นไร้ช่องว่าง ทุกครั้งที่ทวนพุ่งออกล้วนทรงพลังและเด็ดขาด ราวกับจะระบายโทสะและเจตนาฆ่าที่อัดแน่นในใจออกไป
ไม่นาน แมลงวันและเสิ่นเจวี๋ยก็มาถึง เห็นหลิงชวนกำลังฝึกยามเช้า จึงยืนคารวะมองอยู่ไกลๆ
"พวกเจ้าอย่ามอง มามา ลองกับข้า!" หลิงชวนเก็บดาบมายืน กวักมือเรียก
ทั้งสองยิ้มสบตา ไม่ลังเล
การประลองแบบนี้เป็นเรื่องปกติในอดีต แค่ปกติไม่ใช้ดาบจริง เพราะดาบไร้ตา มีพลาดพลั้งบาดเจ็บได้ง่าย