ในยามนี้เอง หลิงชวนก็สังเกตเห็นเจ้าม้าตัวเล็กตัวหนึ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของคอกม้า
ทีแรกเขาคิดว่าคงเป็นเพียงลูกม้าที่พลัดหลงมา แต่เมื่อจ้องมองดูดี ๆ ถึงได้พบว่าแท้จริงแล้วมันคือม้าพันธุ์เตี้ยที่เติบโตเต็มวัยตัวหนึ่ง
ความสูงเพียงช่วงไหล่ไม่เกินสามฉื่อ มันกำลังเขย่งกีบเท้าอย่างเต็มกำลัง กระโดดโลดเต้นพยายามเขี่ยกินหญ้าฟางในรางอาหาร ท่าทางซื่อบื้อน่าเอ็นดูของมันทำให้ผู้คนอดขำออกมาไม่ได้
“ท่านถัน ไอ้ตัวน้อยนี่มาจากที่ใดกัน?” หลิงชวนเอ่ยถามด้วยความสนใคร่รู้
ถันเสวียหลินอมยิ้มแล้วอธิบายว่า “ข้าน้อยได้ตรวจสอบตำราแล้วจึงทราบว่า ม้าพันธุ์นี้มีชื่อว่าม้ากั่วเซี่ย มีถิ่นกำเนิดจากเขตภูเขาทางตอนใต้ของจงหยวน ต่อให้โตเต็มวัยรูปร่างก็เพียงเท่านี้ มักใช้ในเหมืองแร่เพื่อบรรทุกของ เพราะอุปนิสัยอ่อนโยน รูปลักษณ์น่ารัก คหบดีผู้มั่งคั่งหลายรายจึงนิยมเลี้ยงไว้ดูเล่นด้วยเช่นกัน”
หลิงชวนย่อมรู้ถึงที่มาของม้าเผ่านี้ดี เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นมันบนทุ่งหญ้าชายแดนเหนือ
“ในฝูงม้าของพวกเรายังมีม้าพันธุ์นี้อีกมากน้อยเท่าใด?”
“ข้าน้อยถามพวกทาสเลี้ยงม้าดูแล้ว ได้ความว่าเมื่อหลายปีก่อนมีผู้ส่งต่อมาจากซีอวี้ เนื่องจากใช้เป็นม้าศึกไม่ได้จึงมีจำนวนน้อยมาก ทั้งฝูงมีอยู่ประมาณยี่สิบตัวเท่านั้น!”
“ข้าเอาตัวนี้แหละ นำกลับไปอวิ๋นโจวด้วย!” หลิงชวนกล่าว
“ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!” ถันเสวียหลินรับคำอย่างเต็มปาก
“นอกเหนือจากนี้ ช่วยเลือกม้าเทียมรถที่พละกำลังดีมาให้อีกสักสองสามตัว รถม้าของภรรยาข้านั้นเปลืองม้ายิ่งนัก!” หลิงชวนกำชับเพิ่ม
ถันเสวียหลินมีสีหน้าไม่เข้าใจนัก หากพูดไปตามหลักแล้ว ม้าเทียมรถส่วนมากก็จะวิ่งอยู่แค่ในเมืองหรือเส้นทางหลวง ความต้องการคุณภาพของม้าจึงมิได้สูงส่งอะไร
เซวียนหยวนกูหงยิ้มแล้วอธิบายว่า “ท่านถันยังไม่ทราบ องครักษ์ของฮูหยินคือคุณหนูชุ่ยฮวา รูปร่างนั้นน่าตกตะลึงยิ่ง พอนางขึ้นนั่งบนรถเข้า ม้าเทียมรถทั่ว ๆ ไปก็รับมือไม่ไหวแล้ว!”
ถันเสวียหลินเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ผงกศีรษะ “ไม่มีปัญหาเลยพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะกลับไปเลือกด้วยตนเอง แล้วส่งไปให้ถึงจวนแม่ทัพ”