“ท่านแม่ทัพวางใจได้ ม้าทั้งสองตัวนี้ถูกฝึกจนเชื่องแล้ว แต่ระหว่างฝึกเราปิดตามันไว้ตลอด มันจึงยังไม่รู้จักเจ้านาย!” ถานเสวียหลินกล่าว
หลิงชวนพยักหน้า ในเมื่อเป็นม้าทรงสำหรับทั่วปาชิงเซียว ระเบียบย่อมเข้มงวดยิ่ง
“ข้าลองดู!”
หลิงชวนย่องอ้อมไปทางซ้ายของม้าดำตัวใหญ่ ทันใดนั้นมือจับอานม้า พลิกกายขึ้นขี่
ชั่วขณะนั้น ม้าดำตัวใหญ่ส่งเสียงร้องเกรี้ยวกราดดังก้องจนแก้วหูแทบชา!
มันงัดกีบหน้าขึ้นสูง ร่างมหึมาแทบตั้งตรง หลิงชวนรีบหนีบสีข้างม้า มือหนึ่งกำขอบอานไว้แน่น ไม่เช่นนั้นคงถูกเหวี่ยงกระเด็น
ทว่าเมื่อกีบทั้งสี่ของม้าดำตัวใหญ่แตะพื้น ร่างมันก็พุ่งออกไปดั่งลูกธนูหลุดจากสาย ไม่ต้องมีใครเร่ง มันก็ทะยานเข้ากลางสนามด้วยความเร็วน่าตะลึง
หลิงชวนใจวาบ ม้าตัวนี้มีจิตวิญญาณดุร้ายพอตัวทีเดียว
เขาก้มกายต่ำทันที แทบแนบชิดแผ่นหลังม้า ปรับจุดศูนย์กลางให้มั่นคง มือหนึ่งกำขอบอานไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด อีกมือรั้งบังเหียนเบาๆ ปรับจังหวะตามการเคลื่อนไหวของมัน
ม้าดำวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมหวีดหวิวดังข้างหู ปะทะใบหน้าจนรู้สึกแสบ
มันกระโจนขึ้นสูง หักเลี้ยวกะทันหัน และกระแทกตัวอย่างแรงหลายครั้ง มุ่งหมายสลัดหลิงชวนบนหลังให้ตก จนทหารที่ล้อมดูร้องอุทานด้วยความตกใจ
ทหารคนสนิทก็คาดไม่ถึงว่าม้าศึกตัวนี้จะดุร้ายถึงเพียงนี้ เสิ่นเจวี๋ยเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า “วิชาขี่ม้าของท่านแม่ทัพนั้นงูๆ ปลาๆ ท่านถาน จะไม่เป็นไรกระมัง?”