ในยามที่หลิงชวนและคณะเดินทางกลับถึงอวิ๋นโจวอย่างปลอดภัย
ณ เมืองเทียนฮั่นซึ่งห่างไกลออกไปหลายพันลี้ จดหมายลับด่วนฉบับหนึ่งถูกส่งเข้าไปในตำหนักจักรพรรดิพยัคฆ์เทียนอันสูงตระหง่านและน่าเกรงขามด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนจะถูกนำไปวางไว้บนโต๊ะของข่านทั่วปาชิงเซียวในที่สุด
ทั่วปาชิงเซียวเปิดจดหมายลับ สายตากวาดผ่านตัวอักษรบนนั้น สีหน้าเดิมที่เต็มไปด้วยความสง่างามและเคร่งขรึมพลันหม่นหมองลงอย่างรวดเร็วราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝน
คอกม้าถ่าลาถูกปล้นจนวอดวาย น้องสาวทั่วปาชิงหลวนถูกชาวโจวจับตัวไป...
ข่าวนี้สำหรับตัวเขาแล้ว ไม่ต่างอะไรกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ สำหรับจักรวรรดิหูเจี๋ยทั้งหมดแล้ว ยิ่งเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน!
มือที่ถือจดหมายลับหนังแกะสั่นระริกด้วยความโกรธ ข้อนิ้วกำจนขาวซีด ในดวงตาลึกล้ำของเขามีเจตนาสังหารที่น่าสยดสยองพุ่งออกมาเป็นรูปเป็นร่าง จนทหารเกราะทองที่เฝ้าอยู่ในตำหนักถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
เนิ่นนาน ทั่วปาชิงเซียวจึงบังคับกดปราณโลหิตที่พลุ่งพล่านลงไป น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นกัดฟันกรอดเอ่ยว่า: "เชิญอาจารย์จักรพรรดิเข้าวัง!"
ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมบางมือถือพัดขนสัตว์ก้าวเข้ามาในตำหนักอย่างเนิบนาบ
หน้าตาของเขาเป็นเพียงสามัญธรรมดา สวมชุดผ้าไหมจงหยวน มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกราวบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เก่าแก่ไม่เคยกระเพื่อมไหว ราวกับสามารถหยั่งรู้ความลับทั้งปวงในใจคน ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาตรงๆ
ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหวังฝูโจวที่อาศัยเพียงคัมภีร์ปกครองประเทศที่เหลืออยู่ครึ่งม้วนบนหนังแกะ ก็ช่วยให้ข่านองค์ก่อนรวมเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้าเป็นหนึ่งเดียว สร้างคุณูปการอันมิรู้เสื่อมคลาย ได้รับการเคารพในฐานะอาจารย์จักรพรรดิแห่งหูเจี๋ย