แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดส่อง หลิงชวนลุกขึ้นฝึกฝนยามเช้าที่ลานบ้านตามปกติ
เหนือความคาดหมาย เสี่ยวเป่ยกับชุ่ยฮวากลับมาถึงก่อนเขาแล้ว กำลังตั้งใจฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งในลาน
เสี่ยวเป่ยถือดาบไม้ขนาดเล็กที่ทำขึ้นสำหรับเขาโดยเฉพาะ แม้รูปร่างจะยังเล็ก แต่กระบวนท่ามีระเบียบแบบแผน ฟัน หั่น เฉือน แทง เคลื่อนไหวว่องไว เปี่ยมไปด้วยความห้าวหาญไม่เกรงกลัว
ด้านข้าง ชุ่ยฮวากวัดแกว่งดาบวงแหวนหนาหนักเล่มหนึ่ง หนักหน่วงดุดัน เกิดเสียงหวือหวิว แม้กระบวนท่าจะดูซื่อ ๆ แต่พละกำลังมหาศาลทำให้คนครั่นคร้าม
หลิงชวนหยุดดู พยักหน้าอยู่ในใจ
หลายวันไม่พบหน้า การพัฒนาไปของทั้งสองคนนี้รวดเร็วราวกับเทพบันดาล เห็นได้ชัดว่าทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก และเขายังมองออกว่าพื้นฐานของทั้งคู่แน่นหนามาก ท่วงท่ามั่นคง เร่งพลังได้ราบรื่น
สิ่งที่ขาดมากที่สุดในตอนนี้คือการประลองด้วยอาวุธจริง ๆ มีเพียงเท่านี้จึงจะหลอมรวมสิ่งที่ฝึกฝนไว้ให้เป็นสัญชาตญาณ
"ท่านแม่ทัพ!"
"น้า!"
เห็นหลิงชวนมาถึง ทั้งสองรีบเก็บท่า ก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหา ใบหน้าเล็ก ๆ ยังมีหยาดเหงื่อใส ๆ เกาะอยู่
หลิงชวนยิ้ม ลูบศีรษะเสี่ยวเป่ย "ก้าวหน้าเร็วมากนี่! แต่จะเก็บตัวฝึกหนักอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ ต่อไปเจ้าไปหาทหารที่ค่ายใหญ่แลกเปลี่ยนฝีมือกันบ่อย ๆ ดูสิ ตรวจสอบดูว่าตนเองบกพร่องตรงไหน และลิ้มรสชาติการถูกสั่งสอนดู!"
จากนั้น หลิงชวนก็ร่วมฝึกกับพวกเขา เป็นครั้งคราวจะชี้แนะด้วยวาจา แก้ไขข้อบกพร่องเล็กน้อยในการออกแรงและรอยต่อระหว่างกระบวนท่า