ทั่วปาชิงเซียวคิ้วขมวดแน่น จมลึกลงสู่ห้วงความคิด
ครู่ใหญ่ เขาประสานมือคารวะอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจัง: "ศิษย์โง่เขลา ขออาจารย์โปรดชี้แนะ ขณะนี้ควรดำเนินการเช่นไร?"
อ๋องฝูโจวเอนกายมาข้างหน้าเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำชัดเจน ดวงตาลึกล้ำยากหยั่งมีประกายคมวาบผ่านเป็นระยะ: "ถ่ายโอนความขัดแย้ง! จงเบี่ยงเบนสายตาภายในทุ่งหญ้า จากการตรวจสอบว่าตำแหน่งข่านของท่านมั่นคงหรือไม่ จากความระแวงและความขัดแย้งระหว่างเผ่าต่างๆ มุ่งหน้าสู่ศัตรูร่วมภายนอกทั้งหมด จงเปลี่ยนแรงกดดันภายในที่กระจัดกระจายราวผงทรายนี้ให้หลอมรวมเป็นทวนแห่งการแก้แค้นที่ไร้สิ่งต้านทาน ชี้เป้าไปทางใต้เป็นหนึ่งเดียว!"
สิ้นคำ โดยไม่รอให้ทั่วปาชิงเซียวตอบ เขาก็โค้งตัวเล็กน้อย มือถือพัดขนสัตว์ หมุนตัวเดินช้าๆ ออกจากตำหนักว่างเปล่า ร่างเลือนหายไปในแสงเงาหน้าประตู ราวกับไม่เคยปรากฏ
ทั่วปาชิงเซียวยืนอยู่ลำพัง ปากพร่ำท่องประโยค 'ถ่ายโอนความขัดแย้ง หลอมรวมกำลัง ร่วมต้านภายนอก' ซ้ำไปมา
แรกเริ่มคือความงุนงง ต่อมาความมืดมัวในดวงตาค่อยๆ จางหาย แทนที่ด้วยแววเข้าใจแจ่มชัดหนึ่งส่วน สุดท้ายพลันกระจ่างโจ่งแจ้ง!
เขาเงยหน้าขึ้นทันที มองไปทางที่อ๋องฝูโจวจากไป ประสานมือคารวะอย่างหนักแน่นต่อประตูตำหนักอันว่างเปล่า ในดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาและเด็ดเดี่ยว
...
เชิงเขาอินซาน เมืองวอหน่า!
ภายในกระโจมแม่ทัพ บรรยากาศอึมครึมกดดันจนหายใจไม่ออก ทั่วปาจี๋นั่งตรงตำแหน่งประธาน ใบหน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยแม้คำเดียว
ด้านล่าง ปั๋วเอ่อซู่และอู้เลี่ยสองขุนพลยืนอยู่หน้าสุดของเหล่าแม่ทัพ ก้มศีรษะต่ำ ไม่กล้าสบตา