ฝึกทวนครบชุดหนึ่ง ลมหายใจของหลิงชวนยาวลึก ภายในใจพึงพอใจอย่างยิ่ง
การจะบรรลุผลถึงเพียงนี้ อวี่ซั่วต้องปรับแต่งรายละเอียดครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างแน่นอน
สายตาของอวี่ซั่วก็จับจ้องหลิงชวนตลอดเวลา พินิจทุกกระบวนท่าว่าเกราะอยู่ในสภาพใด เมื่อเห็นว่าไร้จุดอ่อนจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"ท่านแม่ทัพ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง" เขารีบเดินเข้าไปถามอย่างรอไม่ไหว
"ดีมาก!" หลิงชวนหลุดปากชม จากนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึม "อวี่ซั่ว รับคำสั่ง!"
อวี่ซั่วชะงักไป ในแววตาฉายแววเลื่อนลอย แต่ก็รีบโค้งตัวประสานมือ "ผู้น้อยอยู่ที่นี่!"
"เลื่อนขั้นเจ้าเป็นนายทหารชั้นผู้น้อยกรมสรรพาวุธ รับเบี้ยหวัดเทียบเท่านายร้อย รับผิดชอบกำกับควบคุมการผลิตยุทธภัณฑ์เกราะอาวุธทั้งกองทัพ!" น้ำเสียงหลิงชวนกังวานดุจโลหะ หนักแน่นไม่สั่นคลอน
คำกล่าวนี้ทำให้อวี่ซั่วตะลึงอยู่กับที่ ราวกับถูกคาถาตรึงร่าง
เขาเป็นเพียงชาวหลบหนีจากสุยโจวมาสู่ดินแดนอวิ๋นโจว เดิมคิดว่าหางานทำพอประทังชีพก็เป็นเรื่องดีล้ำฟ้าแล้ว และด้วยเหตุนี้พวกชาวอพยพจึงทุ่มเทเหลือเกิน แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลิงชวนจะตั้งเขาเป็นนายทหารชั้นผู้น้อยกรมสรรพาวุธ
ต้องรู้ไว้ว่านายทหารชั้นผู้น้อยกรมสรรพาวุธเป็นตำแหน่งขุนนางระดับเดียวกับนายกอง แม้ในมือจะไร้อำนาจบัญชาการทหาร แต่การผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์เป็นหน่วยงานลับสำคัญทางทหารมาโดยตลอด ควบคุมเส้นเลือดใหญ่ของกองทัพ มองจากบางมุมแล้ว นายทหารชั้นผู้น้อยอย่างเขามีค่ายิ่งกว่านายกองหลายคนเสียอีก