บาดทะยัก?
หลิงชวนมีสีหน้าพิลึกพิลั่น แต่เมื่อช่างเหล็กแซ่หยางเป็นผู้ตั้งชื่อให้ เขาก็ยอมรับมันอย่างสบายใจ อีกทั้งเมื่อมองดูลวดลายสีแดงบนหัวหอกสีทองอ่อน ก็ดูคล้ายรอยสนิมด่างพร้อยจริง ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ ขอบใจท่านอาจารย์หยางยิ่ง อาวุธสองชิ้นนี้ ข้าพอใจนัก!” หลิงชวนกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ไม่พอใจก็แค่นี้ล่ะ!” ช่างเหล็กแซ่หยางกล่าวจบ ก็เดินเข้าบ้านหยิบมีดสั้นสองเล่มส่งให้หลิงชวน พร้อมพูดว่า “ถือโอกาสใช้เศษวัสดุตีของเล่นเล็ก ๆ สองชิ้น ถือว่าแถมให้เจ้า!”
หลิงชวนรับมาดู กลับกลายเป็นมีดสั้นสองเล่มที่งดงามหาที่ติมิได้
สร้างจากมหาอุกลกาบาตชีพจรโลหิตเช่นเดียวกัน เล่มหนึ่งรูปทรงดุจมังกรเกรี้ยวกราดยื่นกรงเล็บ ตัวมีดโค้งเล็กน้อย หัวมังกรเป็นด้ามกัน ปลายหางมังกรเป็นด้ามจับ รายละเอียดเกล็ดและกระดองเล็ก ๆ ชัดเจนราวมีชีวิต อีกเล่มหนึ่งดุจหงส์สยายปีก ตัวมีดเรียวยาวสง่างาม ตรงด้ามกันถูกประดิษฐ์อย่างแยบคายเป็นรูปขนปีก ลวดลายบนด้ามจับคล้ายขนนกซ้อนกันเป็นชั้น งดงามและถึงตาย
เมื่อเทียบกับทลายวิญญาณแล้ว มีดสั้นสองเล่มนี้งดงามประณีตกว่ามาก เรียกว่าเป็นอาวุธ สู้เรียกว่าเป็นงานศิลปะสองชิ้นจะดีกว่า
“ท่านอาจารย์หยาง ข้าไม่คิดว่าท่านจะมีฝีมือแกะสลักประณีตถึงเพียงนี้!” หลิงชวนเอ่ยชม
ช่างเหล็กแซ่หยางโบกมือ: “ข้าจะรู้จักของสวยแต่ไร้ประโยชน์พวกนี้ได้อย่างไร รูปแบบนี้ม่อสวินเป็นผู้ออกแบบ นางยังตั้งชื่อให้ของเล่นสองชิ้นนี้ด้วย!”
“ชื่ออะไรหรือ?” หลิงชวนถามอย่างสงสัย