ทว่าถังขุยหรานกลับเปลี่ยนน้ำเสียง แววตาเผยความห่วงใย “ท่านแม่ทัพ เตรียมออกเดินทางไปนครเทวะเมื่อใด?”
“ก็อีกไม่กี่วันนี้ มีอะไรหรือ?”
“ข้าอยากติดตามท่านกลับไปด้วย!” ถังขุยหรานเอ่ยหนักแน่น ลึกเข้าไปในดวงตาปิดความวิตกไม่มิด เห็นได้ชัดว่ารู้ดีถึงภัยที่ซ่อนเร้นในการเดินทางไปนครเทวะ
หลิงชวนส่ายศีรษะเล็กน้อย “ที่ข้าเรียกเจ้ากลับมาบัญชาการทหารม้าหนักที่ค่ายใหญ่เมืองอวิ๋นโจว ก็เพราะข้าคิดว่า เมื่อข้าไม่อยู่ ต้องมีคนที่ไว้ใจได้ที่สุดนั่งเป็นเสาหลักในบ้าน!”
“แต่ว่า…”
“วางใจเถิด ข้ามีแผนอยู่แล้ว!” หลิงชวนขัดขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าแค่คอยดูแลบ้านให้ข้าอย่างดี ระหว่างรอข้ากับเสี่ยวหลีกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอ”
“เสี่ยวหลีก็จะกลับไปด้วย?” ถังขุยหรานได้ยินก็ตกใจอีกครา
หลิงชวนพยักหน้า “ข้าเป็นคนเสนอเอง คราวนี้กลับไป นางก็ควรพาข้าไปจุดธูปคารวะท่านพ่อตาท่านแม่ยายแล้ว!”
ถังขุยหรานขมวดคิ้วแน่น ใจยิ่งกังวลกว่าเดิม แต่ด้วยฐานะนายทหาร ในที่สุดจึงคารวะพลางเอ่ยเสียงหนัก “กระผมรับบัญชา!”
ในใจของเขา แม้หลิงชวนจะปฏิบัติอย่างพี่ชาย ทว่ามีหรือที่เขาจะไม่จดจำลำดับขั้นศักดิ์นา
หลิงชวนอ่านแววความไม่สบายใจของเขาออก จึงตบลงบนเกราะไหล่อันเย็นเยียบของเขาแรงๆ เสียงดังฟังชัด “วางใจเถิด! คิดจะเอาชีวิตหลิงชวนข้า ไม่ใช่ง่ายดายขนาดนั้น! ข้าสัญญากับเจ้าว่า จะพาเสี่ยวหลีกลับมาอย่างปลอดภัย ไม่มีแม้ปลายผมบอบช้ำ!”
“พวกท่านดูแลตัวเองด้วย! ตราบใดที่มีข้าอยู่ เมืองอวิ๋นโจวไม่มีทางเกิดความผิดพลาดใดๆ แน่!” ถังขุยหรานผงกศีรษะหนักแน่น แววตามุ่งมั่นถึงที่สุด
กลับถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ลั่วชิงอวิ๋นรออยู่แล้ว
“ท่านแม่ทัพ!” ลั่วชิงอวิ๋นสาวเท้าขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง ก่อนประสานมือคารวะ