ตั้งแต่ออกจากทะเลสาบอวิ๋นเนี่ยน หลิงชวนมิได้กลับจวนแม่ทัพใหญ่ หากแต่มุ่งตรงไปยังค่ายใหญ่แห่งอวิ๋นโจว
เมื่อย่างกรายเข้าค่าย ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังก้องประหนึ่งฟ้าคำราม นั่นคือถังขุยหรานกำลังนำทหารม้าหนักแห่งกองเกราะดำฝึกซ้อม บัดนี้หลังจากเขารับช่วงทหารม้าหนักแห่งอวิ๋นโจวแล้ว ก็พักอยู่ในค่ายใหญ่มาโดยตลอด กิจธุระทั้งหมดในอำเภออู่ฉวี่ล้วนถูกส่งมอบให้เฉาหย่วนซานจัดการ
เฉาหย่วนซานเป็นผู้อาวุโสในกองพันอัปรีย์อยู่แล้ว ด้านความสามารถและความภักดีไม่จำเป็นต้องกังวลแม้แต่น้อย
หลิงชวนมิได้รบกวนถังขุยหราน แต่มุ่งตรงไปยังกรมสรรพาวุธ
เมื่อได้ข่าวว่าหลิงชวนมาถึง อวี่ซั่วก็รีบมาพบในทันที หลิงชวนสอบถามความคืบหน้าต่างๆ อย่างเรียบง่าย แล้วก็ให้เขาไปทำงานต่อ
เมื่อมาถึงโรงตีเหล็กเฉพาะของช่างเหล็กแซ่หยาง ก็เห็นเขากำลังนั่งยองๆ ลับดาบอยู่ พอเห็นหลิงชวนเข้ามา ก็เพียงชำเลืองมองเรียบๆ แล้วกล่าวว่า "เจ้าเด็กนี่ ชักไร้มารยาทมากขึ้นทุกที มาที่นี่ของข้าไม่พกสุรามาเลยรึ?"
หลิงชวนหัวเราะหึหึ แล้วกล่าวว่า "วันนี้มาเร่งรีบ ภายหลังข้าจะให้คนนำสุรามาส่งให้ท่านทุกเดือนตามเวลา!"
"อย่างนั้นก็พอรับได้!"
หลิงชวนเดินเข้าไปใกล้ มองดูดาบยาวในมือเขาที่ถูไปมาบนหินลับ ส่งเสียงดังซ่าๆ
แม้จะยังเป็นเพียงดาบหลอม แต่รูปทรงคร่ำครึสง่างาม ตัวดาบเป็นสีทองอ่อน มิได้แพรวพราวดังที่คิด แต่กลับแฝงกลิ่นอายสูงศักดิ์
สิ่งนี้หลอมขึ้นจากมหาอุกลกาบาตชีพจรโลหิตที่หลิงชวนได้มาจากคลังของตระกูลหลี่