"นายท่าน!" ทหารม้าเสวียนหยิงด้านนอกอุทานพร้อมกัน
พวกเขารู้ดี นี่คือทางเลือกของนายกองผู้เป็นนาย ไม่อาจโทษใคร และยิ่งไม่คิดอาฆาตหลิงชวนกับกองทัพอวิ๋นโจว
แม้ตระกูลซุนจะชั่วช้าก่อกรรมมากมาย ตายก็สมควรตาย แต่ซุนจี้ฟานก็ไม่เสียชื่อว่าเป็นลูกผู้ชาย
แม้ในยามคับขันเช่นนี้ เขาก็ยังไม่อยากลากทหารคนสนิทมาเกี่ยวข้อง ทว่าในฐานะคนตระกูลซุน เขาก็ไม่อาจยืนดูความแค้นของตระกูลโดยไม่ทำอะไร เขาจึงเลือกหนทางเช่นนี้
บางที มีเพียงความตายเท่านั้นที่ทำให้หลุดพ้น หรือจะว่าไป เขาเลือกที่จะหลบหนี และค่าตอบแทนก็คือชีวิตของตนเอง
เหมือนที่เขาพูดไว้ตอนมา 'หากผู้ใดคิดแตะต้องตระกูลซุน ต้องก้าวข้ามศพข้าไปก่อน!' เขาใช้ปฏิบัติการพิสูจน์คำมั่นนั้น
ใจหลิงชวนหนักอึ้ง เขาพลันนึกถึงถูหงที่ฆ่าตัวตายในค่ายทหารเมื่อไม่นานนี้
คนเราเกิดมาบนโลก ล้วนมีเรื่องจนใจมากมาย และหลายครั้ง ก็ไร้สิทธิ์เลือกโดยสิ้นเชิง
หลิงชวนหันไปมองหัวหน้ากองทหารคนสนิท พลางกล่าวว่า "พวกเจ้าจงกลับไปตอนนี้ รายงานสถานการณ์ตามจริงไป!"
หัวหน้ากองทหารคนสนิทพยักหน้า จากนั้นมองซุนจี้ฟานที่ไร้ลมหายใจนอนอยู่ในอ้อมอกของซุนปั๋วเยี่ยน แล้วหมุนตัวพาคนจากไป
ต่อจากนั้น หลิงชวนก้าวช้า ๆ ไปตรงหน้าซุนปิ่งเฉิง มองเขาจากที่สูงกว่าแล้วกล่าวว่า "ท่านผู้เฒ่าได้เวลาออกเดินทางแล้ว!"
หลิงชวน เจ้าตายตกตามกัน!" ซุนปิ่งเฉิงเหมือนใช้แรงทั้งหมด บีบออกจากลำคอเป็นคำสาปราวกับเสียงคำราม
หลิงชวนยิ้มไม่ยี่หระ แล้วกล่าวว่า "ข้าจะตายดีหรือไม่ เจ้าไม่มีวันได้เห็นหรอก เพราะเจ้าจะต้องตายในไม่ช้า!"
พูดจบ หลิงชวนก็หมุนตัวจากไป เรื่องที่เหลือมอบให้หลิวเหิงจัดการก็พอ