ชั่วพริบตา ภายในหอบรรพชนแสงดาบวูบวาบ ไอสังหารอบอวล
เหล่าคนตระกูลซุนล้วนรู้สึกอากาศคล้ายถูกตรึงไว้ แรงกดดันไร้รูปทำให้พวกเขาหายใจลำเค็ญ
ซุนจี้ฟานแม้นำเพียงทหารคนสนิทร้อยนาย กำลังพลตกเป็นรองอย่างยิ่ง แต่เขาและลูกน้องกลับไม่มีแววหวาดหวั่นบนใบหน้า
เพราะพวกเขามาจากทหารม้าเสวียนหยิง กองกำลังชั้นยอดอันดับหนึ่งแห่งกองทัพฝ่ายเหนือ
ทหารม้าเสวียนหยิงแต่ละนายล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดแล้วคัดอีก มีความหยิ่งทะนงและความสามารถเป็นของตน
“หลิงชวน เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับทหารม้าเสวียนหยิงหรือ?” ซุนจี้ฟานเอ่ยถามเสียงเย็น มือกุมด้ามดาบไว้แล้ว
หลิงชวนสบตาอีกฝ่ายโดยไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย: “ข้าจัดการราชการทหารอวิ๋นโจว ต่อให้เจ้าเป็นเพียงนายกองทหารม้าเสวียนหยิง ถึงลู่เฉินเฟิงมาเอง ก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย!”
ซุนจี้ฟานโกรธจนหัวเราะ: “เมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้ก็ต้องสู้ให้แตกหักกันไปข้าง!”
“ข้าเองก็อยากเห็นฝีมือของกองกำลังชั้นยอดอันดับหนึ่งแห่งกองทัพฝ่ายเหนือ!” หลิงชวนตอบเรียบ ๆ พลางเอามือไขว้หลัง ส่งสัญญาณให้เมิ่งเจาคุ้มครองหยางเค่อ
ทั้งสองฝ่ายประจัญหน้ากัน ราวคันศรที่ง้างเต็มแรง พร้อมปะทุทุกเมื่อ
ซุนจี้ฟานคาดไม่ถึงว่าหลิงชวนจะแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ ไม่เกรงกลัวชื่อเสียงของทหารม้าเสวียนหยิงเลยสักนิด ดารารุ่นใหม่แห่งกองทัพฝ่ายเหนือผู้นี้ องอาจเกินคนสมคำร่ำลือจริง ๆ
หลิงชวนจับสังเกตแววลังเลที่ฉายผ่านดวงตาอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ จึงกล่าวว่า: “นายกองซุน ในเมื่อเราเป็นสหายร่วมกองทัพฝ่ายเหนือ หากเจ้าพาคนไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะถือว่าเจ้าไม่เคยปรากฏตัว!”
ถ้อยคำนี้มีความหมายลึกซึ้ง ซุนจี้ฟานย่อมเข้าใจดี
การนำทหารมาจัดการเรื่องส่วนตัวโดยพลการนั้นผิดวินัยทหาร หากเป็นวันก่อนอาจไม่มีผู้ใดสอบสวน แต่วันนี้หากเรื่องลุกลามใหญ่โต สกุลเจี๋ยตู้หรือแม้แต่จวนถิงเว่ยเข้ามาแทรกแซง ตัวเขาจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที